De ultimo subiecto me hic breviter dice.
a) Substantivo diminutivo: "hortulo = parvo horto", etc.
b) Substantivo abstracto ex adiectivo vale adiectivo. Ex. "bonitas =
bono", "altitudo = alto".
c) Adiectivo qui deriva ab sustantivo vale genitivo: "aureo = de auro",
"vitulino = de vitulo", "Romano = de Roma", "chartaceo = ex charta",
"animoso = cum animo".
d) Substantivo abstracto ex verbo vale verbo.
"Laudatio" = italico "il lodare" = anglo "to laud", vel simpliciter
"laud".
"Vita est cogitatio" fi "vivere est cogitare", in discurso indirecto (§
4) "vivere esse cogitare", post reductione ad radice: "vive es cogita".
Ita "amor = ama", "gaudio = gaude", ...
e) "Lauda-tore = qui lauda", vel "qui sole lauda".
f) Adiectivo verbale: "erra-bundo = qui saepe erra", "tim-ido = qui sole
time", "mord-ace = qui sole morde", "ama-bile = qui aliquo pote ama".
g) Adverbio extracto ex adiectivo vale adiectivo. Ita in latino classico
"brevi, raro, ..." es adiectivo et adverbio.
h) In modo simile ad "ne-sci, ne-fasto, n-ullo" nos forma: "ne-facile =
difficile" "ne-digno = indigno" "ne-normale = abnormale" "ne-es = de-es"
"ne-multo = pauco", etc.
i) Alio praefixo, p. ex. "ab", indica oppositione.
j) In modo simile ad "agricola = agro-colente" "homicidio = homo-caede",
lice scribe: "auro-corona = corona de auro", "me-patre = meo patre",
etc.
Lingua sinense habe omne hic simplificatione, et alio.
§ 7.--Pronuntia de latino.
Pronuntia de latino non es uniforme in diverso populo. Forma meliore es
antiquo:
_ce_, _ci_ ut italo _che_, _chi_, franco _que_, _qui_, germano _ke_,
_ki_.
_ge_, _gi_ » _ghe_, _ghi_, » _gue_, _gui_, » _ge_,
_gi_.
_ti_ » _ti_, non _zi_.
_y_ ut franco _u_, germano _ü_.
_ae_ ut _e_ aperto, franco _è_, germano _ä_.
_oe_ ut franco _eu_, germano _ö_ (hoc es conventione).
_th_ ut anglo _th_, graeco moderno [theta].
_ph_, sono producto quando nos suffla flamma. (Deriva ex graeco antiquo
[phi]; graeco moderno pronuntia _f_).
_ch_, ut germano _ch_, etrusco _c_.
_h_, aspirato, ut germano.
_rh_, ut franco _r_.
_qu_ sona ut _cu_ in neolatino; hic duo syllaba es differente et in
positione, et in pronuntiatione antiquo(5).
(2) Vide A. ~Meillet~, _Introduction à l'étude comparative des langues
indo-européennes_, Paris a. 1903 pag. 56.
Omne alio litera ut in italo.