Lingua latino habet discurso directo, ut:
"Amicitia inter malos esse non potest"
et discurso indirecto:
"(Verum est) amicitiam inter malos esse non posse".
Si nos utimur semper de discurso indirecto, in verbo evanescit
desinentia de persona, de modo, et saepe de tempore.
Sumimus ergo nomen inflexibile, per persona modo et tempore, sub forma
magis simplice, qui es imperativo, activo et passivo. Regula es:
«a) Ad forma inflexibile "es, pote, vol, fi"
responde infinito "esse, posse, velle, fieri".
b) Ad forma inflexibile de alio verbo adde _-re_, et te habe
infinito, ut es in vocabulario latino.
c) Ad verbo activo adde _-re_, et te habe passivo.
d) Nos transforma verbo deponente in activo».
(Verbo "vol, dice, duce, face", et regula d) non es exacto latino
classico).
Nos indica persona cum "me, te, nos ...", modo cum "si, ut, quod, ...",
tempore cum "heri, jam, in passato, nunc, cras, in futuro, vol,
debe, ...".
Ex. "Me scribe.--Vos lege.--Cras me i ad Roma.--Cras me, postquam veni
ad Roma, scribe ad te.--Heri me lege dum te scribe et antequam Petro
veni.--Si te narra, nos audi.--Ut te vale."
§ 5.--Altero reductione de desinentia de verbo.
Exsta aequalitate logico:
lauda-nte = qui lauda
lauda-ndo = dum lauda
lauda-to = qui aliquo lauda
(hoc es: "quem aliquis laudat", juxta regula de § 1)
lauda-turo = qui lauda in futuro
Petro lauda-re ab Paulo = Paulo lauda Petro.
Si in loco de primo membro de uno ex hic aequalitate nos scribe secundo,
omne desinentia evanesce.
Sed aliquo desinentia, et non necessario, pote es utile, ut "-nte, -to",
desinentia "-vi, -bi" de passato et de futuro, et forma neolatino: "habe
ama-to, es ama-to, ...".
§ 6.--Vocabulario.
Vocabulario latino commune suffice ut nos traduce hic lingua. Sed si
plure auctore adopta "latino sine flexione", tunc es utile publicatione
de proprio vocabulario, qui: