LA SCINDIROEURA.[i]

Ona volta gh'era on Re. El gh'aveva ona tosa. L'era tanto bella che

le voreva per sposa, la voreva sposà per mièe; e lee la voreva minga,

perchè l'era vecc. Lu, seguitava a seccalla de sposall; e lee, on dì

per contentali, la gh'ha ditt:—«Famm dùu vestìi a me piasè e on'ochetta

che parla, che te sposi.»—Come difatti, el gh'ha fàa dùu vestìi, vun

pien de stell e on alter cont i ragg del sol. Sicchè, la sera, lu, l'è

andàa in lett. El ghe dis:—«Adess ven anca ti, Maria.»—la se ciamava

Maria. E lee, la dis:—«Adess vegni subet.»—L'ha ciappà i dùu vestìi e i

ha faa su in d'on fagott e l'ha miss l'ochetta in d'on cadin con denter

l'acqua. L'ochetta, la sbatteva i al: e el Re le dimanda:—«Maria, te

vegnet a dormì?»—E l'ochetta, la ghe rispondeva:—«Vegni»—Lu, el Re, el

s'è indormetàa; e el s'è dissedàa pu fin a la mattinna. La mattinna el

leva su, el trœuva pu la soa tosa. Lee, l'ha miss on bell'—e—brutt[ii],

ona finta che se cognosseva domà che i occ; e la s'è missa in viagg;

e l'ha seguitàa a viaggià finchè l'ha trovàa ona cittàa, dove gh'era

on Re. L'è andada alla porta del Re e la ghe dis a la guardia de digh

a la Reginna se voreven ciappalla per fa la donzella. E la guardia la

gh'ha ditt:—«Te gh'hê minga vergogna, bruttascia che te set, a cercà

de vegnì a fà la donzella?»—Dopo, lee, l'ha tornàa a pregà se voreven

ciappalla a fà la scindirœura[iii]; a stà a i fornell, a i fogolar a

tœu su la zener. Allora la guardia l'è andada a dighel a la Reginna. La

Reginna, la gh'ha ditt de lassalla pur vegnì. On dì, el fiœu del Re,

el ghe dis a la soa mamma, a la Reginna:—«Diman, vœuri fa ona festa de

ball»—E lee, la ghe dis:—«Fâlla pur.»—Quand l'è staa che eren adrèe

a ballà, la Scindirœura, la ghe dia a la Reginna:—«O sura Reginna,

che la me lassa andà a guardà denter almen dal bus de la ciav, a vedè

come fan a ballà, perchè hoo mai vedùu.»—E lee, la Reginna, la ghe

dis:—«Ben, va: ma torna subet, perchè s'el te ved el me fiœu, chi sa

cossa el me dis.»—Allora lee, la Scindirœura, la va in la soa stanza,

la mett su el vestíi pien de stell e la va de denter in sala. El fiœu

del Re, el ved sta bella giovina; l'ha ciappada de ballà insemma. L'ha

faa on gir; e pœu, lee, la ghe dis:—«Ch'el me lassa andà on moment,

che torni subet.»—Invece l'è andada a casa a lavorà. El va a casa,

el fiœu del Re, el ghe dis a la soa mamma:—«Se t'avesset de vedè,

mamma, che bella giovina che l'è vegnùu là a la festa! la gh'haveva

su on vestìi pien de stell ch'el lusiva per tutta la sala. L'ha fàa

on gir, e pœu l'hoo veduda pu. La gh'aveva i occ che pareven tutt

quej de la Scindirœura»—E lee, la seguitava a dì:—«Sont mi quella,

sont mi quella.»—E lu, el dis:—«Cossa la dis quella cialla là?»—E

lee, la tornava a dì:—«Sont mi quella, sont mi quella.»—El fiœu del

Re, el dis:—«Diman, vœuri fà on'altra festa.»—Quand l'è stàa ch'eren

adrèe a ballà, la Scindirœura, la ghe dis a la Reginna:—«Che la me

lassa andà là, sura Reginna, a guardà denter del bus de la ciav, per

vedè se gh'è là quella bella giovina.»—E la Reginna, la ghe dis:—«Te

set on pòo tropp seccante! s'el te ved el me fiœu, chi sa cossa el

dis.»—E lee, la ghe torna a dì:—«Voo là appenna on momentin e pœu torni

subet.»—Allora la Reginna, la ghe dis:—«Ben, va.»—La Scindirœura, la

va de sora in la soa stanza, l'ha tiràa via el bell'—e—brutt, la mett

su el vestii cont i ragg del Sol, e la va denter in sala. El fiœu del

Re l'ha ciappada subet per ballà. Lee, l'ha fàa on gir e pœu la ghe

dis:—«Ch'el me lassa andà on momentin, che torni subet.»—Intant che la

ballava la gh'ha tiràa giò l'anell del fiœu del Re; e la va a casa e la

se mett a fa el so mestée. Va a casa el fiœu del Re, el ghe dis a la

soa mamma:—«Se t'avesset de vedè, mamma! Gh'è vegnùu là ancamò quella

bella giovina d'ier. La gh'aveva su on vestíi cont su i ragg del sol,

che la lusiva per tutta la sala.»—La Scindirœura, la seguita:—«Sont mi

quella, sont mi quella.»—E lu, el dis:—«La gh'aveva i occ, che paren

tutt quej de la Scindirœura.»—E la torna ancora:—«Sont mi quella, sont

mi quella.»—E lu, el dis adrèe a la soa mamma:—«Sent cosa, la dis

quella cialla là.»—E lee, la torna ancamò:—«Sont mi quella, sont mi

quella.»—El dì adrèe, el dà on'altra festa; e lee, la gh'è andata pu;

e lu, de la passion, el s'è malàa. Gh'era pu nissun che podeva andà in

stanza a portagh de mangià; e lee, la gh'è dis a la sura Reginna:—«Che

la me lassa andà mì, a portagh el pantrid.»[iv]—E la Reginna, la ghe

dis:—«Cialla che te set! el vœur nanca che vaga i donzell; t'hà giost

de andà ti!»—E lee, la ghe dis ancamò, la Scindirœura:—«La vedarà,

sura Reginna, che de mì l'accettarà.»—Allora la Reginna, la dis:—«Va

pur.»—Lee, l'è andada in stanza. Prima de andà in del Re, lee, l'è

andada in stanza e l'ha miss su el vestíi cont su i ragg del sol. E

l'è andada a portagh il pantrìd. La gh'ha miss denter l'anell; e lu,

allora, a vede sta bella giovina, de la contentezza l'è guarìi e l'ha

sposada. Dopo hin andaa a casa a trovà so pader che l'aveva lassada.

La novellaja fiorentina Fiabe e novelline stenografate in Firenze dal dettato popolare · 第 65 / 292 题