Επτά επί Θήβας. Το δράμα της μονομαχίας και του αμοιβαίου φόνου των

δύο υιών του Οιδίποδος. Ο ύμνος των Ερινύων και ο θρήνος της

Αντιγόνης είναι εκ των λυρικωτέρων της αρχαίας τραγωδίας. Μετάφρ. Ι.

Ν. Γρυπάρη. Δρ. 1.50

Πέρσαι. Ο ύμνος της νίκης των Ελλήνων κατά των Περσών. Η

εν τω δράματι αφήγησις της εν Σαλαμίνι ναυμαχίας είναι μοναδικόν

υπόδειγμα επικολυρικής περιγραφής. Μετάφρ. Ι. Ζερβού. Δρ. 1.50

Προμηθεύς Δεσμώτης. Το υψιπετέστερον έργον του παγκοσμίου θεάτρου. Ο

Προμηθεύς προσηλούται επί του Καυκάσου υπό των θεών διά την αγάπην

του προς τους ανθρώπους. Μετάφρ. Ι. Ζερβού. Δρ. 1.50

Ικέτιδες. Αι Δαναΐδες εξ Αιγύπτου φεύγουσαι τον διά βίας γάμον,

φιλοξενούνται υπό των Αργείων και λυτρούνται από τολμηθείσης αρπαγής.

Μετάφρ. έμμετρος Μ. Αυγέρη. Δρ. 1.50

ΣΟΦΟΚΛΗΣ

Αντιγόνη. Παρουσιάζει αντίμαχον τον φυσικόν νόμον προς τον

κοινωνικόν, όστις επικρατεί μεν και συντρίβει δια του θανάτου της

Αντιγόνης, δεν ισχύει όμως να ταπεινώση την ευγένειαν της ηθικής

επιταγής. Μετάφρασις Κ. Χρηστομάνου. Δρ. 1.50

Ηλέκτρα. Μετά την αναγνώρισιν των δύο αδελφών Ορέστου και Ηλέκτρας

αποτολμάται υπ' αυτών ο φόνος της μητρός και του εραστού της προς

εκδίκησην της πατρικής δολοφονίας. Μετάφρασις Μ. Αυγέρη. Δρ. 1.50

Οιδίπους Τύραννος. Ο τραγικός θρύλος της ακουσίας πατροκτονίας του

Οιδίποδος και του γάμου με την μητέρα του δραματοποιείται ως

αποκάλυψις θεόθεν επερχομένη και εξελισσομένη διά της αυτοκτονίας της

αιμομίκτου μητρός και της εκουσίας τυφλώσεως του Οιδίποδος.

Μετάφρασις Α. Καμπάνη. Δρ. 1.50

Τραχίνιαι. Υπόθεσις είναι ο οικτρός θάνατος του Ηρακλέους δι'

ερωτικών φίλτρων υπό της συζύγου του Δηιανείρας, ακουσίως

παρασυρθείσης από υπερβολικήν αγάπην. Μετ. Α. Καμπάνη. Δρ. 1.50

Φιλοκτήτης. Ο Νεοπτόλεμος διά να λάβη τα πατρικά όπλα από τον

Φιλοκτήτην σύμφωνα με χρησμόν, μεταχειρίζεται κατ' αρχάς δόλον, ως

συνεβούλευσεν ο Οδυσσεύς. Αλλά συγκινούμενος από την γενναιοψυχίαν

του ήρωος μετανοεί, φανερώνει τον δόλον και παραιτείται των σχεδίων

του. Ο Ηρακλής, από μηχανής Θεός, δίδει λύσιν σύμφωνον προς την

Ομηρικήν παράδοσιν. Μετάφρασις Α. Καμπάνη. Δρ. 1.50

Αίας μαστιγοφόρος. Αναφέρεται εις τον Ομηρικόν ήρωα παραφρονήσαντα

κατά θείαν βουλήν διά την αλαζονείαν του. Συνελθών ο Αίας και

αισχυνόμενος αυτοκτονεί. Κατ' επέμβασιν του αδελφού αυτού Τεύκρου και

του αντιπάλου του Οδυσσέως κηδεύεται λαμπρώς. Μετάφρασις Κ. Βάρναλη.

Δρ. 1.50

Οιδίπους επί Κολωνώ. Το ύστατον του Σοφοκλέους δράμα παρουσιάζον τας

τελευταίας περιπετείας του Οιδίποδος και καταλήγον εις τον θάνατόν

του παρά τον Κολωνόν. Μετάφρασις Η. Βουτιερίδου Δρ. 1.50

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ

Φοίνισσαι. Η τραγική παράδοσις της αδελφοκτονίας Ετεοκλέους και

Πολυνείκους. Μετ. έμμετρος Ν. Ποριώτη. Δρ. 1.50

Ηρακλής μαινόμενος. Ο Ηρακλής απολυτρώνων τα τέκνα του καταλαμβάνεται

κατόπιν υπό μανίας και τα φονεύει. Συνερχόμενος θέλει ν' αυτοκτονήση,

αλλά σώζεται υπό του φίλου του Θησέως. Μετ. έμμετρος Κ. Βάρναλη. Δρ.

1.50

Ίων. Υπόθεσιν έχει τους κινδύνους, την αναγνώρισιν και την

αναγόρευσιν έπειτα του Ίωνος ως κληρονόμου του βασιλέως της Αττικής

Ξούθου. Μετάφρ. Π. Δημητρακοπούλου. Δρ. 1.50

Ικέτιδες. Δράμα πολιτικόν και πατριωτικόν, αναγόμενον εις τον

ήρωα Θησέα, ο οποίος θάπτει τους προ των Θηβών πεσόντας Αργείους.

Μετάφρ. έμμετρος Ν. Ποριώτη. Δρ. 1.50

Ιφιγένεια εν Αυλίδι. Αι προσπάθειαι του Αγαμέμνονος προς σωτηρίαν της

θυγατρός, η αργά επελθούσα συμπάθεια του Μενελάου προς το θύμα, η

τολμηρά του Αχιλλέως αντίστασις εναντίον του στρατού υπέρ της μνηστής

του είναι η υπόθεσις του δράματος. Μετάφρ. Ιω. Φραγκιά. Δρ. 1.50

Κύκλωψ. Δράμα σατυρικόν, ανάγεται εις την γνωστήν Ομηρικήν

περιπέτειαν του Οδυσσέως, την μέθην και τύφλωσιν του Κύκλωπος και την

σωτηρίαν του ήρωος και των συντρόφων. Μετάφρ. Γ. Τσοκοπούλου. Δρ.

1.50

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ

Οι Όρνιθες. Είναι σάτυρα της πολιτικής διαφθοράς και των θεωριών περί

νέων πολιτευμάτων. Ο μύθος πλέκεται περί δύο πολίτας Αθηναίους

ερχομένους προς τα πτηνά, διά να ιδρύσουν εκεί νέαν πολιτείαν.

Μετάφρ. έμμετρος Πολ. Δημητρακοπούλου. Δρ. 3. —

Οι Βάτραχοι. Φιλολογικού θέματος κωμωδία, γελοιοποιεί πολλούς των

ποιητών και σατιρίζει την κατάπτωσιν της τέχνης. Υπαινιγμοί

καταχρήσεων και διαφθορών δίδουν εις τους «Βατράχους» μέγα κοινωνικόν

ενδιαφέρον. Μετάφρ. έμμετρος Πολ. Δημητρακοπούλου. Δρ. 3. —

Αι Νεφέλαι. Είναι διακωμώδησις των σοφιστών. Τοιούτος εκλαμβάνεται

και ο Σωκράτης, περί τον οποίον δρώσι θαυμάσιοι κωμικοί τύποι. Μετ.

έμμετρος Πολ. Δημητρακοπούλου. Δρ. 2. —

Η Λυσιστράτη. Επικρίνει την πολεμομανίαν των Αθηναίων. Διά να παύση ο

Πελοποννησιακός πόλεμος, αι γυναίκες απέχουν κάθε συναφείας με τους

άνδρας των, πλέκεται δε ούτω κωμικώτατα ο μύθος. Μετ. έμμετρος Πολ.

Δημητρακοπούλου. Δρ. 2. —

Ειρήνη. Σατυρίζει την πολυπραγμοσύνην και την φιλοπόλεμον τάσιν των

Αθηναίων και των άλλων Ελλήνων. Διά συμβολικής πλοκής εξέρχεται εις

το φως η ενταφιασθείσα υπό των θεών Ειρήνη, εξυμνούνται δε τα εξ

αυτής αγαθά. Μετ. έμμετρος Μ. Αυγέρη. Δρ. 2.50

Σφήκες. Γελοιοποιούν την μανίαν των Αθηναίων διά δικαστήρια και

δίκας, παρουσιάζουν δε τα ηθικά και κοινωνικά άτοπα εκ της τότε

δικαστικής καταστάσεως. Οι δικασταί εμφανίζονται ως χορός σφηκών.

Μετ. έμμετρος Μ. Αυγέρη. Δρ. 2.50

Αχαρνής. Χορός Αχαρνέων αγροτών επικρίνει τους ρήτορας και τους

πολιτικούς ως αιτίους του Πελοπον. πολέμου και της ολεθρίας δια τας

Αθήνας φιλόδοξου πολιτικής. Τα επεισόδια παρέχουν ζωντανήν εικόνα του

τότε αστικού βίου. Μετ. έμμετρος Μ. Αυγέρη. Δρ. 2.50

Ιππής. Κωμωδία καυτηριάζουσα τον δημοκόπον Κλέωνα, τον βυρσοδέψιν,

και την στρατηγίαν αυτού εις Πύλον. Ο χορός απετελέσθη εκ της τάξεως

των Ιππέων, διότι ούτοι είχον καταδικάσει άλλοτε τον Κλέωνα διά

δωροδοκίαν. Μετ. έμμετρος Μ. Αυγέρη. Δρ. 2.50

Πλούτος. Η γενικότερου θέματος και παραστατικωτέρα κωμωδία του

Αριστοφάνους. Γέρων ενάρετος και πτωχός, συμμορφούμενος με χρησμόν,

συναντά τον Πλούτον, τυφλόν. Θεραπεύσας αυτόν πλουτεί, ως και άλλοι

ενάρετοι, διότι αποκατέστη η πρέπουσα τάξις και έπαυσεν η επικράτησις

της ανηθικότητος, η πρότερον κρατούσα ένεκα της τυφλότητος του

Πλούτου. Μετ. έμμετρος Μ. Αυγέρη. Δρ. 2.50

Θεσμοφοριάζουσαι. Σάτυρα εναντίον του Ευριπίδου, όστις, διά να σωθή

από τας γυναίκας ο πενθερός του, καταφεύγει εις την βοήθειαν δύο

γυναίων. Μετ. έμμετρος Μ. Αυγέρη. Δρ. 2.50

Αι Εκκλησιάζουσαι. Γελοιοποιούν την περί γυναικείας ελευθερίας

ιδεολογίαν και ιδίως τας περί κοινογαμίαις και κοινοκτημοσύνης

θεωρίας. Μετ. έμμετρος Πολ. Δημητρακοπούλου. Δρ. 2. —

ΞΕΝΟΦΩΝ

Τα Απομνημονεύματα. Είναι η περίληψις της διδασκαλίας του Σωκράτους,

περιέχουν δε κυρίως τας ηθικάς αναλήψεις αυτού. Μετ. Κ. Βάρναλη. Δρ.

2.50

Κύρου ανάβασις. Ιστορία της εκστρατείας του Κύρου και της επιστροφής

των δέκα χιλιάδων Ελλήνων υπό την στρατηγίαν του Ξενοφώντος. Μετ. Δ.

Αναστασοπούλου. Δρ. 5

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ

Ορέστης. Ο Ορέστης υπό των Αργείων καταδικάζεται εις θάνατον, ο δε

θείος του Μενέλαος εκ δειλίας τον εγκαταλείπει. Εξαγριούμενος εκείνος

θέλει να φονεύση την σύζυγον του Μενελάου και την θυγατέρα των

Ερμιόνην. Αλλά δια του από μηχανής θεού μεταπείθεται και νυμφεύεται

την Ερμιόνην. Μετάφρ. Ι. Ζερβού. Δρ. 1.50

Ρήσος. Είναι εκ των νεωτέρων δραμάτων της Αττικής τραγωδίας,

αποδιδόμενον μεν παλαιόθεν εις τον Ευριπίδην, αλλ' ήδη τασσόμενον εις

την σχολήν του Φιλοκλέους. Ανάγεται εις την αρπαγήν της Ελένης υπό

του Πάριδος. Μετ. Α. Καμπάνη. Δρ. 1.50

Ανδρομάχη. Εικονίζει θαυμασίως τα αισθήματα ζηλοτυπίας, μίσους και

στοργής. Ο Νεοπτόλεμος, χωρισθείς από την Ανδρομάχην, νυμφεύεται την

Ερμιόνην, θυγατέρα του Μενελάου, ήτις μετά τούτου συνεννοείται να

φονεύσουν τον από του πρώτου γάμου υιόν του συζύγου. Ο πάππος Πηλεύς

τον σώζει, αλλ' ο Μενέλαος δι' επιβουλής φονεύει τον Νεοπτόλεμον.

Μετάφρ. έμμετρος Γ. Τσοκοπούλου. Δρ. 1.50

Άλκηστις. Κατά του θεού τον όρον ο Άδμητος θα ελάμβανε την αθανασίαν,

αν συγγενής του εθυσιάζετο προς τούτο. Οι γονείς αποφεύγουν, αλλ' η

σύζυγος Άλκηστις προσφέρεται προθύμως να θυσιασθή. Μετάφρ. έμμετρος

Γ. Τσοκοπούλου. Δρ. 1.50

Μήδεια. Το τραγικώτερον δράμα του Ευριπίδου. Προδοθείσα από τον

Ιάσονα η Μήδεια καταπνίγει την μητρικήν στοργήν και φονεύει τα δύο

τέκνα των, διά να τον εκδικηθή. Μετ. Α. Τανάγρα. Δρ. 1.50

Ηλέκτρα. Ο Ορέστης και η αδελφή του Ηλέκτρα θανατώνουν τον φονέα του

πατρός των Αίγισθον και την μητέρα των Κλυταιμνήστραν. Η κάθαρσις διά

του από μηχανής θεού παρέχει εξάγνισιν των μητροκτόνων. Μετάφρ. Α.

Τανάγρα. Δρ. 1.50

Ιππόλυτος. Προς τον υιόν του συζύγου της Θησέως, τον Ιππόλυτον, η

Φαίδρα αισθάνεται ανόσιον έρωτα, αποκρουομένη δε αυτοκτονεί,

συκοφαντούσα τον υιόν προς τον πατέρα. Ο Θησεύς εξορίζει τον

Ιππόλυτον. Αλλ' η συκοφαντία φανερώνεται και ο Ιππόλυτος αποθνήσκει

θρηνούμενος και συγχωρών. Μετάφρ. Α. Τανάγρα. Δρ. 1.50

Ιφιγένεια η εν Ταύροις. Η Ιφιγένεια, θυσιαζομένη από τον πατέρα της

εις την Αυλίδα, σώζεται υπό της θεάς Αρτέμιδος εις την χώραν των

Ταύρων. Εκείθεν μετά του Ορέστου αποκομίζουσι το άγαλμα της Αρτέμιδος

εις Αθήνας. Μετάφρ. Ν. Κυπαρίσση. Δρ. 1.50

Βάκχαι. Ο Πενθεύς και η μήτηρ του Αγαύη, απιστούντες προς τα θεία,

τιμωρούνται υπό του θεού Διονύσου, διότι δεν ηθέλησαν να δεχθούν την

λατρείαν του εις Θήβας. Μετ. Κ. Βάρναλη. Δρ. 1.50

Ηρακλείδαι. Αναφέρονται εις την περίθαλψιν των Ηρακλείδων εν τη

Αττική και εξυμνούν την τότε ανδρείαν των Αργείων και Αθηναίων ηρώων.

Μετάφρ. έμμετρος Κ. Βάρναλη. Δρ. 1.50

Εκάβη. Η βασίλισσα της Τροίας, συγκρατούσα την θλίψιν διά τον θάνατον

του υιού της Πολυδώρου, επιτελεί τον όλεθρον του δολοφόνου. Μετάφρ.

έμμετρος Ν. Ποριώτη. Δρ. 1.50

Ελένη. Αντιθέτως προς την παράδοσιν παριστωμένη ως πιστή σύζυγος, η

Ελένη κατορθώνει να λυτρωθή του γάμου προς τον αιγύπτιον βασιλέα,

βοηθουμένη εις τούτο υπό του συζύγου της Μενελάου. Μετάφρ. Α.

Καμπάνη. Δρ. 1.50

Τρωάδες. Η σφαγή της Πολυξένης, ο φόνος του Αστυάνακτος, η όψις της

πυρπολουμένης Τροίας δίδουν δραματικήν εικόνα της αλώσεως. Μετάφρ. Α.

Καμπάνη. Δρ. 1.50

ΠΛΑΤΩΝ

Φαίδων. Εν μέσω των μαθητών του ο Σωκράτης εις τας τελευταίας

ώρας της ζωής του διδάσκει τον θείον προορισμόν του ανθρώπου και την

αθανασίαν της ψυχής. Μετάφρ. Αρ. Χαροκόπου. Δρ. 2.50

Κρίτων. Ο Σωκράτης παρακινούμενος υπό του Κρίτωνος να φύγη διά να μη

υποστή την άδικον τιμωρίαν, αρνείται τούτο και διδάσκει διατί και πώς

πρέπει να σεβώμεθα την πατρίδα και τους νόμους. Μετάφρ. Ν.

Γκινοπούλου. Δρ. 0.80

Θεαίτητος. Το έργον διερευνά τα της ανθρωπίνης γνώσεως και καθορίζει

τι είναι επιστήμη. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 3. —

Κρατύλος. Με λεπτήν επίνοιαν και με περίτεχνον αναλυτικότητα

εξετάζει ο διάλογος πώς παρήχθη η γλώσσα, πώς εξεταστέα η μουσική

ετυμολογία των λέξεων και μέχρι τίνος σημείου η σκέψις δύναται να

χειραφετηθή από τας ατελείας της γλώσσης. Μετ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50

Σοφιστής. Τολμηροτάτη φιλοσοφική έξαρσις προς εξακρίβωσιν των ορίων

της ανθρωπίνης νοήσεως, και συνάμα ο κατά την λογικήν και την

λεπτότητα του συλλογισμού πολυτροπώτερος και οξύτερος των πλατωνικών

διαλόγων. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50

Πολιτικός. Φιλοσοφικώς αναλύει ο διάλογος την ανθρωπίνην ενέργειαν

εις πράξιν και θεωρίαν, διά μεγάλου δε μύθου κατόπιν παρουσιάζει άλλο

νέον πολίτευμα, ενώ συνάμα υποδεικνύει τας ατελείας των υπαρχόντων

πολιτευμάτων. Μετάφρασις Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50

Χαρμίδης. Αποτελεί επισκόπησιν της ηθικής, εξετάζει τι είναι

σωφροσύνη και συμπεραίνει ότι και αυτή, όπως τόσαι άλλαι ηθικαί

αξίαι, είναι σχετική. Μετάφρ. Α. Καμπάνη. Δρ. 0.80

Παρμενίδης. Ο Παρμενίδης και ο Ζήνων, υποστηρίζουν την ενιαιότητα του

Σύμπαντος, δεικνύοντες διά μεταφυσικών ισχυρισμών το αδύνατον της

πολλαπλότητος των όντων. Ο Σωκράτης δι' αλλεπαλλήλων ερωτήσεων

περιάγει αυτούς εις αντιφάσεις και αποδεικνύει σφαλερόν πάντα

δογματισμόν. Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου. Δρ. 2. —

Συμπόσιον ή περί έρωτος. — Εις συμπόσιον εορταστικόν της νίκης του

πλουσίου ποιητού Αγάθωνος αποφασίζουν οι συνδαιτυμόνες να είπη

έκαστος εγκώμιον του έρωτος. Τελευταίος ο Σωκράτης, ορίζων πρώτον ότι

έρως, ως κοινώς εννοείται, είναι επιθυμία του κάλλους, διηγείται

διάλογόν του μετά της φίλης του Διοτίμας· εις την διήγησίν του

περιλαμβάνεται ο μύθος περί γενέσεως του Έρωτος ενέχων υψηλόν και

βαθύτερον μυστικισμόν. Μετάφρασις Ν. Κουντουριώτη. Δρ. 2.50

Ευθύδημος. Σφοδρά επίκρισις των αμφιγνωμιών, των στρεβλών

συλλογισμών, της ηθικής νοσηρότητος και της κενότητος των σκέψεων των

σοφιστών. Μετάφρ. Α. Χαροκόπου. Δρ. 1.50

Μένων. Από τους πλέον λιτούς των διαλόγων, αλλά δεικνύων το

πολυσχιδές της πλατωνικής σκέψεως, αναλύει την αρετήν, αν και κατά

πόσον είναι εις τον άνθρωπον έμφυτος. Μετ. Χ. Παπαντωνίου Δρ. 1.50

Φίληβος ή περί ηδονής — Εις την ερώτησιν πού βασίζεται το αγαθόν, ο

μεν Φίληβος απαντά προβάλλων την ηδονήν, ο δε Σωκράτης αντιπροβάλλει

την φρόνησιν. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50

Θεάγης — Περί δικαίου — Περί αρετής. Εις τον «Θεάγην» όπου και

γίνεται πολύς λόγος περί του δαιμονίου του Σωκράτους, εξετάζεται τι

είναι σοφία και αν δύναται να διδαχθή. — Εις τον «Περί δικαίου»

διερευνάται αν η αντίληψις του δικαίου είναι έμφυτος ή επίκτητος. —

Εις δε τον «Περί αρετής», σκοπείται αν είναι διδακτή ή όχι η αρετή.

Μετάφρ. Σ. Λιμπεροπούλου. Δρ. 0.80

Πρωταγόρας. Συζήτησις μεταξύ του διασήμου σοφιστού και του Σωκράτους

όστις φέρων εις αδιέξοδον τον σοφιστήν, αποδεικνύει ότι η αρετή είναι

αυτοδίδακτος, και κατόπιν αντιθέτως πάλιν ότι αύτη είναι αποτέλεσμα

γνώσεως. Μετ. Α. Χαροκόπου. Δρ. 2. —

Κριτίας. Αναφερόμενος εις την μυθολογουμένην χώραν Ατλαντίδα

διατυπώνει κοινωνικόν σύστημα ιδεώδες, συνδυασμόν μοναρχίας και

ομοσπονδιακής οργανώσεως. Μετ. Α. Χαροκόπου. Δρ. 1. —

Λάχης. Θέτει ως βάσιν της κοινωνικής ανατροφής την ανδρείαν, ηθικώς

άμα και υλικώς λαμβανομένην. Μετ. Α. Καμπάνη. Δρ. 1. —

Λύσις. Διάλογος περί της φιλίας της αρμοζούσης εις τους νέους προς

τους πρεσβυτέρους και γενικώτερον επισκόπησις της φιλίας ως

κοινωνικής αρετής. Μετάφρ. Α. Καμπάνη. Δρ. 0.80

Απολογία Σωκράτους. Το δράμα της δίκης και καταδίκης του Σωκράτους,

απλή και σοφή ιστόρησις της ζωής και της διδασκαλίας του. Μετ. Α.

Μωραϊτίδου. Δρ. 1.50

Ευθύφρων. Εξετάζει τι είναι οσιότης, τουτέστιν ευσέβεια, αρετή και

νομιμοφροσύνη. Μετάφρ. Α. Μωραϊτίδου. Δρ. 1.20

Γοργίας. Συζήτησις του Σωκράτους μετά του σοφιστού, διδάσκοντος ότι η

τυπική μόρφωσις επαρκεί εις ανύψωσιν του ανθρώπου. Αποδεικνύεται υπό

του Σωκράτους ότι αληθής μόρφωσις είναι μόνον η θεμελιουμένη επί της

φιλοσοφίας. Μετ. Α. Φειλαδελφέως. Δρ. 3. —

Μενέξενος. Εγκώμιον πεσόντων Αθηναίων, συνταχθέν δήθεν υπό της

Ασπασίας, αλλά πράγματι λεπτή ειρωνεία πάντων των ρητόρων της εποχής.

Μετάφρ. Ι. Ζερβού. Δρ. 1. —

Τίμαιος. Μεταφυσική περί γενέσεως του κόσμου και περί φύσεως του

άνθρωπου, συγγενώς με τας Πυθαγορείους θεωρίας. Ο Τίμαιος αναπτύσσει

τας βαθυτάτας εν τω διαλόγω μυστικιστικάς ιδέας «περί κόσμου φύσεως»,

ο δε Σωκράτης διευκρινίζει. Μετ. Π. Γρατσιάτου. Δρ. 3. —

Ίων, Μίνως, Δημόδοκος, Σίσυφος, Κλειτοφών. Ο πρώτος των διαλόγων

τούτων, ορίζει εις τι συνίστανται η μερική και η συνολική γνώσις. — Ο

«Μίνως» αναφέρεται εις τας περί δικαίου και αρετής γενικάς και

σχετικάς αντιλήψεις, ο «Δημόδοκος», εις την εξέτασιν του τρόπου και

του ποιού της επικτήτου μορφώσεως, ο «Σίσυφος» δεικνύει τι είναι

σκέψις πρακτική και θεωρητική και ο «Κλειτοφών» την σχετικότητα των

ηθικών αντιλήψεων. Μετάφρ. Ν. Καζαντζάκη. Δρ. 2. —

Πολιτεία. Το πρωτοτυπώτερον των πλατωνικών έργων εκ 10 βιβλίων. Το

πρώτον βιβλίον, περί δικαιοσύνης, είναι αφετηρία διατυπώσεως εις τα

επόμενα ενός ιδανικού πολιτεύματος. Η ισότης των πολιτών, η ίση

εργασία, η κατανομή των πολιτών εις τρεις τάξεις, η εξίσωσις ανδρών

και γυναικών, η κοινογαμία και κοινοκτημοσύνη, ο αποκλεισμός των

ποιητών, ο περιορισμός της αυξήσεως του πληθυσμού, αποτελούσι τας εν

τη Πολιτεία νέας και κοινωνιστικάς θεωρίας. Μετάφρ. Ι. Ν. Γρυπάρη.

Δρ. 6. —

Νόμοι και Επινομίς. Το ωραιότερον και πραγματικώτερον του Πλάτωνος

έργον. Δεν παρουσιάζεται πλέον διδάσκων ο Σωκράτης, αλλ' είς ανώνυμος

Αθηναίος διατυπών την ώριμον φιλοσοφικήν αντίληψιν του Πλάτωνος εις

πολιτικόν σύστημα επιδεκτικόν εφαρμογής. — Η «Επινομίς» αποτελεί

συνέχειαν των «Νόμων» και ενιαχού επεξήγησιν αυτών. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα.

Δρ. 8. —

Επιστολαί και όροι. Αι υπό της αρχαιότητος ήδη αποδιδόμεναι εις τον

Πλάτωνα επιστολαί, αναφερόμενοι εις τας φιλοσοφικάς αυτού αντιλήψεις

και παρέχουσαι λεπτομερείας περί του βίου του. — Οι «Όροι», είναι

ερμηνεία των ειδικών λέξεων και όρων, των εις χρήσιν υπό του

Πλάτωνος. Μετ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.

Φαίδρος. Διάλογος περιμάχητος διά τας παρατόλμους περί ηθικής ιδέας

του. Πραγματεύεται περί έρωτος, περί ωραιότητος και περί σχετικών

συναισθημάτων της ψυχής. Μετάφρ. Κ. Γούναρη. Δρ. 2. —

Ιππίας μείζων και ελάσσων. Εις τον «Ιππίαν μείζονα» ο Σωκράτης

περιάγει εις αντιφάσεις τον σοφιστήν Ιππίαν, προκαλών να ορίση το

ωραίον. Ερευνάται αν ωραίον είναι το πρέπον ή το χρήσιμον ή το ικανόν

ή γενικώτερον ακόμη αν είναι το αγαθού αίτιον ή θετικώτερον απλώς το

ηδονικόν την όρασιν και την ακοήν. Όλους τούτους τους ορισμούς

ελέγχει ο Σωκράτης ως ατελείς, υποδεικνύων εν τούτοις ως ευχάριστον

την τοιαύτην πολλαπλήν επισκόπησιν των γενικών ζητημάτων. — Όμοιον

έχει συμπέρασμα ο «Ιππίας ελάσσων», έχων θέμα, το αν και κατά πόσον η

αλήθεια διαφέρει του ψεύδους. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50

Αλκιβιάδης, Αλκιβιάδης δεύτερος. Η αυτοεπίγνωσις τίθεται ως αφετηρία

και βάσις της εξυψώσεως του ανθρώπου. Ούτως αι αντιλήψεις του

διαλόγου τούτου είναι ο πυρήν όλης της Νεοπλατωνικής Φιλοσοφίας. Ο

επισυναπτόμενος διάλογος «Αλκιβιάδης δεύτερος», αφορμώμενος εκ του

ότι προσεύχονται οι άνθρωποι ζητούντες πολλάκις επιβλαβή πράγματα,

άγεται εις το συμπέρασμα ότι αγνοούμεν τι είναι το ωφέλιμον και τι το

αγαθόν. Μεταφρ. Ν. Καζαντζάκη. Δρ. 2.50

Ίππαρχος — Αντερασταί. Ερευνάται εις τον «Ίππαρχον» τι είναι η αγάπη

του κέρδους και γενικώτερον η τάσις της εκ των άλλων ωφελείας και

συμπεραίνεται ως φυσική ροπή η φιλοκέρδεια. — Εις τους «Αντεραστάς»

εξετάζεται τι είναι φιλοσοφία και κατά πόσον και πώς ωφελεί. Μετ. Ι.

Ζερβού. Δρ. 0.80

Ερυξίας, Αξίοχος, Αλκυών. Ο «Ερυξίας» ερευνά τι είναι πλούτος και

κατά πόσον είναι ωφέλιμος. — Εις τον «Αξίοχον» γίνεται επισκόπησις

της περί ψυχής εσωτέρας πίστεως του ανθρώπου. Εις την «Αλκυόνα»

διεξηγείται μετά τινος μυστικισμού η μεταμορφωτική της ύλης δύναμις

της φύσεως. Μετάφρ. Γ. Μάνεση. Δρ. 1. —

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Ηθικά Νικομάχεια. Εξετάζονται, αναλύονται και διατυπούνται από

θεωρητικής και πρακτικής απόψεως αι αρχαί της κοινωνικής της

πολιτικής και της ατομικής ηθικής. Μετάφρασις Κ. Ζάμπα. Δρ. 5. —

Περί ψυχής. Εις το περιλάλητον τούτο έργον διετύπωσεν ο Αριστοτέλης

τας μεταφυσικάς περί ψυχής θεωρίας του, βασιζομένας επί των δεδομένων

του φυσικού κόσμου και του ορθού λόγου. Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου. Δρ. 3.—

Μικρά Φυσικά. Τα πορίσματα των προ αυτού φυσικών και φιλοσόφων,

μάλιστα δε τα εξαγόμενα της κολοσσαίας αυτού προσωπικής εργασίας επί

των φυσικών και βιολογικών φαινομένων. Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου. Δρ. 3.—

Αθηναίων Πολιτεία. Ιστορία πολιτική και πολιτειακή των Αθηνών η

κυριωτέρα της μεγάλης «περί πολιτευμάτων» συγγραφής του Αριστοτέλους.

Μετ. Ι. Ζερβού. Δρ. 3. —

ΗΡΟΔΟΤΟΣ

Μούσαι. Το θαυμάσιον έργον, το ιστορούν την ζωήν των αρχαίων

Ασιατικών εθνών, των βαρβάρων λαών και της Αιγύπτου και Ελλάδος. Οι

εθνικοί και θρησκευτικοί μύθοι, αι περιγραφαί τόπων, ηθών και εθίμων

συμπληρούσι την ιστορίαν. Μετ. Α. Σκαλίδου, επιθεωρ. υπό Ι. Ζερβού.

Τόμοι 4. Δρ. 12. —

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ

Πελοποννησιακός πόλεμος. Η πλήρης ιστορία του μακρού εμφυλίου πολέμου

των Ελλήνων. — Ανατρέχων εις τα απώτατα αίτια ο Θουκυδίδης εξηγεί τα

της αναπτύξεως του Ελληνισμού από των αρχαιοτάτων χρόνων και

περιγράφει την σύστασιν και την ζωήν των καθέκαστα πολιτειών. Η

μετάφρασις υπό του κ. Ι. Ζερβού. Τόμοι 4. Δρ. 10 —

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ

Ο περί του στεφάνου λόγος. Απολογία του πολιτικού του βίου. Ο πλούτος

εις εξάρσεις και ρητορικά τεχνάσματα καθιστά τον λόγον τούτον το

αριστούργημα ρητορικής. Μετάφρ. Α. Μωραϊτίδου. Δρ. 2. —

Οι τρεις Ολυνθιακοί. Φανέρωσις της πολιτικής του Φιλίππου και

επίκρισις της αδρανείας των Αθηναίων κατ' εξοχήν δε πολιτικοί λόγοι.

Μετ. Ν. Γκινοπούλου. Δρ. 1. —

Οι τέσσαρες Φιλιππικοί. Δριμυτάτη επίθεσις κατά του Φιλίππου και

πρόκλησις εις άμεσον κατ' αυτού ενέργειαν. Μετ. Ν. Γκινοπούλου. Δρ.

1.50

ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ

Χαρακτήρες. Το ηθογραφικόν και ψυχολογικόν έργον του φιλοσόφου

απομείναν πρότυπον εις το είδος του, αποτελεί περιγραφήν κοινωνικών

και ατομικών ελαττωμάτων. Μετ. Μ. Σιγούρου Δρ. 1 —

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ

Άπαντα. ΤΟΜΟΣ Α'. Όνειρον ή βίος του Λουκιανού. — Προς εκείνον όστις

είπεν: είσαι Προμηθεύς εις το έργα σου — Πλοίον ή ευχαί. — Περί

πένθους. — Τίμων ο μισάνθρωπος. — Εγκώμιον μυίας. — Θεών διάλογοι. —

Κρίσεις θεών. — Προς Νιγρίνον επιστολή. — Νιγρίνος ή περί φιλοσοφικού

χαρακτήρος. — Δίκη φωνηέντων.

ΤΟΜΟΣ Β'. — Διάλογοι θαλασσίων θεών. — Αλκυών ή περί μεταμορφώσεως. —

Προμηθεύς ή Καύκασος. — Νεκρικοί διάλογοι. — Μένιππος ή νεκρομαντεία.

— Φιλοψευδής ή απιστών. — Πώς πρέπει να γράφεται η ιστορία.

ΤΟΜΟΣ Γ'. Αληθής ιστορία. — Τυραννοκτόνος. — Αποκηρυττόμενος. —

Φάλαρις λόγος. — Αλέξανδρος ή ψευδόμαντις. — Ο Ηρακλής. — Ο Διόνυσος.

— Ψευδολογιστής.

ΤΟΜΟΣ Δ'. Δις κατηγορούμενος ή δικαστήρια. — Περί παρασίτου. —

Ανάχαρσις. — Προς τον απαίδευτον και πολλά βιβλία αγοράζοντα. — Ότι

δεν πρέπει να πιστεύωμεν εύκολα την διαβολήν. — Ζευς ελεγχόμενος. —

Ρητόρων διδάσκαλοι. — Ικαρομένιππος ή Υπερνέφελος.

ΤΟΜΟΣ Ε'. Ιππίας ή περί του λουτρού. — Μακρόβιοι. — Ο θάνατος του

Περεγρίνου. — Οι δραπέται. — Περί του ηλέκτρου ή των κύκνων. — Περί

του οίκου. — Πατρίδος εγκώμιον. — Περί των διψάδων. — Περί ορχήσεως.

— Ευνούχος. — Βίος Δημώνακτος. — Διάλεξις με τον Ησίοδον. — Χάρων ή

επισκοπούντες.

ΤΟΜΟΣ ΣΤ'. — Εικόνες. — Υπέρ των εικόνων. — Εταιρικοί διάλογοι. —

Όνειρος ή αλεκτρυιών. — Συμπόσιον ή Λαπίθαι. — Θεών εκκλησία. — Βίων

Πράσις. — Αλιεύς. — Ψευδοσοφιστής. — Περί Συρίης Θεού. — Ζευς

Τραγωδός. Η μετάφρασις υπό Ι. Κονδυλάκη. Το όλον έργον τόμοι 6. Δρ.

18. —

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

Θησεύς — Ρωμύλος, Λυκούργος Νουμάς. — Ο ήρως των Αθηνών παραβάλλεται

προς τον ιδρυτήν της Ρώμης. Και ο νομοθέτης Λυκούργος προς τον

Νουμάν. Τόμος Α'. Δρ. 3. —

Σόλων — Ποπλικόλας. Θεμιστοκλής — Κάμιλλος, Περικλής — Φάβιος

Μάξιμος. — Ο νομοθέτης των Αθηνών αντικρίζεται προς τον

μεταρρυθμιστήν Ποπλικόλαν. Ο δε νικητής των Περσών Θεμιστοκλής προς

τον Κάμιλλον. Και ο πολιτικός Περικλής προς τον συνετόν πολιτικόν της

Ρώμης Φάβιον Μάξιμον. Τόμος Β'. Δρ. 3. —

Αλκιβιάδης — Κοριολανός, Τιμολέων — Αιμίλιος Παύλος, Πελοπίδας —

Μάρκελλος. — Ο επιτήδειος και αλλοπρόσαλλος Αθηναίος συγκρίνεται

προς τον ικανόν, αλλά πολεμήσαντα την πατρίδα του Κοριολανόν. Ο

ενάρετος Τιμολέων προς τον αγαθόν στρατηγόν της Ρώμης. Και των Θηβών

ο υπερασπιστής παραβάλλεται προς τον Μάρκελλον. Τόμος Γ'. Δρ. 3 —

Αριστείδης — Κάτων, Φιλοποίμην — Φλαμινίνος, Πύρρος — Μάριος. Ο

Αριστείδης τίθεται παράλληλος προς τον Κάτωνα. Ο τελευταίος της

Ελλάδος στρατηγός προς τον Φλαμινίνον. Και ο ηρωικός Πύρρος προς τον

στρατηγόν Μάριον. Τ. Δ'. Δρ.3. —

Λύσανδρον — Σύλλας, Κίμων — Λούκουλλος, Νικίας — Κράσσος. — Ο κακώς

αποθανών βασιλεύς της Σπάρτης παραβάλλεται προς τον ομότυχον Σύλλαν.

Ο Αθηναίος Κίμων προς τον ομοίως παραγνωρισθέντα στρατηγόν

Λούκουλλον. Και ο δυστυχήσας στρατηγός Νικίας προς τον Κράσσον. Τόμος

Ε' Δρ. 3. —

Σερτώριος — Ευμένης, Αγησίλαος — Πομπήιος. — Η από μικρών ανύψωσις

εις μεγάλα του Σερτωρίου και του Ευμένους και του Αγησίλαου και του

Πομπηίου η πρώτη λαμπρά τύχη και η κατόπιν συμφορά παραβάλλονται.

Τόμος ΣΤ'. Δρ. 3. —

Αλέξανδρος — Ιούλιος Καίσαρ, Φωκίων — Κάτων. — Παραλληλίζονται οι δύο

μέγιστοι και δυναστικοί της Ελλάδος και της Ρώμης στρατηγοί. Εις τους

επομένους δύο βίους ο Φωκίων συγκρίνεται προς τον Κάτωνα. Τόμ. Ζ'.

Δρ. 3. —

Άγις και Κλεομένης, Τιβέριος και Γάιος Γράκχος, Δημοσθένης — Κικέρων.

— Οι δύο αναμορφωταί της Σπάρτης παραβάλλονται προς τους δύο Ρωμαίους

και ο υπέροχος Δημοσθένης προς τον μεγάλον της Ρώμης ρήτορα. Τόμος

Η'. Δρ. 3. —

Αρταξέρξης — Δημήτριος, Αντώνιος — Ο πολιτικός Πέρσης βασιλεύς

παραλληλίζεται προς τον Δημήτριον. Έπεται μόνος ο βίος του Αντωνίου.

Τόμος Θ'. Δρ. 3. —

Δίων — Βρούτος, Άρατος — Γάλβας, Όθων. — Ο περιπετειώδης βίος του

Συρακουσίου Δίωνος παραβάλλεται προς τον βίον του Βρούτου, και ο του

στρατηγού των Αχαιών Αράτου προς τον του αυτοκράτορος Γάλβα. Έπεται ο

βίος του αυτοκράτορας Όθωνος. Τ. Ι'. Δρ 3. — Μετάφρ. Α. Ρ. Ραγκαβή. —

Οι δέκα δραχ. 30. —

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ

Εγχειρίδιον. Αι περί κόσμου, περί ανθρώπου, περί ηθικής γνώμαι του

επιφανούς στωικού φιλοσόφου συγκεντρώθησαν εις το έργον τούτο.

Μετάφρ. Α. Καμπάνη. Δρ. 0.80

ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ

Ειδύλλια. Τα σωζόμενα ποιήματά του, βουκολικά, ερωτικά και άλλα

παρέχοντα ζωντανήν εικόνα του αρχαίου βίου και παρουσιάζοντα

καταπληκτικήν νεωτεριστικότητα. Μετ. έμμ. Ι. Πολέμη. Αρ. 2. —

ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟΙ από όλους τους λογογράφους μας ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ εις 120 τόμους δεμένους αξίας δραχ. 315με 10 Δραχ. Κατά

μήνα

ΕΞΕΔΟΘΗΣΑΝ

ΑΙΣΧΥΛΟΥ

Πέρσαι, Μετάφρ. Ιωάννου Ζερβού 1.50

Αγαμέμνων, Μετάφρασις Ιω. Γρυπάρη 1.50

Χοηφόροι, Μετάφρ. Ιω. Γρυπάρη 1.50

Ολόκληρος ο Αισχύλος εις 7 τόμους 10.50

ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ

Αντιγόνη, Μεταφρ. Κ. Χρηστομάνου 1.50

Τραχίνιαι, Μεταφρ. Α. Καμπάνη 1.50

Οιδίπους Τύραννος, Μετ. Α. Καμπάνη 1.50

Φιλοκτήτης, Μετάφρ. Α. Καμπάνη 1.50

Αίας, Μετάφρασις Κ. Βάρναλη 1.50

Ηλέκτρα, Μετάφρ, Μ. Αυγέρη 1.50

Οιδίπους επί Κολ. Μ. Ηλ. Βουτιερίδου1.50

Ολόκληρος ο Σοφοκλής εις 7 τόμους 10.50

ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ

Ιφιγένεια η εν Ταύρ, Μτ. Κυπαρίσση 1.50

Ιππόλυτος ο Στεφαν, Μτ Α. Τανάγρα 1.50

Φοίνισσαι, Μετάφρ. Ν. Ποριώτη 1.50

Άλκηστις, Μετάφρ. Γ. Τσοκοπούλου 1.50

Βάκχαι, Μετάφρ. Κ. Βάρναλη 1.50

Μήδεια, Μετάφρ. Ά. Τανάγρα 1.50

Ικέτιδες, Μετάφρ. Ν. Ποριώτη 1.50

Κύκλωψ, Μετάφρ. Γ. Τσοκοπούλου 1.50

Ίων, Μετάφρ. Π. Δημητρακοπούλου 1.50

Ανδρομάχη, Μετάφρ. Γ. Τσοκοπούλου 1.50

Ηλέκτρα, Μετάφρ. Α. Τανάγρα 1.50

Ηρακλής μαινόμενος, Μετ. Κ. Βάρναλη 1.50

Ιφιγένεια η εν Αυλίδι, Μτ Ι. Φραγκιά 1.50

Ηρακλείδαι, Μετάφρ. Κ. Βάρναλη 1.50

Ρήσος, Μετάφρασις Α. Καμπάνη 1.50

Ελένη, Μετάφρασις Α. Καμπάνη 1.50

Ορέστης, Μεταφρ. Ιω. Ζερβού 1.50

Εκάβη, Μετάφρασις Ν. Ποριώτη 1.50

Τρωάδες, Μετάφρασις Α. Καμπάνη 1.50

Ολόκληρος ο Ευριπίδης εις 19 τόμους 28.50

ΘΕΟΚΡΙΤΟΥ

Ειδύλλια, Μετάφρασις Ιω. Πολέμη 2. —

ΟΜΗΡΟΥ

Ιλιάς, Μτ. έμμετρ. Ι. Ζερβού, τόμ.6 6. —

Οδύσσεια, Μτ. έμμ. Ι. Πολυλά τόμ. 6 6. —

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ

Εκκλησιάζουσαι, Μτ. Π. Δημητρακοπ. 2. —

Όρνιθες, Μετ. Π. Δημητρακοπούλου 3 —

Βάτραχοι, Μετ. Π. Δημητρακοπούλου 3. —

Λυσιστράτη, Μετ. Π. Δημητρακοπούλου 2. —

Νεφέλαι, Μετ. Π. Δημητρακοπούλου 2. —

Αχαρνής, Μετάφρ. Μ. Αυγέρη 2.50. —

Ιππής, Μετάφρασις Μ. Αυγέρη 2.50. —

Σφήκες, Μετάφρασις Μ. Αυγέρη 2.50. —

Ειρήνη, Μετάφρασις Μ. Αυγέρη 2.50. —

Πλούτος, Μετάφρασις Μ. Αυγέρη 2.50. —

Θεσμοφοριάζουσαι, Μετ. Μ. Αυγέρη 2.50. —

Ολόκληρος ο Αριστοφάνης εις 11 τόμ. 27. —

ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

Απομνημονεύματα, Μετ. Κ. Βάρναλη 2.50. —

Κύρου Ανάβασις, Μ. Δ. Αναστασ. τόμ. 2 5. —

ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ

Χαρακτήρες, Μετάφρ. Μ. Σιγούρου 1. —

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ

Πελοπονν. πόλεμ. Μτ. Ι. Ζερβού τ.4 10. —

ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ

Άπαντα, Μτ. Ιω. Κονδυλάκη, τομ 6 18. —

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

Αθηναίων Πολιτεία, Μετ. Ιω. Ζερβού 3. —

Ηθικά Νικομάχεια, Μετ Κ. Ζάμπα 5. —

Περί ψυχής, Μεταφρ. Π. Γρατσιάτου 3. —

Μικρά Φυσικά, Μετ. Π. Γρατσιάτου 3. —

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ

Οι Τρεις Ολυνθιακοί, Μτ. Ν. Γκινοπούλ. 1. —

Ο περί στεφάνου λόγος, Μ. Γκινοπούλ. 2. —

Οι τέσσερες φιλιππικοί, Μτ. Γκινοπούλ. 1.50 —

ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Ευθύφρων, Μετ. Αλ. Μωραϊτίδου 1.20. —

Απολογία Σωκράτ. Μτ. Α. Μωραϊτίδου 1.50. —

Κρίτων, Μετάφρ. Ν. Γκινοπούλου 0.80. —

Φαίδων, Μετάφρ. Αρ. Χαροκόπου 2.50. —

Κρατύλος, Μετάφρασις Κ. Ζάμπα 2.50. —

Θεαίτητος, Μετάφρασις Κ. Ζάμπα 3. —

Σοφιστής, Μετάφρασις Κ. Ζάμπα 2.50. —

Πολιτικός, Μετάφρασις Κ. Ζάμπα 2.50. —

Παρμενίδης, Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου 2. —

Φίληρος, Μετάφρασις Κ. Ζάμπα 2.50. —

Συμπόσιον, Μετ. Ν. Κουντουριώτου 2.50. —

Φαίδρος, Μετάφρασις Κ. Γούναρη 2. —

Αλκιβιάδης Α' και Β', Μτ. Καζαντζάκη 2.50. —

Ίππαρχος — Αντερασταί, Μετάφρασις Κ. Κωνσταντινίδου 0.80. —

Χαρμίδης, Μετάφρασις Α. Καμπάνη 0.80. —

Λάχης, Μετάφρασις Α. Καμπάνη 2. —

Λύσις, Μετάφρασις Α. Καμπάνη 2. —

Ευθύδημος, Μετάφρ. Ιω. Γρυπάρη 1.50

Πρωταγόρας, Μετάφρ. Α. Χαροκόπου 2. —

Γοργίας, Μετάφρ. Αλ. Φιλαδελφέως 3. —

Μένων, Μετάφρ. Χ. Παπαντωνίου 1.50. —

Ιππίας μείζων και ελάσσων, Μτ. Ζάμπα 2.50. —

Μενέξενος, Μετάφρ. Ιω. Ζερβού 1. —

Πολιτεία, Μετ. Ιω. Γρυπάρη, τόμοι 2 6. —

Τίμαιος, Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου 3. —

Κριτίας, Μεταφρ. Α Χαροκόπου 1. —

Νόμοι και Επινομίς, Μετ. Ζάμπα, τόμ.2 8. —

Ερυξίας — Αξίοχος — Αλκυών, Μτ. Μάνεση 1. —

Δημόδοκος — Σίσυφος — Κλειτοφών — Ίων — Μίνως,

[Μετ. Ν. Καζαντζάκη 2. —

Θεάγης — περί Δικαίου — περί Αρετής, Μετάφρασις

[Λιμπεροπούλου 0.80. —

Επιστολαί και Όροι, Μετ. Κ. Ζάμπα 2. —

Ολόκληρος ο Πλάτων εις 33 τόμους 65.70. —

ΗΡΟΔΟΤΟΥ

Μούσαι, Μετ. Α Σκαλίδου, τόμ. 4 12. —

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ

Βίοι Παράλληλοι, Μτ. Α. Ραγκαβή, τ. 10 30. —

ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ

Εγχειρίδιον, Μετ. Α. Καμπάνη 0.50. —

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ

Εκδιδομένη υπό την διεύθυνσιν του Δρος I. ΖΕΡΒΟΥ!!

E. Renan Οι Απόστολοι

Μετ. Μπάμπη Αννίνου

Εις την σειράν της Ιστορίας των αρχών του Χριστιανισμού, έργου όπερ,

ανεξαρτήτως θεολογικών και θρησκευτικών γνωμών, παρέχει τας πλέον

σημαντικάς και βασίμους πληροφορίας διά την ανάπτυξιν της

χριστιανικής θρησκείας, «Οι Απόστολοι» είναι το κατ' εξοχήν ιστορικόν

σύγγραμμα περί της εξελίξεως του πρώτου χριστιανικού κλήρου, περί των

συσταθεισών τότε αποστολικών εκκλησιών και των αρχικών σχέσεων της

χριστιανικής θρησκείας προς τον Εβραϊσμόν, τον Ελληνισμόν και τας εκ

τούτων αιρέσεις. Είναι συνεπώς υψίστου ενδιαφέροντος, ο δε

φιλοσοφικός νους, η ποίησις και η παραστατικότης του ύφους, ίδια

χαρίσματα του συγγραφέως, το καθιστώσι κατ' εξοχήν τερπνόν. Δρ.5. —

O. Lombroso Ο πνευματισμός και ο υπνωτισμός

Μετάφρ. Μ. Καΐρη

Το τελευταίον έργον του ιατρού ψυχολόγου και διασήμου εγκληματολόγου

Λομπρόζο. Εν αυτώ περιλαμβάνονται, διερευνώνται και συσχετίζονται τα

πνευματιστικά και υπνωτιστικά πειράματα εφ' όσον παρουσιάζουσιν

εκδηλώσεις εξαιρετικών ιδιοτήτων της ανθρωπινής ψυχής. Εκ πάντων δε

τούτων μια πίστις εις την μετά θάνατον ζωήν προσκομίζεται υπό του

φυσιολόγου συγγραφέως. Δρ.4. —

Paul de Régla

Μετ. Ν. Κουντουριώτου Η Γυναίκα

Βιβλίον νεωτεριστηκόν, αποτελούν μελέτην αρτίαν περί της γυναικός ως

ατόμου, ως μέλους οικογενείας και ως κοινωνικού παράγοντος από

ψυχολογικής, κοινωνιολογικής και φιλοσοφικής απόψεως. Τα αισθήματα,

τα ελαττώματα και αι αρεταί της γυναικός, ο έρως, η στοργή, η

ματαιότης, η τρυφερότης, η αφοσίωσις, η κρυψίνοια, η κομψότης κλπ.

εικονίζονται και ψυχολογούνται με οξείαν παρατηρητικότητα και

ακρίβειαν. Δρ. 3. —

Charles Richet Γενική Ψυχολογία

Μετ. Ν. Κουντουριώτου

Γενικεύων τα φυσιολογικά πορίσματα και τας ψυχολογικάς παρατηρήσεις

και συστηματικώς συσχετίζων περιέλαβε τα θετικά συμπεράσματά του ο

Richet εις έν έργον υπό τον τίτλον &Γενική Ψυχολογία&, όρου το πρώτον

ήδη τιθεμένου. Προαγόμενος εκ του βιολογικού πορίσματος ότι

ανακλαστική πράξις, ένστικτον, νόησις αποτελούσι την ανυπέρβλητον

περιοχήν, εν η αναγκαστικώς διατρίβει και αναστρέφεται πάσα

ψυχολογική έρευνα από του απλουστέρου ζώου μέχρι του ανθρώπου,

εξετάζει την ερεθισιμότητα, το νευρικόν σύστημα, την ανακλαστικήν

κίνησιν, το ένστικτον, την συνείδησιν, την αίσθησιν, την μνήμην κλπ.

Δρ.4. —

J. Rogues de Fursac Η φιλαργυρία

Μετ. Ν. Κουντουριώτου

Εμβριθής μελέτη φιλοσοφική, ψυχολογική και φυσιολογική του πάθους της

φιλαργυρίας από θετικιστικής απόψεως. Δεδομένου ότι η φιλαργυρία

είναι υπερτροφία του ενστίκτου της αποταμιεύσεως, εξετάζεται

βιολογικώς η εξέλιξις του ενστίκτου τούτου από του πρωτοκυττάρου διά

του φυτικού και ζωικού κόσμου μέχρι του ανθρώπου. Ακολουθεί η

παθολογική έρευνα, συμπτώματα, αιτιολογία, διάγνωσις. Έν δε μόνον

κεφάλαιον λείπει, η θεραπεία, καθόσον η φιλαργυρία είναι πάθος

ανίατον, όπερ τείνει ευτυχώς να εκλείψη χάρις εις τας οσημέραι υπό

της κοινωνικής προόδου καταπολεμήσεις των αιτίων αυτής. Δρ. 3. —

E. Haeckel Η καταγωγή του ανθρώπου

Μετ. Α. Φαρμακοπούλου

Εμβριθής ερμηνευτής και εκλαϊκευτής της Δαρβινίου θεωρίας της

εξελίξεως ο Χαίκελ εξετάζει εις το βιβλίον του τούτο και αναλύει τα

της εξελίξεως του ζωικού βασιλείου μέχρι του ανθρώπου και τους

σταθμούς της προόδου αυτού μέχρι του σημερινού τύπου. Δρ. 2 —

J. Loahbock Πώς να ζήτε

Μετ. Θ. Φλωρά

Είναι έν από τα χρησιμότερα και τερπνότερα σοβαρά βιβλία δια κάθε

αναγνώστην. Αφηγηματικόν, μεστόν ωφελίμων γνωμών φιλοσοφικών και

εμπειρικών, με ανέκδοτα και με συμπερασματικήν σκέψιν απηρτισμένον,

αποτελεί πρακτικόν οδηγόν της χρησιμοποιήσεως της ζωής Δρ. 3. —

W. James (Τζέιμς) Η θεωρία της συγκινήσεως

Μετ. Ν. Καζαντζάκη

Θεμελιώδης ενέργεια του ανθρωπίνου οργανισμού είναι η συγκίνησις,

ήτοι αφ' ενός η εκ του εξωτερικού κόσμου αίσθησις και αντίληψις και

αφ' ετέρου η υποκειμενική διαμόρφωσις και φανέρωσις, από των πλέον

στοιχειωδών και κοινών συγκινήσεων μέχρι των πλέον συνθέτων

τελειοτέρων. Τοιουτοτρόπως εξετάζων και αναλύων την συγκίνησιν ο

Τζέιμς παρέχει πρωτοτύπως και διαφωτιστικώς ιδίαν θεωρίαν

φυσιολογικής ψυχολογίας. Δρ. 3. —

Fr. Paulhan Η ηθική της ειρωνείας

Μετ. Χ. Δαραλέξη

Μετά φιλοσοφικήν επισκόπησιν των ανθρωπίνων σκέψεων και των

κοινωνικών σχέσεων, επί τη βάσει δε της φυσιολογικής ψυχολογίας

εξετάζει το βιβλίον τούτο και αναλύει την ειρωνείαν ως σκέψιν και ως

έκφρασιν και χαρακτηρίζει την ηθικήν και την ανήθικον όψιν αυτής εις

τας καθημερινάς εκδηλώσεις και εις τας καλλιτεχνικάς και γενικωτέρας

μορφάς αυτής. Δρ. 8. —.

X. Dastre Η ζωή και ο θάνατος

Μετ. Ι. Στρατηγοπούλου

Από βιολογικής και φιλοσοφικής απόψεως εξετάζεται και εξηγείται το

φαινόμενον της ζωής και το εναλλάσσον φαινόμενον του θανάτου εις τον

ενόργανον κόσμον, ιδίως δε εις τον άνθρωπον. Η έκθεσις και εξέλεγξις

όλων των σχετικών θεωριών, τα κρατήσαντα εκάστοτε δόγματα, τα

δεδομένα της ζωικής ιστορίας, τα εκ της χημείας και γενικώς εκ της

επιστήμης συμπεράσματα παρατίθενται παράλληλα με την παρεχομένην

θεμελιώδη δι' επιστημονικών τρόπων εξήγησιν της ζωής και του θανάτου.

Δρ. 4. —

Gast. Danville Η ψυχολογία του έρωτος

Μετ. Χ. Δαραλέξη

Επιστημονική αλλά και ποιητικά διατυπωμένη εξήγησις του ανθρωπίνου

έρωτος εις όλας τας εκδηλώσεις αυτού δίδεται διά του έργου τούτου,

που περιέχει συνάμα ό,τι διά τον έρωτα εγνωμάτευσεν η φιλοσοφία, η

ποίησις και η επιστήμη από της αρχαιότητος μέχρι σήμερον. Συμπέρασμα

δε προκύπτει ότι ο έρως είναι φυσική και όχι ανώμαλος, υπερτέρα και

όχι έκφυλος λειτουργία της ζωής. Δρ. 3. —

W. Wundt Σύστημα Φιλοσοφίας

Μετ. Α. Δαλεζίου

Το σημαντικώτατον σύγγραμμα του μεγάλου συγχρόνου φιλοσόφου της

Γερμανίας. Έρευνα περί της αιτίας, της σκοπιμότητος και της ανάγκης

της φιλοσοφίας, ήτις είναι η σύνδεσις και η σύνθεσις των εμπειρικών

επιστημών εις μίαν κοσμοθεωρίαν, ανταποκρινομένην προς τας ανάγκας

της διανοήσεως και του συναισθήματος. Επισκόπησις των μαθηματικών

επιστημών και των τρόπων του συλλογισμού εις αυτάς, συσχέτισις των

επιστημών προς αλλήλας, ιεραρχία και συνάρτησίς των και διατύπωσις

των μεθόδων της δυνατής ανθρωπίνης λογικής και συναφώς της

ψυχολογίας. Αντιδιαστολή της επιστημονικής και της φιλοσοφικής

σκέψεως, διαίρεσις των φιλοσοφικών εννοιών εις κοσμολογικάς,

ψυχολογικάς και οντολογικάς και τέλος διχασμός τούτων εις φιλοσοφίαν

της φύσεως και φιλοσοφίαν της διανοίας. Τοιαύτα τα κεφάλαια,

αποτελούντα την εισαγωγήν και την αφετηρίαν του φιλοσοφικού

συστήματος του Wundt, συγκεντρούνται κατόπιν εις συνολικόν

συμπέρασμα, καθ' ο κοινωνικώς μεν συνάγεται ροπή της ανθρωπότητος

προς συνένωσιν όλων των πολιτισμένων εις μίαν μόνην κοινότητα,

φιλοσοφικώς δε διαπιστούται ότι η ανθρωπίνη ζωή σκοπεί την προϊούσαν

διανοητικήν κοσμοεξέλιξιν. Έπονται δύο κεφάλαια περί φιλοσοφίας της

Θρησκείας και περί Αισθητικής. Το έργον δίτομον, μεταφρασθέν εκ της

τελευταίας γερμανικής εκδόσεως τιμάται Δρ.18. —

Ernest Renan Ο Βίος του Ιησού

Μετ. Α. Καμπάνη

Το πολύκροτον σύγγραμμα του μεγάλου Ασιανολόγου και φιλοσόφου Ρενάν,

διά του οποίου ηθέλησε ναποκαταστήση εν όλαις ταις λεπτομερείαις την

ζωήν και το έργον του Ιησού και να συναγάγη ηθικά και γενικώτερον

φιλοσοφικά συμπεράσματα περί της ιδρύσεως του Χριστιανισμού, της

εξελίξεώς του και των αποτελεσμάτων του. Η μετάφρασις εκ της

οριστικής εκδόσεως πλήρης μετά των σημειώσεων, των σχολίων και των

παραπομπών. Δρ. 8.50

M. Maeterlingk Ο Θάνατος

Μετ. Χ. Δαραλέξη

Το άπειρον μυστήριον του θανάτου, η μεγάλη απορία του αν υπάρχη μετά

θάνατον ζωή και υπάρχουσα ποία τις είναι, αποτελούσι το θέμα της

εξόχως βαθυστοχάστου και υποβλητικής μελέτης του Βέλγου ποιητού

φιλοσόφου. Αι πίστεις και αι υποθέσεις των θρησκειών, των φιλοσοφικών

θεωριών, των επιστημονικών αντιλήψεων διερευνώνται με σαφήνειαν.

Καθορίζεται δε τι εξ όλων αυτών είναι άξιον αποδοχής και τι

παρουσιάζεται ως δημιούργημα αυθαιρέτου ηθικής σκοπιμότητος. Αντί

άλλης περιλήψεως παραθέτομεν τίτλους τινών κεφαλαίων: «Η αδικία μας

προς τον θάνατον». — «Η επικοινωνία με τους νεκρούς». — «Η

μετενσάρκωσις». — «Δύο απόψεις του απείρου». Δρ. 3. —

Th. Ziehen Εγκέφαλος και ψυχή

Μετ. Α. Δαλεζίου

Η σχέσις του εγκεφάλου προς την ψυχήν από βιολογικής και φιλοσοφικής

συνάμα απόψεως μετ' επισκοπήσεως του τι εν τω παρελθόντι επιστεύετο ή

εδιδάσκετο περί τούτου υπό των θρησκειών, των φιλοσοφικών θεωριών και

των επιστημονικών υποθέσεων, αποτελεί το θέμα του έργου τούτου, όπερ

καταλήγει εις θετικήν τινα επισκόπησιν του προβλήματος επί τη βάσει

της νεωτάτης θεωρίας της γνώσεως. — Δρ. 2.50

Ch. Darwin Περί της γενέσεως των ειδών

Μετ. Ν. Καζαντζάκη

Το κεφαλαιώδες περί της εξελίξεως έργον του μεγάλου φυσιολόγου, το

αναλυτικόν και εύληπτον, μεταφρασθέν, εκ της οριστικής τελευταίας

εκδόσεως. Επί τη βάσει των εμπειρικών και των επιστημονικών

παρατηρήσεων, όσας παρέσχον αι θετικαί επιστήμαι και ιδίως η φυσική,

η γεωλογία, η φυτολογία, η ζωολογία μετά βαθείας αντιλήψεως και

επιστημονικώς φιλοσοφικού πνεύματος αποκαθίστανται, διατυπούνται και

καθορίζονται εις τας λεπτομερείας των οι θεμελιώδεις νόμοι της

εξελίξεως, ο του αγώνος της υπάρξεως και ο της επιλογής των ειδών, με

τοιαύτην σαφήνειαν και φιλολογικότητα, ώστε το κλασσικόν τούτο

σύγγραμμα, με όλην την αυστηράν επιστημονικήν υφήν του, αποτελεί έν

των τερπνοτέρων και μάλλον ψυχαγωγικών μελετημάτων. Δρ. 9. —

P. Β. Chanterie de la Saussaye

Ιστορία της θρησκείας, Σινών, Ιαπώνων

Μετάφρ. Α. Δαλεζίου

Πλήρης επιστημονική και φιλολογικώς εύληπτος έκθεσις των Σινο —

Ιαπωνικών θρησκειών Βουδδισμού, Κονφουκιανισμού, Ταοϊσμού κλπ., κατά

τε την ιστορικήν αυτών εξέλιξιν, φιλοσοφικήν, κοινωνικήν, ηθικήν,

δογματικήν και την ασκουμένην ήδη λατρείαν. Πλήρης βιβλιογραφία

επιτάσσεται του έργου. Δρ. 1.50. —

A. Schopenhauer Σκέψεις και αποσπάσματα

Μεταφρ. Ν. Κουντουριώτου

Χαρακτηριστική εκλογή εκ των έργων του διασήμου φιλοσόφου και

ηθικολόγου γενομένη υπό του συγχρόνου γάλλου συγγραφέως κ. Bourdeau,

προτάσσοντος βιογραφίαν και επιτυχή κρίσιν περί του Σοπενάουερ, ως

ανθρώπου και ως συγγραφέως. Τα κυριώτερα των εν τω τόμω αποσπασμάτων

είνε τα περί οδυνών του κόσμου, περί θανάτου, περί τέχνης, περί

εγωισμού, η πολύκροτος μεταφυσική του έρωτος και το περί γυναικός

δοκίμιον Δρ. 4. —

A. Schopenhauer Επί της θρησκείας

Μεταφρ. Ν. Κουντουριώτου

Εις το πρώτον μέρος του βιβλίου συζητείται κατά τον Πλατωνικόν

διαλογικόν τρόπον τι είνε αι θρησκείαι, κατά πόσον αι αλληγορίαι των

υποκρύπτουν επιστημονικάς αληθείας και αν η θρησκεία εν γένει

χρειάζεται και ωφελεί. Έπονται αναλύσεις περί του Χριστιανισμού εν

συναρτήσει προς τον Ιουδαϊσμόν, τον Βουδδισμόν και γενικώτερον τον

θεϊσμόν, γνώμαι περί του ορθολογισμού, του πανθεϊσμού κλπ. Εν τέλει

παρατίθενται αι διάσημοι μελέται του Σοπενάουερ: άρνησις της θελήσεως

του ζην, το μηδέν της υπάρξεως και περί της αυτοκτονίας. Δρ. 3. —

Η. Βercson Το γέλοιο

Μετ. Ν. Καζαντζάκη

Σπανίως δύναται να ευρεθή έργον κατά φιλολογικήν πρωτοτυπίαν, τερπνήν

σαφήνειαν και φιλολογικήν διατύπωσιν εφάμιλλον προς το έργον τούτο

του κορυφαίου συγχρόνου φιλοσόφου της Γαλλίας. Εν αυτώ αναλύεται με

καταπληκτικήν γενικότητα, μέθοδον, σαφήνειαν και ουχ ήττον διά

συγκεκριμένων παραδειγμάτων η ψυχολογία του γέλωτος, η αιτία του, ο

τρόπος της παραγωγής του, ήτοι το αστείον, το κωμικόν, η ειρωνεία, η

φαιδρά παράστασις, το λεκτικόν τέχνασμα κλπ. δι' αναδρομής εις την

παγκόσμιον φιλολογίαν και δι' οξείας επισκοπήσεως των σχετικών

κοινωνικών φαινομένων. Δρ. 3.

Louis Büchner Ο κατ' Επιστήμην άνθρωπος.

Μετ. Αν. Φαρμακοπούλου

Το έργον διαιρούμενον εις τρία μέρη εξετάζει από βιολογικής κυρίως

απόψεως: Πόθεν ερχόμεθα; Ποίοι είμεθα; Πού βαίνομεν; Η πρωτογενής του

ανθρώπου κατάστασις, η κατ' εξέλιξιν καταγωγή του, η σημερινή

φυσιολογία και η κοινωνική, ηθική και πολιτική του υπόστασις

εκτίθενται με το αναλυτικόν πνεύμα και την εξαιρετικήν ευρυμάθειαν

του διασήμου επιστήμονος, τον οποίον απέδωκε με ακρίβειαν ο γνωστός

συγγραφεύς δημοσιολόγος κ. Φαρμακόπουλος. Αρ. 4. —

A. Debay Φιλοσοφία του γάμου.

Μετ. Θ. Ορφανίδου

Ο φυσιολόγος συγγραφεύς, του οποίου όλα τα έργα εσημείωσαν

καταπληκτικήν επιτυχίαν εκδόσεων εν Γαλλία και πανταχού της Ευρώπης,

πραγματεύεται τα του έρωτος, της ευτυχίας, της συζυγικής πίστεως, της

ζηλοτυπίας, της μοιχείας, του διαζυγίου, της αγαμίας από βιολογικής

και ηθικής απόψεως. Η μετάφρασις έγινεν εκ της 115ης εκδόσεως. Δρ. 8. —

A. Fouillé Η φιλοσοφία του Σωκράτους.

Βράιλα Αρμένη

Το δίτομον σπουδαίον σύγγραμμα του Φουγιέ περί της φιλοσοφίας του

Σωκράτους ως ιδεολογίας και ως ηθικής συνέπτυξεν ο Έλλην συγγραφεύς

εις βιβλίον γενικώς προσιτόν δια την σαφήνειαν, την λογικήν μέθοδον

και το ύφος του. Εις αυτό διευκρινίζονται αι Σωκρατικοί αντιλήψεις

επί τη βάσει των έργων του Πλάτωνος και του Ξενοφώντος, φαίνεται δε

εναργώς το ύψος και η έκτασις της διδασκαλίας του μεγάλου φιλοσόφου.

Δρ. 2. —

Ernest Renan Ο Αντίχριστος.

Ο φιλόσοφος και καλλιτέχνης συγγραφεύς, ο μέγας Ασσυριανολόγος και

Εβραϊστής Ρενάν εξιστορεί με το θαυμάσιον ύφος του τα της παραδόσεως

περί Αντιχρίστου κατά τους πρώτους μετά Χριστόν χρόνους επί τη βάσει

των αυθεντικών κειμένων. Η φανέρωσις της τότε κοινωνικής και

πολιτικής καταστάσεως, η ανάπτυξις της Χριστιανικής θρησκείας και όλα

τα συναφή θέματα φιλοσοφικά και ιστορικά καθορίζονται εις το έργον

τούτο. Δρ. 3. —

Max Nordau Ψυχολογική φυσιολογία.

Μετ. Η. Οικονομοπούλου

Υπέρμαχος των ηθικών της κοινωνίας βάσεων, απολογητής των παλαιών

αξιών κατά τρόπον όχι δογματικόν, αλλά ορθολογιστικόν, παρουσιάζεται

ο Νορντάου εις το έργον του υπό τον τίτλον «Ψυχολογική φυσιολογία του

πνεύματος και της ιδιοφυίας». Καταπολεμεί την επαναστατικήν ροπήν εις

την ιδεολογίαν και ιδίως αναλύει και καθορίζει από φυσιολογικής

απόψεως τι είναι ο ορθός νους, η ιδιοφυία και η μεγαλοφυία. Δρ. 2. —

C. Flammarion Ο Θεός εν τη φύσει.

Μετάφρασις Α. Ζάρκου

Τας επιστημονικάς περί του σύμπαντος γνώσεις, κυρίως τας αναγομένας

εις τον ευρύν ορίζοντα των φυσικών νόμων και της αστρονομίας,

παρουσιάζει εις το βιβλίον του αυτό ο Φλαμμαριών. Αφορμώμενος από το

δόγμα του Θεϊσμού και καταλήγων εις αναγνώρισιν της λογικής και της

αρμονίας του κόσμου, από τους πλέον γενικούς νόμους έως εις τας

ελαχίστας λεπτομερείας των υπάρξεων, παρουσιάζει με πειστικότητα την

υπόστασιν Ανωτάτου Όντος δημιουργού της ζωής. Δρ. 4. —

Léon Tolstoï Η σονάτα του Κρόυτζερ.

Μετ. Σ. Φραγκοπούλου

Υπό τύπον διηγήματος, με ιδιαιτέραν φιλολογικήν αξίαν, συνάμα δε και

με δύναμιν συλλογισμού, αναπτύσσει ο Τολστόη τας γνώμας του περί

γάμου και περί των αιτίων της ανηθικότητος καθώς και τας βασιζομένας

εις τον Χριστιανισμόν αρχάς του περί ατομικής και κοινωνικής ηθικής.

Δρ. 2. —

Léon Tolstoï Το σχολείον Γιασνάιας Πολιάνας.

Μετάφρ. Βλ. Σκορδέλη

Είναι αι ιδέαι του Τολστόη περί εκπαιδεύσεως και ηθικής ανατροφής των

παίδων, βασιζόμεναι εις φυσιολογικάς, ψυχολογικάς και κοινωνικάς

παρατηρήσεις. Προς εφαρμογήν αυτών ο συγγραφεύς ίδρυσε πρότυπον

σχολείον εις το κτήμα του Γιασνάια Πολιάνα και τα συμπεράσματα και

ταποτελέσματα της διδασκαλίας περιλαμβάνει επίσης εις το βιβλίον, το

οποίον ούτως είναι μεγίστου κοινωνικού και παιδαγωγικού

ενδιαφέροντος. Δρ. 3. —

C. Flammarion Το άγνωστον

Μετάφρ. Aλ. Γεωργιάδου

Τα ανεξήγητα φαινόμενα, τα θετικώς ήδη βεβαιούμενα υπό παρατηρητών

και επιστημόνων αξιοπίστων, εκτίθενται εις το βιβλίον τούτο του

αστρονόμου μεταφυσικού. Εμφανίσεις και εκδηλώσεις θνησκόντων,

οπτασίαι, τηλεπάθεια, όρασις εξ αποστάσεως, ψυχικαί επικοινωνίαι,

προφητείαι και προρρήσεις του μέλλοντος και όνειρα αξιοσημείωτα

εξηγούνται ούτως, ώστε να προκύπτη το συμπέρασμα, ότι υπάρχει ψυχή,

έχουσα δυνάμεις αγνώστους εις την επιστήμην, ενεργούσα πέραν των

αισθήσεων και προγινώσκουσα το πεπρωμένον. Δρ. 3. —

Léon Tolstoï Η ανάστασις.

Μετ. Οικονομοπούλου

Πολέμιος του ηθικού καθεστώτος, μισών τας προλήψεις και τα συμβατικά

ψεύδη, υπέρμαχος της ισότητος και της αλληλοβοηθείας παρουσιάζει ο

Τολστόη υπό καλλιτεχνικόν τύπον αφηγήσεως τα άτοπα της σημερινής

κοινωνίας και υποδεικνύει τρόπους εξαγνίσεως του άνθρωπου. Αφ' ότου

εδημοσιεύθη «η Ανάστασις» εξακολουθεί να διαδίδεται καταπληκτικώς και

η εξ αυτής επίδρασις εν Ρωσία και αλλαχού είναι μεγίστη. Δρ. 3. —

Léon Tolstoï Αι νέαι ιδέαι

Μετ. Οικονομοπούλου

Επιτομή της ιδεολογίας και των ηθικών και κοινωνικών αρχών του

Τολστόη είναι το βιβλίον τούτο, εις το οποίον εξετάζονται πώς είναι

τώρα και πώς πρέπει να είναι η Ζωή, ο Άνθρωπος, η Κοινωνία, η

Θρησκεία, η Εξουσία, η Πατρίς, ο Πλούτος, η Εργασία, η Επιστήμη, η

Τέχνη, ο Έρως, η Γυνή, το Αγαθόν, η Αλήθεια κλ. Πολλά αξιώματα και

γνωμικά εξ όλων των έργων του Τολστόη περιλαμβάνονται επίσης εις το

βιβλίον τούτο. Δρ. 2. —

Μαx Nordau

Ο εκφυλισμός.

Μετ. Αγγέλου Βλάχου

Ιατρός και φρενολόγος ο Νορδάου ενέκυψεν εις την μελέτην της

συγχρόνου κοινωνίας και των νοσηρών εκδηλώσεων της· συμπέρασμα δε των

μελετών του είναι «ο Εκφυλισμός», όπου περιγράφονται αι παθολογικαί

πνευματικαί τάσεις του κοινού και των καλλιτεχνών και ιδεολόγων.

Πολλοί συγγραφείς και ποιηταί νεώτεροι, ο Ίψεν, ο Τολστόη, ο Ζολά, ο

Βάγνερ, ο Βερλαίν, ο Γκωτιέ κλ., παρουσιάζονται ως έκφυλοι· εν τέλει

δε υποδεικνύονται τα μέτρα αντιδράσεως εναντίον της προϊούσης

κοινωνικής εκφυλίσεως. Δρ. 2. —

Tolstoï Η νέα ζωή

Μετ. Σ. Φραγκοπούλου

Το πλέον ριζοσπαστικόν κοινωνιολογικόν έργον του Τολστόη είναι «Η νέα

ζωή» που εξετάζει με ζοφερά χρώματα τας σημερινάς κοινωνίας,

εικονίζει θαυμαστά την αθλιότητα των εργατικών τάξεων, βαίνουσαν από

του κακού εις το χειρότερον, διδάσκει δε την απλοποίησιν των

κοινωνικών συνθηκών και τον φυσικόν και αγροτικόν βίον ως το μόνον

μέσον σωτηρίας από της αθλιότητος. Δρ. 2.50. —

B. Dangennes Η θέλησις

Μετ. Η. Οικονομοπούλου

Ο,τι σχετικόν με την άσκησιν και την ενίσχυσιν της θελήσεως και όσα

είναι τα εξ αυτής ωφελήματα του ατόμου και της κοινωνίας,

περιελήφθησαν εις το βιβλίον τούτο. Μεθοδικά ταξινομημέναι και

ερμηνευμέναι, με αφηγηματικότητα δε και χάριν, παρετέθησαν αι περί

θελήσεως γνώμαι αρχαίων και νέων σοφών μαζί με τα διδάγματα της

κοινωνικής πείρας. Δρ. 3. —

John Caird Η φιλοσοφία της θρησκείας

Μετ. Π. Γρατσιάτου

Η επιστημονική και μεταφυσική δικαιολογία της θρησκείας επί τη βάσει

της ανέκαθεν σκέψεως της ανθρωπότητος και σύμφωνα με τας νεωτέρας

γνώσεις διατυπούται σαφώς και μεθοδικώς εις το φιλοσοφικόν τούτο

έργον, θεωρούμενον υπό της κριτικής ως κλασσικόν εις το είδος του.

Δρ. 3. —

Ιω. Ζερβού Ιστορία της ιδέας

Η εξέλιξις των ανθρωπίνων ιδεών, θεολογικώς, μεταφυσικώς και

επιστημονικώς και τα εξαγόμενα των ιδεών τούτων εις θρησκευτικάς

πίστεις, εις ηθικά δόγματα και εις τας άλλας κοινωνικάς εφαρμογάς

διατυπώνονται εις τα δύο βιβλία του έργου — τον Γαβατάμαν και τον

Αστάρην — περιληπτικώς και κατά τρόπους μεταφορικούς, χωρίς να

παραβλεφθή εκ τούτου η ακρίβεια. Ως συνάθροισμα και ολοκλήρωσις των

ιστορουμένων ιδεών προκύπτει τέλος κεντρική φιλοσοφική ιδέα,

εξηγούσα, συναρμόζουσα και ενώνουσα όλας τας ανέκαθεν κοινωνικάς

πίστεις και φιλοσοφικάς δοξασίας. Δρ. 4. —

E. Haeckel Ο Μονισμός

Μετ. Α. Φαρμακοπούλου

Εξετάζων από βιολογικής απόψεως και ιδίως σύμφωνα με την κρατούσαν

θεωρίαν της εξελίξεως ο Χαίκελ την κίνησιν, την σύνθεσιν και την

ανάπτυξιν της ύλης παρουσιάζει τον Μονισμόν, ήτοι την απλήν και εξ

ενός στοιχείου σύστασιν της ύλης ως την μόνην πραγματικήν και εναργώς

αληθή φιλοσοφικήν περί του κόσμου αντίληψιν. Δρ. 2. —

V. Hugo Φιλοσοφία και φιλολογία

Μετ. Γερ. Βουτσινά

Με οξυδέρκειαν και με δύναμιν εις ύφος εναργές και ποιητικόν ο Ουγκώ

διερευνά εις αυτό το έργον του την παγκόσμιον σκέψιν ως προς την

καλλιτεχνικήν ιδίως εκδήλωσιν αυτής. Η ανάλυσις του έργου του

Αισχύλου κατά συμπαραβολήν με το έργον του Σαίξπηρ εκτεινόμεναι

περιλαμβάνουν γενικήν επισκόπησιν του αρχαίου ιδεώδους και του

νεωτέρου. Δρ. 2.50. —

John Lubbeck Αι απολαύσεις της ζωής

Μετ. Α. Μαρπουτσόγλου

Αισιόδοξος ο συγγραφεύς εξετάζει τα αγαθά και τα δεινά, τας ευτυχίας

και τας συμφοράς της ζωής, παρουσιάζων δε μέγα το πλεονέκτημα των

απολαύσεων, διδάσκει πώς και εις τας ταλαιπωρίας ακόμη να ευρίσκωμεν

την απόλαυσιν και να κατορθώνωμεν την αποσόβησιν ή ελάττωσίν των. Δρ.

3. —

Richard Ο Σοσιαλισμός

Μετ. Η. Οικονομοπούλου

Μελέτη της ιστορίας του σοσιαλισμού, έκθεσις περιληπτική των νεωτέρων

σοσιαλιστικών συστημάτων και των εφαρμογών των, ιδίως εξέλεγξις αυτών

σύμφωνα με τας αντιλήψεις της συγχρόνου οικονομολογικής επιστήμης

είναι το έργον τούτο, το οποίον παρέχει ιδίως πολλάς και πολυτίμους

περί του σοσιαλισμού γνώσεις και πληροφορίας. Δρ. 3. —

Pappalardo Η Τηλεπάθεια

Μετ. Α. Καμπάνη

Όλα τα φαινόμενα παλαιά και νέα, όσα εξηκριβώθησαν σχετικά με την εξ

αποστάσεως αίσθησιν, ήτοι τα φαινόμενα της τηλεπαθείας ή άλλως

λεγομένης έκτης αισθήσεως, συνάμα δε και όλας τας διατυπουμένας υπό

διαφόρων υποθέσεις προς εξήγησιν του φαινομένου, συνεκέντρωσεν ο

συγγραφεύς μεθοδικά εις το βιβλίον αυτό, ώστε η ανάγνωσίς του παρέχει

σαφή ιδέαν του τι είναι και πώς κρίνεται σήμερον η τηλεπάθεια. Δρ.

2.50. —

Rousseau Περί της ανισότητος των ανθρώπων

Μετ. Α. Κωτίτη

Είναι το τολμηρότερον έργον του Ρουσσώ, περιέχον περιληπτικώς τας

φιλοσοφικάς του ιδέας όπως ανεπτύχθησαν εις το «Κοινωνικόν

Συμβόλαιον», εις τας «Εξομολογήσεις» του κ.τ.λ. Υποστηρίζει ότι τα

δεινά της ανισότητος προέκυψαν του πολιτισμού και υποδεικνύει την

επαναστροφήν του ανθρώπου εις την αρχέγονον κατάστασιν. Δρ. 3. —

Rousseau Κοινωνικόν Συμβόλαιον

Μετ. Ι. Ζερβού

Βασιζόμενος ο Ρουσσώ εις την ιδέαν ότι αι Κοινωνίαι εσχηματίσθησαν

βαθμηδόν και με το να συμβληθούν μεταξύ των οι άνθρωποι, εξετάζει

κατά πόσον το Κοινωνικόν αυτό Συμβόλαιον είναι διατηρήσιμον και

δίκαιον ή δικαιοφανές. Και καθ' όσον οι πλειότεροι άνθρωποι

αδικούνται από τους ολίγους κρίνει ο Ρουσσώ ως δικαίαν την

επανάστασιν. Από κοινωνιολογικής απόψεως το Κοιν. Συμβόλαιον είναι

σπουδαιότατον έργον, ιστορικώς δε υπήρξεν η κυριωτέρα θεωρητική

διδασκαλία της Γαλ. Επαναστάσεως. Δρ. 3. —

Schopenhauer Συγγραφείς και Ύφος

Μετ. Α. Ζάρκου

Ο μέγας της Γερμανίας νεώτερος φιλόσοφος, βαθύς και πρωτότυπος,

υπερέχει συνάμα και εις κομψότητα ύφους. Εις την σειράν δε των έργων

του των υπό τίτλον «Πάρεργα και Παραλειπόμενα» περιέλαβε το από τον

άνω τίτλον σύγγραμμα, όπου με διαύγειαν φιλοσόφου και πείραν μεγάλου

καλλιτέχνου ορίζει τους κανόνας του καλού ύφους, τους τρόπους της

διατυπώσεως των ιδεών και εν γένει της συγγραφής, επιτίθεται δε

δριμύτατα εναντίον των διαστροφέων της γλώσσης και των κενολόγων

καλλιτεχνών. Δρ. 3. —

Max Nordau Κοινωνιολογικά παράδοξα.

Το δεύτερον μέρος των φιλοσοφικών αντιλήψεων του Νορντάου, σχετικών

προς την υπόστασιν της σημερινής κοινωνίας και προς τας τάσεις της

μελλούσης κοινωνικής εξελίξεως, περιέχεται εις το έργον τούτο

επιστημονικώς ριζοσπαστικόν και φιλοσοφικώς φιλελεύθερον. Δρ. 3. —

Π. Βράιλα Αρμένη Στοιχεία φιλοσοφίας.

Συμπλήρωσις του έργου «Περί πρώτων ιδεών και αρχών» και διδασκαλία

ιδεολογίας, ηθικής ψυχολογίας και φιλοσοφίας είναι το έργον αυτό του

φιλοσόφου Βράιλα, ο οποίος εις τον κύκλον των γνώσεων τούτων

περιέλαβε και τας περί Γλυπτικής, Ζωγραφικής, Μουσικής, Ποιήσεως

μεταφυσικάς αντιλήψεις, καθώς και τας περί δικαίου θεωρίας. Δρ. 3. —

Félix le Dantec Ο αθεϊσμός

Μετάφρασις Αρ. Καμπάνη

Το σύστημα του Οριστικισμού (déterminisme), ήτοι η φιλοσοφία ως

συμπέρασμα των εξηκριβωμένων επιστημονικών γνώσεων, διατυπούται με

πολυμάθειαν, με ισχυρόν λογικόν ειρμόν και με συγγραφικήν χάριν εις

το έργον τούτο του καθηγητού Νταντέκ σχετικώς με τας κοσμολογικάς και

θρησκευτικάς θεωρίας. Χωρίς να διδάσκη καθαυτό τον αθεϊσμόν,

συνοψίζει τας σχετικάς παλαιοτέρας και συγχρόνους θεωρίας, πολεμεί

κυρίως την αυθαίρετον σκέψιν εις κάθε δόγμα είτε θεϊστικόν είτε

υλιστικόν και υποδεικνύει ορίζοντα ελευθέρας σκέψεως, υποταγμένης εις

τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς και βιολογικούς νόμους. Ώστε

ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και ιδεών παρέχει ουσιαστικώς πλήθος γνώσεων

εις κάθε άνθρωπον της σκέψεως. Η μετάφρασις επιμελημένη υπό του

λογογράφου κ. Αρ. Καμπάνη Δρ. 4. —

Θ. Καΐρη Φιλοσοφικά.

Είναι το κεφαλαιώδες έργον του εξόχου της νεωτέρας Ελλάδος

ηθικολόγου, μεταφυσικού φιλοσόφου και αιρεσιάρχου Θ. Καΐρη, ο οποίος

έσχε μεγάλην επίδρασιν παλαιότερα και έως σήμερον. Αι ιδέαι του περί

Θεϊσμού, περί Ηθικής, περί Νόμων, περί Λογικής, περί Κόσμου κ.τ.λ.

διατυπούνται εις το βιβλίον τούτο εύληπτα και σύντομα. Δρ. 2. —

H. Taine Φιλοσοφία της τέχνης εν Ελλάδι.

Μετ. Αγαθονίκου

Η επιστημονική και κοινωνιολογική κριτική του διασήμου Ταιν περί των

λόγων της αναπτύξεως της Καλλιτεχνίας, Ποιήσεως, Τραγωδίας,

Γλυπτικής, Ζωγραφικής εν τη αρχαία Ελλάδι περιέχονται εις το βιβλίον

αυτό. Η ποικιλία των γνώσεων, η κομψότης των αντιλήψεων, η γοητεία

του ύφους το κάμνουν εξαιρετικά ελκυστικόν και προσιτόν εις κάθε

αναγνώστην. Η μετάφρασις επιμελημένη υπό του Αχ. Αγαθονίκου. Δρ.

2.50. —

H. Taine Φιλοσοφία της τέχνης εν Ιταλία.

Μετ. Αγαθονίκου

Εις το έργον τούτο επί τη βάσει της θεωρίας του «του περιβάλλοντος»

περιγράφει ο Ταιν την κοινωνικήν ζωήν των χρόνων της Αναγεννήσεως και

εξηγεί πώς εφανερώθη εντός ολίγου χρόνου τόση ακμή τέχνης εν Ιταλία

με τον Ραφαήλ, τον Μιχαήλ Άγγελον, τον ντα Βίντσι και τους άλλους

κορυφαίους ζωγράφους, γλύπτας και καλλιτέχνας εν γένει. Δρ. 2.50. —

Γ. Εγέλου Η Λογική

Μετ. Π. Γρατσιάτου

Κεφαλαιώδες σύγγραμμα του μεγάλου Γερμανού φιλοσόφου, εν ω με

καταπληκτικήν ακρίβειαν και μαθηματικήν μέθοδον διατυπώνει τους

νόμους τους διέποντας την νόησιν και τας μορφάς αυτής, αποβλέπων εις

την αδιάσπαστον συνάφειαν του τύπου και της ουσίας, κατ' αντίθεσιν

της παλαιάς λογικής, και αποδεικνύων ότι τάξις και νόμος, ενότης εν

τη διαφορά, υπάρχει πανταχού. Ούτως αφετηρία του Εγελιανού

συστήματος, όπερ ο Wundt εκάλεσε _φιλοσοφίαν της πραγματικότητος_,

δύναται να θεωρηθή το παρόν έργον. Δρ. 4. —

Friedrich Nietzsche Η Γένεσις της Τραγωδίας

Μετ. Ν. Καζαντζάκη

Το θαυμάσιον ποιητικόν και φιλοσοφικόν έργον του Νίτσε περί της

αρχαίας τραγωδίας. Εμβριθής γνώστης της Ελληνικής ιστορίας, βαθύς δε

ψυχολόγος της Ελληνικής ιδέας, με ποιητικήν πρωτοτυπίαν και με

κριτικήν ισχυράν έρριψεν αποκαλυπτικόν φως επί της αρχαίας τραγωδίας

και γενικώτερον επί όλων των εκδηλώσεων της Ελληνικής ζωής. Δρ. 3. —

Wilhelm Wundt Υπνωτισμός και Υποβολή

Μετ. Δ. Πολυμέρη

Ο κορυφαίος σύγχρονος φιλόσοφος της Γερμανίας, δεινός βιολόγος,

ψυχολόγος και μελετητής των κοινωνικών φαινομένων, ιδρυτής ιδέας

φιλοσοφικής θεωρίας, συμπληρούσης την μεταφυσικήν αντίληψιν διά της

επιστήμης και τανάπαλιν, εξετάζει και αναλύει τα φαινόμενα του

υπνωτισμού και της υποβολής από φυσικής, χημικοζωικής και

κοινωνιολογικής απόψεως. Δρ. 3. —

Cesare Lombroso Ο εγκληματίας άνθρωπος

Μετ. Μπάμπη Αννίνου

Το πολύκροτον επιστημονικόν και κοινωνιολογικόν σύγγραμμα του

Λομπρόζο, το προκαλέσαν σημαντικάς τροποποιήσεις των θεωριών και των

εφαρμογών του Ποινικού Νόμου. Επί τη βάσει των δεδομένων της

ψυχοπαθείας και της εμπειρικής ψυχολογίας, διά κλινικών δε και

ποικίλων στατιστικών παραδειγμάτων αποδεικνύει ότι οι εγκληματίαι

είναι έκφυλοι, συνεπώς ανεύθυνοι. Το δίτομον τούτο είναι προσιτόν και

εξόχως ενδιαφέρον εις πάντα αναγνώστην, απαραίτητον δε εις τους

επιστήμονας, ιατρούς και νομικούς. Δρ. 8. —

Léon Tolstoï Η Αναγέννησις

Μετ. Σπ. Φραγκοπούλου

Αι μελέται της τελευταίας συγγραφικής περιόδου του μεγάλου ποιητού

της Ρωσσίας και φιλοσόφου περιλαμβάνονται εις τον τόμον τούτον.

Θρησκευτικαί, κοινωνικοί, ηθικαί, σοσιαλιστικαί, όλαι διαυγείς και

ήρεμοι εις την διατύπωσιν, αλλά ρηξικέλευθοι και επαναστατικαί κατ'

ουσίαν. Δρ. 2.50. —

H. Poincaré Επιστήμη και υπόθεσις

Μετ. Π. Ζερβού

Το βαθύ και αποκαλυπτικόν έργον του κορυφαίου του αιώνος μας

φιλοσόφου επιστήμονος. Επισκοπείται εις αυτό και καθορίζεται η

σχετικότης και η αξία της επιστήμης και καταδεικνύεται η σημασία της

υποθέσεως είτε επιστημονική είτε καθαρώς φιλοσοφική είναι αύτη. Ούτω

τίθενται τα όρια της ανθρωπίνης σκέψεως, δείκνυται δε ο ορίζων της

επί τα πρόσω νοήσεως. Δρ. 4. —

Max Nordau Ψυχολογικά παράδοξα

Μετ. Ν. Κουντουριώτου

Το βιβλίον αποτελεί το πρώτον μέρος των φιλοσοφικών αντιλήψεων του

Νορντάου. Τολμηρόν εις φυσιολογικάς αναλύσεις και εις συμπεράσματα

περί έρωτος, αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας, περί προλήψεων ηθικής και

αληθείας και περί του πού έγκειται η αλήθεια. Το αδρόν ύφος και η

ζωντανή διατύπωσις του Νορντάου απεδόθησαν γλαφυρώς και με ακρίβειαν

από τον κ. Κουντουριώτην. Δρ. 3. —

Friedrich Nietzche Γνώμαι και περικοπαί.

Μετάφρασις Ιωάννου Ζερβού

Η πρωτοτυπία της σκέψεως, ο απότολμος λυρισμός, η οξεία φιλοσοφική

και κοινωνιολογική αντίληψις του υπερόχου συγγραφέως κρατούν υπό την

γοητείαν και την επίδρασίν των σήμερον την παγκόσμιον εκλεκτήν

φιλολογίαν. Και μέχρι της φιλοσοφίας ακόμη έφθασεν ο αντίλαλος τον

Νιτσεϊσμού. Τα έργα του Νίτσε: «Η Γέννησις της Τραγωδίας», «Θεωρίαι

ασύγχρονοι», «Ανθρώπινα πράγματα, πολύ ανθρώπινα», «Ξημέρωμα»,

«Φαιδρά Γνώσις», «Ζαρατούστρας», «Αντίχριστος», «Ίδε ο Άνθρωπος» κτλ.

έκαμαν κατάπληξιν, μεταφρασμένα εις κάθε φιλολογικήν γλώσσαν. Απ' όλα

αυτά ο καθηγητής του εν Παρισίοις Πανεπιστημίου Λιχτεμπερζέ έκαμεν

εκλογήν, την οποίαν ηκολούθησεν ο κ. Ζερβός, αποδώσας εις την γλώσσαν

μας ζωντανά τον δαιμόνιον συγγραφέα. Θαυμαστή βιογραφία και ανάλυσις

προτάσσεται του έργου. Δρ. 3. —

Osipe Lourié Η φιλοσοφία του Τολστόη.

Μετ. Γεωργίου Βουτσινά

Αι θρησκευτικαί, αι ηθικαί, αι φιλοσοφικαί ιδέαι, που ανέπτυξεν εις

τα τόσα συγγράμματά του φιλοσοφίας, δογματικής, μυθιστορήματος,

δράματος, διηγήματος ο διάσημος Τολστόη — ο Ρώσος επαναστάτης

φιλόσοφος, ο Νεοχριστιανικός — ευρίσκονται εις το βιβλίον τούτο,

συστηματοποιηθείσαι από αξιοσημείωτον συγγραφέα, τον κ. Οσσίπ-Λουριέ

και κατά μετάφρασιν του δοκίμου δημοσιογράφου κ. Βουτσινά. Δρ.

3. —

Louis Büchner Δύναμις και ύλη

Αι χημικαί και βιολογικαί θεωρίαι του διασήμου Γερμανού φυσιολόγου

Μπύχνερ, τείνουσαι εις υποστήριξιν των υλιστικών γνωμών, διατυπούνται

εις το πολύκροτον τούτο βιβλίον, άξιον μελέτης διά τον επιστημονικόν

αυτού χαρακτήρα ανεξαρτήτως γνωμών και πεποιθήσεων. Δρ. 4. —

Βράιλα Αρμένη Περί πρώτων ιδεών και αρχών

Η φιλοσοφική διδασκαλία του Βράιλα περιλαμβάνεται εις το έργον τούτο,

πού αποτελεί συνάμα και περίληψιν πολλών φιλοσοφικών συστημάτων

μεταφυσικής και καθαράς λογικής από Αριστοτέλους μέχρι Καντ. Δρ. 3. —

Léon Tolstoï

Μετ. Σ. Φραγκοπούλου

Το τέλος της εποχής μας.

Είναι το βιβλίον, που εξέδωκεν ο Τολστόη μετά τον Ρωσοϊαπωνικόν

πόλεμον, φιλοσοφικός αντίπαλος των διαθέσεων της Ρωσικής ψυχής,

αναφερόμενον όμως εις γενικότητας θεωριών εφαρμοσίμων εις κάθε λαόν

και εις κάθε κοινωνίαν. Ο υπέρμαχος του δικαίου, ο απολογητής της

ισότητος, ο κήρυξ της ειρήνης Τολστόη μας παρουσιάζει νέας απόψεις

μέλλοντος της ανθρωπότητος εις το έργον του τούτο. Δρ. 1.50. —

Σ. Αποστολίδου Αι ψυχώσεις.

Σύγγραμμα επιστημονικόν, όπου τα πλέον ενδιαφέροντα κεφάλαια της

φυσιολογίας, η εγκληματικότης, αι μονομανίαι, αι γενετήσιοι

διαστροφαί, ο εκφυλισμός, η ανισόρροπος ευφυία, αι ψευδαισθήσεις

διερευνώνται και περιγράφονται σαφώς μετά περιέργων παραδειγμάτων εξ

όλης της ιστορίας και κατά τρόπον αφηγηματικόν, δυνάμενον να ελκύση

το ενδιαφέρον κάθε αναγνώστου. Δρ. 4. —

A. Debay Υγιεινή και φυσιολογία του γάμου

Μετ. Τ. Καρδαρά

Ήτοι φυσική και ιατρική ιστορία των συζύγων. Επιστημονική, αλλά και

εύληπτος δι' όλους διδασκαλία των συζυγικών καθηκόντων, της τερπνής

συμβιώσεως και της γεννήσεως υγιών τέκνων, συνάμα δε και υπόδειξις

των μεγάλων εξ αγνοίας σχετικών νοσημάτων. Η μετάφρασις έγινεν εκ της

221ης γαλλικής εκδόσεως υπό του ιατρού Τ. Καρδαρά. Δρ. 3. —

A. Debay Υγιεινή των ηδονών και τέρψεων

Μετ. Τρ. Ευαγγελίδου

Επιστημονική εξήγησις περί του μέτρου των γενετησίων ορμών παρά τω

ανθρώπω, περί του τρόπου της χρήσεως σχετικώς με την ιδιοσυγκρασίαν,

την ηλικίαν, τας εποχάς, τας κοινωνικάς συνθήκας κτλ. Η φωτισμένη διά

του έργου τούτου ανάπτυξις των σχετικών κεφαλαίων της βιολογίας του

εξησφάλισαν παγκόσμιον και συνεχή επιτυχίαν. Δρ. 3. —

Π. Βράιλα Αρμένη Περί ενότητος των Λογικών Στοιχείων

Εξακολουθών την ανάπτυξιν της νεωτέρας μεταφυσικής φιλοσοφίας εις το

έργον αυτό ο Βράιλας εξηγεί επί τη βάσει των γενικών φυσικών

φαινομένων πώς εμορφώθησαν οι θεμελιώδεις νόμοι της εφηρμοσμένης

λογικής, οι οποίοι πάντες αποδεικνύουν την ύπαρξιν Θεού και ψυχής και

παρουσιάζουν αναμφισβήτητον την ανωτέραν του ανθρώπου υπόστασιν. Δρ.

1. —

Jean Finot Η επιστήμη της ευτυχίας.

Μετ. Α. Γεωργιάδου

Παγκοσμίως γνωστός διά την επιστημονικήν και φιλολογικήν αξίαν των

έργων του, που τα διαπνέει όλα φιλοσοφική αισιοδοξία, πραγματεύεται

εις το βιβλίον του αυτό ο κ. Finot πώς δύνανται κάθε άτομον και κάθε

κοινωνία να ενισχύσουν το έμφυτον εις την ζωήν κεφάλαιον ευτυχίας

και να το πολλαπλασιάσουν, ώστε η αποκαρτέρησις και ο απελπισμός —

νοσηρά συμπτώματα — να περιορισθούν εις το ελάχιστον. Η

φιλοσοφικότης, η ηθικολογία, ο επιστημονισμός του έργου συνδυάζονται

με τερπνήν αφηγηματικότητα. Δρ. 3. —

Π. Βράιλα Αρμένη Φιλοσοφικαί μελέται.

Το υπό τον τίτλον «Φιλοσοφικαί μελέται περί Χριστιανισμού»

έξοχον θεολογικής και μεταφυσικής φιλοσοφίας έργον του Αυγ. Νικολάι

εις το οποίον διατυπούνται αι θεωρίαι περί Θεού, αθανασίας της ψυχής,

θρησκευτικής αποκαλύψεως, προορισμού του ανθρώπου κτλ., συνδυασμέναι

με τα δεδομένα των σημερινών γνώσεων, απεδόθη υπό του Έλληνος

φιλοσόφου Βράιλα εις την γλώσσαν μας τόσον αρτίως, ώστε ν' αποτελή

ίδιον αυτού έργον, φιλολογικόν και επιστημονικόν. Το όλον έργον τόμοι

3. Δρ. 12. —

Geriolles — Gaustier Αι ξέναι χώραι.

Μετάφρασις Ν. Ποριώτη

Καλλιτεχνική και εν ταυτώ ακριβής περιγραφή χωρών και λαών,

πολιτισμού και θρησκειών και εθίμων, γεωργίας, εμπορίου, ναυτιλίας

κ.λ.π. των μάλλον περιέργων και αγνώστων πόλεων και τόπων της γης.

Προς συγγραφήν του έργου συνειργάσθησαν επιφανείς συγγραφείς

περιηγηταί. Δρ. 5. —

Κ. Κυπριάδου Μελετήματα Κοινωνιολογικά και Εγκληματολογικά.

Αι νεώτεροι παρατηρήσεις, κοινωνιολογικοί αντιλήψεις και ηθικά

πορίσματα επί διαφόρων κοινωνικών θεσμών και ιδίως επί των

εγκληματικών τάσεων και των περί ποινής θεωριών. Δρ. 1.20. —

Fred. Nietzche Ο Ζαρατούστρας.

Μετ. Ν. Καζαντζάκη

Το υπέροχον και κυριώτατον έργον του μεγάλου συγχρόνου ποιητού και

φιλοσόφου της Γερμανίας, όπου κυρίως εκτίθενται αι ριζοσπαστικαί

θεωρίαι του περί της παλαιάς — της μέχρι σήμερον — ηθικής και της εν

γένει κοινωνικής οργανώσεως με τρόπον θαυμασίως ποιητικόν και όπου

παρουσιάζεται πλήρης η πολύκροτος νιτσεϊκή θεωρία του _Υπερανθρώπου_.

Δρ. 4.50. —

Γ. Σωτηριάδου Ιστορία της αρχαιότητος.

Όλη η αρχαία ιστορία από των πρώτων φαραωνικών εποχών της Αιγύπτου

μέχρι της υποδουλώσεως της Ελλάδος υπό των Ρωμαίων, συγγραφείσα υπό

του εν τω Εθνικώ Πανεπιστημίω καθηγητού της ιστορίας. Επιστημονική

ακρίβεια και κριτική διαύγεια διακρίνουσι το έργον. Δρ. 4. —

Ι. Π. Καραβία Η οροθεραπεία.

Ο νεώτατος και κατ' εξοχήν σπουδαίος θεραπευτικός ούτος κλάδος της

ιατρικής, η οροθεραπεία, εκτίθεται ευλήπτως διά πάντα αναγνώστην και

διεξηγείται εις το σύγγραμμα τούτο, γραφέν επί τη βάσει των επί του

θέματος νεωτέρων αυθεντικών έργων της ιατρικής επιστήμης. Δρ. 3 —

B. Spinosa Ηθική.

Μετ. Μ. Κουντουριώτου

Το κεφαλαιώδες έργον του μεγάλου πανθεϊστού φιλοσόφου. Εν αυτώ δι'

επιστημονικής και κατ' εξοχήν κριτικής μεθόδου ανάγεται ο συγγραφεύς

εις γενικωτάτας και καθωρισμένας αντιλήψεις περί θεού, περί αρχής και

φύσεως της ψυχής, περί συναισθημάτων και παθών, περί κοινωνίας,

κοινωνικής εξαρτήσεως του ανθρώπου κλπ. Αι υψηλαί και υπέροχοι

θεωρίαι του αποτελούσι κυριωτάτην βάσιν της νέας φιλοσοφίας. Δρ. 5. —

C. A. Lalsant Η Αγωγή.

Μετ. Ν. Καζαντζάκη

Η αγωγή των παίδων επί τη βάσει της επιστήμης είναι ο πλήρης τίτλος

και το θέμα του έργου τούτου, όπερ ενέχει μέγα ενδιαφέρον όχι μόνον

διά τους παιδαγωγούς, αλλά και δια πάντα περί την κοινωνιολογίαν και

την ηθικήν ασχολούμενον. Η μύησις εις τα μαθηματικά και εις τας

φυσικάς επιστήμας, η επιστημονική ανατροφή, η ψυχολογία και το

πρόβλημα της ανατροφής είναι τα κυριώτερα ζητήματα του βιβλίου. Δρ.

3. —

I. Stuart Mill Ο Ωφελιμισμός

Μετ. Ιω. Ζερβού

Ο επιφανέστερος φιλόσοφος της ωφελιμιστικής θεωρίας είναι ο Μιλλ. Και

το σύγγραμμα τούτο είναι η κατ' εξοχήν ερμηνεία ανάπτυξις και

απολογία της φιλοσοφικής ταύτης θεωρίας, ήτις εν μεγάλω κύκλω

επεκράτησε κατά τους τελευταίους χρόνους εις την κοινωνιολογίαν ???

??? εις την ηθικήν, την παιδαγωγίαν, την πολιτειολογίαν κ.λ.π.

Εξαιρετική σαφήνεια και καθαρότης συλλογισμού καθιστώσι το έργον

γενικώς προσιτόν. Δρ. 2. —

Th. Ribot Αι ασθένειαι της προσωπικότητος

Μετ. Π. Ψηλορείτη

Αι μελέται του επιφανούς φυσιολόγου και ψυχολόγου περί του πώς η

προσωπικότης εσχηματίσθη εις τον άνθρωπον, πώς λειτουργεί, πώς

σχετίζεται με τον εσώτερον οργανισμόν, ήτοι τον νουν, και πώς με τον

εξωτερικόν, ήτοι το σώμα, και πώς ευρίσκεται μέσα εις το

αντικειμενικόν περιβάλλον. Συνάμα καθορίζεται έως πού υπάρχει

φυσιολογική ενέργεια του προσώπου και από που αρχίζει αύτη να γίνεται

νοσηρά. Δρ. 3. —

Th. Ribot Αι ασθένειαι της βουλήσεως

Μετ. Π. Ψηλορείτη

Η βούλησις αληθώς είναι η αφετηρία οιασδήποτε ενεργείας και

εκδηλώσεως του ανθρώπου, συναφής με την νόησιν, επιδρώσα επ' αυτής

και υφισταμένη την επίδρασιν της. Ειδικεύων τας ψυχολογικάς μελέτας

του ο κ. Ριμπώ εξηγεί πώς μορφώνεται κληρονομικώς και προσωπικώς η

θέλησις, πώς εξωτερικεύεται και επιδρά εις την πνευματικήν παραγωγήν,

εις την ψυχικήν φανέρωσιν και εις την κοινωνικήν κατάστασιν. Δρ. 3.

—

Louis Figuier H επαύριον του θανάτου

Μετ. Α. Πολυμέρη

Επί τη βάσει της αστρονομίας, φυσικής, βιολογίας κλ. ο συγγραφεύς

παρουσιάζει ως αναμφίσβητον την ύπαρξιν ψυχής και μελλούσης μετά

θάνατον ζωής. Αι θεμελιώδεις επιστημονικαί γνώσεις καθώς και όλη η

φιλοσοφία των ιδεολόγων και των θρησκευτικών, διατυπωμέναι με

απλότητα και με σαφήνειαν, κάμνουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσαν την

ανάγνωσιν του έργου. Δρ. 4. —

Ludwig Büchner Ο Δαρβινισμός

Μετ. Α. Φαρμακοπούλου

Ο διάσημος φυσιοδίφης και βιολόγος της Γερμανίας Βύχνερ εξηγεί εις το

σύγγραμμα τούτο τους νόμους και τας υποθέσεις της Δαρβινικής θεωρίας

περί εξελίξεως και επιλογής των ειδών, περί ιεραρχίας των όντων κλ.,

συνάμα δε εξάγει γενικά συμπεράσματα περί της αρχής και περί του

προορισμού του ανθρώπου. Δρ. 4. —

Léon Tolstoï Τα Ευαγγέλια

Μετ. Σ. Ζησίδη

Επιχειρών να συστηματοποιήσει την χριστιανιακήν διδασκαλίαν επί τη

βάσει των Ευαγγελίων και καθ' όσον περιέχουν αυτά γενικάς εντολάς,

κατήρτισεν ο Τολστόη σύνολον εκ των τεσσάρων Ευαγγελιστών, λαμβάνων

υπ' όψιν του και την όλην χριστιανικήν παράδοσιν. Θεμελιώδης ιδέα του

Νεοχριστιανικού φιλοσόφου είναι να συναρμόση την σημερινήν κοινωνικήν

αντίληψιν και ζωήν προς τα γενικά χριστιανικά δόγματα. Δρ. 2.50. —

Τh. Ribot Προβλήματα της ψυχολογίας των συναισθημάτων.

Μετ. Ν. Δαραλέξη

Φυσιολόγος και φιλόσοφος ο συγγραφεύς επιχειρεί εις το έργον τούτο

διά της επιστημονικής άμα και της ιδεολογικής μεθόδου την διερεύνησιν

και εξήγησιν των πλέον περιπλόκων και μυχίων εκδηλώσεων της

ανθρωπίνης ζωής. Δρ.3. —

M. Maeterlincq Ο θησαυρός των ταπεινών.

Σειρά φωτεινών μελετών επί συγκεκριμένων θεμάτων και αφηρημένων

ζητημάτων, ως αι υπό τους τίτλους το ξύπνημα της ψυχής — οι

προειδοποιημένοι (περί του θανάτου) — Νοβαλίς — η καθ' ημέραν

τραγικότης κ.λ.π., αποτελούντα σύνολον πρωτοτύπου ψυχολογίας και

κοινωνικής φιλοσοφίας. Δρ. 3. —

Osipe Lourié Η φιλοσοφία του Ίψεν.

Μετ. Γ. Τσοκοπούλου

Η φιλοσοφική σκέψις η εμπνεύσασα το όλον έργον του Ίψεν, η βασιζομένη

εις τας συγχρόνους βιολογικάς δοξασίας, παρουσιάζεται εις ενιαίον

σύστημα. Εν ταυτώ γίνεται συσχέτισις όλων των δραμάτων του μεγάλου

Νορβηγού συγγραφέως, παρέχεται δε ακριβής ανάλυσις ενός εκάστου

αυτών. Δρ. 3. —

A. Metchnikoff Μελέται περί της ανθρωπίνης φύσεως.

Μετ. Α. Γεωργιάδου

Ο διάσημος εν Γαλλία βιολόγος θέτει διά του έργου τούτου απόψεις νέας

ηθικής, μη δεχόμενος ως ηθικήν βάσιν την ιδέαν της μετά θάνατον ζωής

προβάλλων δε ως τοιαύτην την επιδίωξιν της μακροβιότητος. Παραλλήλως

δε ως κοινωνικόν παράγοντα περιόδου και ως μέσον ηθικοποιήσεως

υποδεικνύει αντί της φιλανθρωπίας την συναίσθησιν αμοιβαίας

ωφελιμότητος. Δρ.4. —

H. Eckermann Συνομιλίαι Έκκερμαν και Γκαίτε.

Μετ. Ν. Καζαντζάκη

Αι φιλοσοφικαί αντιλήψεις, αι περί φιλολογίας και τέχνης γνώμαι και ο

ιδιωτικός βίος του Γκαίτε κατά την ώριμον της ζωής του περίοδον

περιλαμβάνονται εις το έργον τούτο. Δρ. 3. —

F. Viault και F. Jolyet Φυσιολογία του ανθρώπου.

Μετ. Αλ. Γεωργιάδου

Εξήγησις επιστημονική του ανθρωπίνου οργανισμού και περιγραφή των

λειτουργιών του σώματος ευμεθόδως και αναλυτικώς, παρέχουσαι και

ειδικάς και εγκυκλίους γνώσεις, απαραιτήτους διά την κατανόησιν της

βιολογίας της κοινωνιολογίας και της καθόλου φιλοσοφίας. Δρ. 12. —

A. Schopenhauer Το αυτεξούσιον.

Μετ. Α. Πολυμέρη

Ορμώμενον εκ της εμπειρικής ψυχολογίας και συνδυάζον τας παρατηρήσεις

αυτής προς τα εκ της φυσιολογίας πορίσματα το έργον τούτο διερευνά αν

πραγματικώς υπάρχη ελευθερία βουλήσεως εις τον άνθρωπον, κατά πόσον

δε ούτος υφίσταται αναπόδραστον επίδρασιν προηγουμένων και συγχρόνων

του έξωθεν ενεργειών, είναι δηλαδή ούτος αποτέλεσμα μάλλον ή αίτιον.

Επί τη βάσει δε της ίδιας αυτού θεωρίας περί τούτων προβαίνων ο

Σοπενάουερ αναπτύσσει συναφώς τας περί ηθικής αντιλήψεις του, πόρισμα

της όλης φιλοσοφίας του. Δρ. 3. —

Papus Απόκρυφος επιστήμη — ψυχισμός

Μετ. Ν. Κουντουριώτου

Ο συγγραφεύς γνωστότατος εν Παρισίοις ιατρός και εκ των επιφανεστέρων

μυστών του αποκρυφισμού εξωθεί την τόλμην της σκέψεως μέχρι των

ακροτάτων ορίων εν τη εκθέσει των αντιλήψεων του αποκρυφισμού επί του

Σύμπαντος, του Θεού και της Ψυχής, την οποίαν παρακολουθεί από της

ελεύσεώς της μέχρι της οριστικής διά των διαδοχικών μετενσαρκώσεων

τελειώσεώς της. Το βιβλίον έκαμε κατάπληξιν εν Γαλλία, τοιαύτην δε

αναμφιβόλως θα προξενήση και παρ' ημίν τόσον εις τον γενικώς

σκεπτόμενον κόσμον και τον επιστημονικόν, όσον και εις τους

κοινονιολογούντας ιδιαιτέρως. Δρ. 4· —

Paul Lefert Επιτομή Φυσιολογίας.

Μετάφρ. Α. Καλλιβωκά

Εγκυκλοπαιδικόν επιστημονικόν έργον, περιγράφον και εξηγούν τα του

ανθρωπίνου οργανισμού, ήτοι την σύστασιν και κυκλοφορίαν του αίματος,

την λειτουργίαν της θρέψεως και της πέψεως, τα των μυών, νεύρων κλπ.

κατά τρόπον ευχάριστον και αντιληπτόν εις όλους. Δρ. 5. —

Emerson Λόγια του κόσμου.

Μεταφρ. Θ. Χ. Φλωρά

Σειρά μελετών κοινωνικών, ψυχολογικών και φιλοσοφικών εκ των

εξοχωτέρων του μεγάλου Σάξωνος συγγραφέως, τας οποίας διαπνέει και

καθιστά εις όλους γοητευτικάς και αντιληπτάς μία υπέροχος πνοή

ποιήσεως, με παραστατικότητα και ενάργειαν ύφους. Προηγείται

βιογραφία κριτική του συγγραφέως υπό του μεταφραστού και έπονται αι

μελέται: Προορισμός — Πλούτος — Λατρεία — Αυτεξούσιον — Χαρακτήρ —

Θάρρος. Δρ. 3. —

Martin — Viel κλπ. Νόσοι και Θεραπείαι.

Μετ. Α. Καλλιβωκά

Μετ' επιμελή έρευναν συνεκεντρώθησαν υπό του μεταφραστού αι καλύτεραι

ειδικαί μελέται εξόχων επιστημόνων, τοιαύται ώστε να δύνανται ν'

αναγνωσθώσιν υφ' όλων και να είναι αντιληπταί, ευχάριστοι και

οδηγητικαί επί των κυριωτέρων ασθενειών. Πλην της περιγραφής

περιέχουσι διάγνωσιν και κυρίως οδηγίας προληπτικάς και θεραπευτικάς.

Δρ. 5. —

N. Cuyau Στοιχεία ελευθέρας ηθικής.

Μετ. Ν. Κουντουριώτου

Βιβλίον πολύκροτον. Η ηθική διδασκαλία του Γκιγιώ, ανεξάρτητος από

παντός θρησκευτικού δόγματος και ηθικής κυρώσεως, τοιαύτην

επροξένησεν εντύπωσιν εν Γαλλία, ώστε έγινεν αντικείμενον ιδιαιτέρας

συζητήσεως εις την Γαλλικήν Φιλοσοφικήν Εταιρείαν. Οι γνωρίζοντες τας

φιλοσοφικάς αντιλήψεις του Νίτσε θα εκπλαγούν βλέποντες πώς δύο

υπέροχοι διάνοιαι, από της αυτής βάσεως ορμηθείσαι, κατέληξαν εις

συμπεράσματα εντελώς αντίθετα, ήτοι εις ένα εντελώς διαφορετικόν

υπεράνθρωπον. Δρ. 5. —

Ν. Vaschide Ο ύπνος και τα όνειρα.

Μετ. Ν. Κουντουριώτου

Το αρτιώτερον προϊόν της περί ονείρων μελέτης είνε το έργον τούτο, εν

ω εκτίθενται όλαι αι από της αρχαιότητος μέχρι σήμερον έρευναι πάντων

των σοφών, θίγονται δε ζητήματα σπουδαιοτάτης πρακτικής σημασίας, ως

το της επιδράσεως των ονείρων επί της πραγματικής ζωής, της

διαγνωστικής αυτών σημασίας, της χρησιμοποιήσεώς των ως

παθογνωμονικών ενδείξεων κλπ. Δρ.4. —

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ

Εκδιδομένη υπό την διεύθυνσιν το Δρος Ι. ΖΕΡΒΟΥ

Διονυσίου Σολωμού Τα Έργα

Όλα τα ποιητικά και πεζά έργα του εθνικού ποιητού, μετά των

παραλλαγών στίχων και διορθώσεών του — ποιήματα εθνικά, επικολυρικά,

σατυρικά, λυρικά, επιγράμματα, σημειώσεις και μελετήματα φιλολογικά,

ιστορικά και κριτικά εν οις «ο διάλογος του ποιητή, φίλου και

σοφολογιωτάτου», εις ένα τόμον κατά την διαρρύθμισιν και την τάξιν

της κριτικής εκδόσεως Ιακ. Πολυλά. — Η έκδοσις επί χάρτου κοινού. Δρ.

2.50. —

Ιω. Ζερβού Μύθοι της Ζωής.

Διηγήματα και παραμύθια, συγχρονιστικά αλλά και αναγόμενα εις θρύλους

και παραδόσεις της Ανατολής, πρωτότυπα δε εις το ύφος και εις την

καθόλου μορφήν. Το πρώτον μέρος, αι «Ιστορίαι του Δισκεψίου»

εικονίζουν υπό ιδεολογικόν τύπον, αλλά με ωμόν κατ' ουσίαν ρεαλισμόν,

τους ανθρώπους με τας ορμάς και τα πάθη των εις αντίθεσιν προς τα

ιδανικά των. Το δεύτερον μέρος, αι «Ιστορίαι του Τρισκεψίου»

παρουσιάζουν ως τρίτον παράγοντα της ζωής την υπερτέραν και γενικήν

αντίληψιν του νου, την μοιραίως ειρωνευομένην κάθε πραγματικήν

ενέργειαν και κάθε ενδιάθετον ροπήν. Δρ. 3. —

W. Gœthe (Γκαίτε) Βέρθερος.

Μυθιστόρημα, του οποίου η φιλολογική και κοινωνική επίδρασις υπήρξε

μοναδική, μεστόν λυρισμού, τρυφερότητος και πάθους είναι ο Βέρθερ του

κορυφαίου της Γερμανίας ποιητού Γκαίτε. Ο έρως εξεταζόμενσς από της

πλέον αισθηματικής και ιδεολογικής απόψεως, αποτελεί την βάσιν του

ρωμαντικού αλλά και ψυχολογικού τούτου μυθιστορήματος. Η έκδοσις επί

χάρτου κοινού. Δρ. 2. —

Αριστοτέλους Βαλαωρίτου Έργα.

Το έξοχον ποιητικόν έργον του υμνητού της ελληνικής πατρίδος και των

ελληνικών ιδανικών, του αποδώσαντος συγχρονιστικώς την δημοτικήν μας

της Ηπείρου και της Ρούμελης ποίησιν. Τα προλεγόμενα και αι

φιλολογικαί, ιστορικαί και άλλαι σημειώσεις του ποιητού

συμπεριλαμβάνονται εις τον τόμον τούτον. — Η έκδοσις επί χάρτου

κοινού. Δρ. 5. —

Ι. Κονδυλάκη Ο Πατούχας

Το δυνατόν και συνάμα κλασσικώς λιτόν ύφος του συγγραφέως, η ενάργεια

και η παραστατικότης και η αλήθεια της περιγραφής, η ανεπιτήδευτος

αλλά και βαθεία ψυχολογία των κοινωνικών και των κατ' άτομον

εκδηλώσεων της ζωής, προσόντα διακρίνοντα εξαιρετικώς το συγγραφικόν

τάλαντον του κ. Ι. Κονδυλάκη, συγκεντρούνται και παρέχονται πλούσια

και άφθονα εις τον Πατούχαν. Ώστε το αληθώς Ελληνικόν τούτο έργον,

ηθογραφικόν άμα και ψυχολογικόν, να είναι ισάξιον προς τα τελειότερα

του είδους του εις την ξένην φιλολογίαν. Δρ. 3. —

Εμμανουήλ Ροΐδου Συριανά Διηγήματα.

Δημιουργός ελληνικού φιλολογικού ύφους είναι ο Ροΐδης συνδυάσας

πολυμάθειαν και ανθηρότητα φράσεως, σκέψιν και σαφήνειαν, σκώμμα οξύ

και χαριτωμένην λεπτότητα. Τα κατεσπαρμένα πολλαχού ηθογραφικά

διηγήματά του, μερικά επιθεωρημένα υπ' αυτού του ιδίου,

περιλαμβάνονται εις τον τόμον τούτον μετά πλήρους βιογραφικής και

κριτικής μελέτης περί του συγγραφέως υπό του κ. Α. Μ. Ανδρεάδου. Δρ.

3. —

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ. Εμμ. Ροΐδης, Βιογραφία. — Ψυχολογία Συριανού συζύγου. —

Ιστορία ενός σκύλλου. — Ιστορία μιας γάττας. — Το ξεστούπωμα. — Το

παράπονο του νεκροθάπτου. — Ιστορία ορνιθώνος.

Ανδρέου Κάλβου Η Λύρα.

Αι εικοσιτέσσαρες θαυμασταί ωδαί, αι δημοσιευθείσαι υπ' αυτού εις δύο

τεύχη, ήτοι το όλον ποιητικόν αυτού έργον, το διάφορον, αλλά και

παράλληλον και εφάμιλλον του έργου του Σολωμού, εκδίδονται εις τον

τόμον τούτον. Προτάσσεται βιογραφία του Κάλβου υπό τον κ. Ι. Ζερβού,

εν τέλει δε παρατίθεται η συνταχθείσα υπό του ποιητού μετρική των

ωδών του. Δρ 2. —

Δ. Γ. Καμπούρογλου Θρύψαλα.

Εντυπώσεις υπό πρωτότυπον διηγηματικόν τύπον, κριτικαί γνώμαι,

φιλοσοφικαί, ηθικαί, φιλολογικαί, εκ των οποίων άλλαι εκτενέστεροι κι

άλλαι κομψώς επιγραμματικαί, εις ύφος εν συνόλω επίχαρι αλλά μεστόν

λεπτής ειρωνείας, περιλαμβάνονται εις το πρωτότυπον τούτο έργον του

κ. Καμπούρογλου, το οποίον δύναται να χαρακτηρισθή ως αποστάλαγμα

πολυετούς και ανθηράς φιλολογικής εργασίας. Δρ 2. —

W. Shakspear (Σαίξπηρ) Κοριολανός. Μετάφρασις Μ. Δαμιράλη

Η ζωή του Κοριολανού, του ηρωικού προασπιστού της πατρίδος του Ρώμης

και κατόπιν προδότου και πολεμίου αυτής, αποτελεί την υπόθεσιν του

θαυμασίου εις πέντε πράξεις δράματος, το οποίον οι κριτικοί θέτουν

εφάμμιλλον του «Βασιλέως Ληρ», του «Μάκβεθ» και του «Οθέλλου», ήτοι

μεταξύ των αριστουργημάτων του κορυφαίου νεωτέρου τραγικού Δρ 2. —

Λεοπάρδη Ηθικά έργα.

Το αριστούργημα του υπερόχου της Ιταλίας φιλοσόφου και ποιητού

Λεοπάρδη είναι τα «ηθικά έργα» του. Η παραστατικότης των ιδεών, ο

λυρισμός, η πρωτοτυπία και το κλασσικόν ύφος παρέχουν εις το έργον

μοναδικήν γοητείαν και χάριν. Ενώ η εμβρίθεια, αι φιλοσοφικαί

αντιλήψεις και η ευρύτης της σκέψεως το αναδεικνύουν εξόχως

υποβλητικόν συνάμα και μορφωτικόν. Του έργου προτάσσεται πρόλογος

εμβριθής περί του βίου και των έργων Λεοπάρδη υπό του καλλιτεχνικώς

μεταφράσαντος κ. Α. Καμπάνη. Δρ. 3. —

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: Βίος και έργα του Λεοπάρδη. — Διάλογος του δόκτορος Rush

με τες μούμιες. — Διάλογος του Πλωτίνου και του Πορφυρίου. — Διάλογος

ενός Ισλανδού με την μητέρα Φύσιν. — Διάλογος της Φύσεως και μιας

ψυχής. — Εγκώμιον των πουλιών. — Ιστορία του ανθρωπίνου γένους. —

Σκέψεις.

W. Goethe

Φάουστ

Μετάφρ. Μ. Αυγέρη

Το κυριώτατον φιλοσοφικόν και ποιητικόν αριστούργημα του Γκαίτε — το

κορυφαίον έργον της Γερμανικής φιλολογίας. Από τον θρύλον του σοφού

που επώλησε την ψυχήν του εις τον Σατανάν και γύρω εις τα μεγάλα

ιδεώδη της σοφίας, της ωραιότητος και της αρετής εξελίσσεται μία

έντονος αλληλουχία των παθών, των ορμών, των εξάρσεων και των ιδεωδών

του ανθρώπου. Υπερτέρα ποιητική πνοή ζωογονεί την βαθυτάτην σκέψιν,

θαυμαστή πλαστικότης συναρμόζει την πολύπλοκον δραματικήν αυτού

σύνθεσιν και εταστική ειρωνεία αισιοδόξου σοφίας ζωογονεί το σύνολον.

Δρ. 4. —

Sienkiewicz Quod Vadis ?(Πού υπάγεις;)

Όλη η τόσον δραματική ζωή των χρόνων του Νέρωνος, η εξελισσομένη εν

μέσω όλβου αμυθήτου και δυστυχίας απαραμίλλου, πολυτελείας,

φιληδονίας, συμφορών και αθλιοτήτων, με πιστήν εξιστόρησιν των

καταπληκτικών οργίων του Νέρωνος εκ παραλλήλου και κατ’ αντίθεσιν της

ηθικής και της αγιότητος των πρώτων χριστιανών της κοσμοκρατείρας

Ρώμης, περιπλεκόμενα εις έν περιπαθές μυθιστόρημα έρωτος και στοργής

αποτελούσι το θέμα του ωραίου και πολυπλόκου έργου, που εντός ολίγων

ετών αριθμεί χιλιάδας εκδόσεων εις όλας τας γλώσσας του κόσμου. Η

ανέκδοτος μέχρι τούδε μετάφρασις του κ. Δρακοπούλου είναι η μόνη

πλήρης και ακριβής. — Δρ. 5. —

Δ. Ταγκοπούλου. Σκόρπιες μολυβιές

Σειρά ψυχολογικών διηγημάτων, ηθογραφικών εντυπώσεων και περιγραφών

της ελληνικής φύσεως αποτελούσι τον τόμον τούτον. Εις αυτάς με

απλότητα, πρωτοτυπίαν και καλλιτεχνικήν διατύπωσιν παρέχονται

ενδιαφέρουσαι και ζωνταναί εικόνες από την σύγχρονον εθνικήν μας

ζωήν. Δρ. 2. —

Henri Gilbert Τέχνη για τα παιδιά.

Μετάφρ. Γ. Τσοκοπούλου

Από τα δυσκολώτερα συγγραφικά κατορθώματα είναι η σύνθεσις

καλλιτεχνικών, τερπνών και διδακτικών έργων, ικανών να ελκύουν το

ενδιαφέρον της παιδικής ψυχής και να συντελούν εις την αισθητικήν και

ηθικήν αυτών ανάπτυξιν. «Η τέχνη για τα παιδιά» παρέχει εις ένα τόμον

εκλεκτάς συνθέσεις, διηγήσεις, διαλόγους, έργα παιδαγωγικά εξόχων

λογογράφων, ικανά συνάμα να παράσχουν τέρψιν εις πάντα ανεπτυγμένον.

Δρ. 2.50. —

G. Flaubert Ο πειρασμός του αγ. Αντωνίου

Μετάφρ. Κ. Βάρναλη

Το χαρακτηριστικώτερον και φανταστικώτερον έργον του μεγάλου

λογογράφου της Γαλλίας. Από το γνωστόν συναξάρι της χριστιανικής

παραδόσεως, που παρουσιάζει τον μέγαν άγιον ασκητήν των αφρικανικών

ερήμων ενοχλούμενον σαρκικώς και ψυχικώς υπό του πειρασμού,

εδημιούργησεν ο συγγραφεύς γοητευτικήν, πολύπλοκον και περιπετειώδη

διήγησιν όχι μόνον βαθύτατα ψυχολογικήν και φιλοσοφικήν, αλλά και

παρέχουσαν ζωηράν εικόνα των έξεων, των ιδεωδών και των συνθηκών του

βίου των πρώτων χριστιανικών αιώνων της Ανατολής. Δρ. 3. —

Κονδυλάκη, Ευστρατιάδου κλπ. Από την εθνικήν εποποιίαν

Σελίδες της μεσαιωνικής και της νεωτέρας ιστορίας μας γραφείσαι από

λογοτέχνας και αφηγούμεναι πιστώς μετά παραστατικότητος και λυρισμού

τα μεγάλα και δραματικά γεγονότα, εν οις οι αγώνες των βουλγαροκτόνων

αυτοκρατόρων, η άλωσης της Κων]πόλεως, η ολοκαύτωσις του Αρκαδίου

κλπ. Δρ. 2.50. —

Σπύρου Μελά Το άσπρο και το μαύρο

Το τελευταίον δυνατόν και συγκλονιστικόν δράμα του Έλληνος

συγγραφέως, δι' ου προβάλλονται ζωηρώς και αναλύονται επιδεξίως και

εξελέγχονται θεσμοί και ηθικά προβλήματα της συγχρόνου κοινωνίας Δρ.

1.50. —

Δ. Γρ. Καμπούρογλου Αναδρομάρης

Ποικίλαι, άγνωστοι, διαφωτιστικοί λεπτομέρειαι από την θρησκευτικήν,

την πολιτικήν και την κοινωνικήν ζωήν του έθνους από των χρόνων της

δουλείας μέχρι και της παρελθούσης γενεάς. Εκάστη περιλαμβάνεται εις

αυτοτελή διήγησιν, φιλολογικώς επαγωγόν, απαρτίζεται δ' εν συνόλω

πρωτότυπον έργον αναδρομικής επισκοπήσεως της όλης Ελληνικής ζωής Δρ.

3. —

Αννίνου, Μωραϊτίνη, Τσοκοπούλου κλπ. Ήρωες και μάρτυρες

Η ζωή και η πολεμική και κοινωνική δράσις των μεγάλων της Ελληνικής

επαναστάσεως πρωτεργατών. Ο Ρήγας, ο Βύρων, ο Αθανάσιος Διάκος, ο

Καραϊσκάκης, ο Κολοκοτρώνης, ο Μιαούλης κλπ. αποτελούσι την ιστορικήν

άμα και λογοτεχνικήν σειράν βιογραφιών του τόμου τούτου Δρ. 2. —

Π. Νιρβάνα Η βοσκοπούλα με τα μαργαριτάρια

Εκλεκτά διηγήματα αναφερόμενα κυρίως εις την Ελληνικήν παράδοσιν,

ζωογονούμενα από ωραίαν ψυχολογίαν. Μεταξύ των διηγημάτων του τόμου:

Το βασιλόπουλο που χαμογελούσε, το αγαπημένο ανδρόγυνο, ο γάμος της

πεντάμορφης, η εκδίκησις του καμπούρη, ψεύτρα αγάπη κλπ Δρ. 2. —

Κονδυλάκη, Τσοκοπούλου κλπ. Μεγαλουργήματα του 21

Τα λαμπρότερα και επικώτερα κατορθώματα του αγώνος της Ελληνικής

ανεξαρτησίας, με ιστορικήν ακρίβειαν και περιγραφικότητα από

εκλεκτούς λογογράφους μας. Η Γραμβούσα — Η πολιορκία της Ακροπόλεως —

Η άλωσις της Τριπολιτσάς — Η έξοδος του Μεσολογγίου — Η ναυμαχία του

Ναυαρίνου κλπ. περιλαμβάνονται εις τον τόμον τούτον Δρ. 2. —

Ειρ. Π. Δημητρακοπούλου Η υιοθετημένη

Μυθιστόρημα πρωτότυπον, ειλημμένον εκ της πραγματικής ζωής, δι' ου

εικονίζεται η τραγική θέσις του δι' υιοθεσίας αποσπωμένου από την

φυσικήν οικογένειάν του και από το πρώτον περιβάλλον της ζωής του Δρ.

3. —

Μολιέρου Τα ερωτικά πείσματα

Μετ. Ν. Ποριώτη

Μία από τας ωραιοτέρας κωμωδίας του Μολιέρου, αληθινά ψυχολογημένη,

με χαρακτηρισμούς προσώπων, ελαττωμάτων και παθών, με αλλεπάλληλα

κωμικά επεισόδια και πλουσίαν σκηνικήν πλοκήν, μεταφρασθείσα

φιλολογικώς και πιστώς εις μέτρον υπό του κ. Ν. Ποριώτη. Δρ. 1.50. —

Ε. Ροΐδου Τα είδωλα

Η μεγάλη και πολύκροτος γλωσσική μελέτη του Ροΐδου, η οποία αποτελεί

και εμβριθή φιλολογικήν κριτικήν όλης της νεωτέρας ελληνικής

φιλολογίας. Μετ’ αυτής συνεξεδόθη και η συμπληρωματική απάντησις του

Ροΐδου εις βιβλιογραφικήν επίκρισιν του Πολυλά. Δρ. 4. —

Αλεξ. Παπαδιαμάντη Τα Άπαντα

Η Ελληνική ψυχή με τα εθνικά της ιδεώδη, τας οικογενειακάς

παραδόσεις, τα συναξάρια και τους θρύλλους και την ποίησιν της

παρουσιάσθησαν από τον Παπαδιαμάντην εις αριστοτεχνικά μυθιστορήματα

και διηγήματα. Εις τον έξοχον διηγηματογράφον η Ορθοδοξία εύρε τον

θαυμάσιον ραψωδόν της και η ελληνική φύσις τον έξοχον υμνητήν αυτής.

Τα έργα του αφανώς ζήσαντος και προ ολίγου καιρού εν πενία,

αποθανόντος μεγάλου Έλληνος συγγραφέως εξεδόθησαν εις τους εξής 11

τόμους:

Η Γυφτοπούλα Δρ. 4. —

Η Φόνισσα 3. —

Η Μάγισσες 3. —

Πασχαλινά Διηγήματα 1. —

Χριστουγενιάτικα διηγήματα 1. —

Ο πεντάρφανος 3. —

Πρωτοχρονιάτικα διηγήματα Δρ. 1. —

Τα ρόδινα ακρογιάλια 2.50. —

Η χολεριασμένη 2.50. —

Η Νοσταλγός 2. —

Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη 3. —

Οι ένδεκα τόμοι Δρ. 25. —

Πλ. Ροδοκανάκη Το βυσσινί τριαντάφυλλο

Ωραία παθητική ιστορία έρωτος, με λυρισμόν και ψυχολογίαν ιδιότυπον.

Μετ' αυτού συνεξεδόθησαν δύο σειραί ανεκδότων διηγημάτων του κ.

Ροδοκανάκη υπό τους τίτλους «Παιδιάτικες Αγάπες» και «Ιστορίες» Δρ.

2. —

Ed. de Amicis Σκηναί του στρατιωτικού βίου

Μετάφρ. Ν. Σαράδου

Η ζωή του στρατώνος και η ζωή του πολέμου με την χαράν αλλά και τας

φρικαλεότητας και την θλίψιν της περιγράφονται αριστοτεχνικά από τον

καλλιτέχνην συγγραφέα εις την σειράν των εξής διηγημάτων: ο Θάνατος,

ο Πληγωμένος, ο Νεοσύλλεκτος, ο Σκοπός, ο Υπηρέτης, η Μήτηρ κλπ. Δρ.

2. —

Π. Δημητρακοπούλου Σκουπιδιάδα

Ιδιόρρυθμος, δυνατή και μοναδική εις την φιλολογίαν μας σάτυρα εις 16

ραψωδίας, σατυρίζουσα ελαττώματα και αδυναμίας, προλήψεις και

κοινωνικά άτοπα της εποχής και της ζωής μας. Δρ. 1. —

Jean Richepin Ισπανικά παραμύθια

Μετάφρασις Ν. Ποριώτη

Κομψά εις ύφος και ποιητικά εις έκφρασιν διηγήματα του Γάλλου

ακαδημαϊκού συγγραφέως. Είναι ειλημμένα εκ των ηθών, των εθίμων, των

παραδόσεων και των θρύλων της Ισπανίας, την οποίαν ο Richepin επί

μακρόν περιηγήθη. Ούτω διακρίνονται όλα διά το πρωτότυπον, την

απλότητα και την ιδιορρυθμίαν των. Δρ. 3. —

G. d’ Annunzio Όνειρον εαρινής πρωίας

Μετάφρασις Γ. Λαμπελετ

Παθητικόν όραμα έρωτος, εξελισσόμενοι εις περίτεχνον πλοκήν και

διαπνεομένων από την δυνατήν παραστατικότητα και τον ζωηρόν λυρισμόν,

τον διακρίνοντα τον κορυφαίον σύγχρονον συγγραφέα της Ιταλίας. Δρ.

0.60. —

Κωστή Παλαμά Τα πρώτα κριτικά.

Σειρά εμβριθών και εμπνευσμένων κριτικών μελετών επί της Νεοελληνικής

φιλολογίας και των νεωτέρων Ελλήνων συγγραφέων — του Ρήγα, του

Σολωμού, του Κάλβου, του Μαρκορά, του Πολυλά, του Λασκαράτου, του

Ροΐδου, του Βιζυηνού, του Καρκαβίτσα, του Ψυχάρη κ.λπ. Αι μελέται

αύται, πλην των γενικών περί της τέχνης αντιλήψεων και προς τη

κριτική του έργου ενός εκάστου των κρινόμενων, περιλαμβάνουσι και

ενδιαφέρουσας περί των συγγραφέων πληροφορίας. Δρ. 3.50. —

Pedro Calderon Το στοιχειό. Ο Αλκάδης της Θαλαμέας.

Μετάφρ. Ι. Καμπούρογλου

Έν από τα εντεχνότερα δράματα του κορυφαίου δραματικού της Ισπανίας

είναι «το Στοιχειό» αναγόμενον εις τους μεσαιωνικούς χρόνους. — «Ο

Αλκάδης της Θαλαμέας», εν ω εικονίζεται η υπερηφάνεια και το αίσθημα

της τιμής των Ισπανών, θεωρείται ως το τελειότερον έργον του

Κάλδερον. Έκαστον Δρ.1. —

Γρ. Ξενοπούλου Στέλλα Βιολάντη.

Ωραία και παθητική ιστορία έρωτος και θελήσεως, — ο Έρως Εσταυρωμένος

— με ηθογραφίαν επαρχιακήν, αλλά με αντιλήψεις και χαρακτηρισμούς

αποβλέποντας εις γενικωτάτας κοινωνικάς προλήψεις. Δρ. 3. —

Edgar Poe Ιστορίες αλλόκοτες.

Μετ. Ν. Σπανδωνή

Σειρά παραδόξων διηγημάτων του Πόε, εν οις το Πηγάδι και το εκκρεμές,

Η Λίγεια, Ο δαίμων της διαφθοράς. Η συνάντησις κ.λ.π. Δρ. 3. —

H. Van Dyk Διηγήματα.

Μετ. Α. Μαρμπουτζόγλου

Τα ωραιότερα διηγήματα του επιφανεστέρου συγχρόνου Αμερικανού

διηγηματογράφου, εν οις «Η πηγή — Μία φούχτα πηλός — Το γαλάζιο

λουλούδι — Το πρώτο δένδρο των Χριστουγέννων» κλπ. Δρ. 2.50. —

Εμμανουήλ Ροΐδου Διηγήματα.

Τα ποικίλα, πολύμορφα και πολύτροπα διηγήματα του συγγραφέως της

Παπίσσης, ηθογραφίαι, σάτυραι, ιστορικαί εικόνες, όλα λεπτά εις

σκέψιν, και καλλίτεχνα εις διατύπωσιν, περιελήφθησαν εις τον τόμον

τούτον. Δρ. 3. —

Κ. Χρηστομάνου Η κερένια κούκλα.

Αληθινόν εις ψυχολογίαν, εις περιγραφήν, εις ηθογραφίαν έργον,

αντάξιον του συγγραφέως της «Αυτοκρατείρας Ελισάβετ», είναι η

«Κερένια κούκλα». Ελληνικόν και ιδίως Αθηναϊκόν μυθιστόρημα, το

οποίον και δημοσιεύομεν ήδη ως το πρώτον και το πρότυπον του είδους

του. Η κομψότης, η πλαστικότης και η χάρις του ύφους και κάποια

υποβλητική δύναμις η χαρακτηρίζουσα τον κ. Χρηστομάνον ως συγγραφέα,

παρέχουν και εις το έργον του αυτό εξαιρετικήν δύναμιν, γοητείαν και

θέλγητρον. Δρ. 3. —

Αργύρη Εφταλιώτη Νησιώτικες Ιστορίες

Κατ' εξοχήν ζωγράφος της Ελληνικής ζωής, δυνηθείς εις απλάς το ύφος,

φωτεινάς δε και μεστάς λυρισμού ηθογραφίας να δώση μορφήν ιδιοτύπου

διηγήματος, είναι ο κ. Εφταλιώτης. Αι «νησιώτικες ιστορίες» του, των

οποίων τινές ανέκδοτοι, όλαι δε επιθεωρηθείσαι και συμπληρωθείσαι υπό

του συγγραφέως, τας οποίας εκδίδαμεν ήδη, είναι ωραίαι και πλήρεις

ενδιαφέροντος εικόνες και περιγραφαί της ζωής των ελληνικών παραλίων.

Δρ. 3. —

Σ. Βασιλειάδου. Αττικαί Νύκτες.

Τα ποιητικά και πεζά έργα του Βασιλειάδου, λυρικά και δραματικά,

ηθογραφίαι και διηγήματα, σκέψεις και χρονογραφήματα, περιλαμβάνονται

υπό τον άνω τίτλον. — Η έκδοσις επί χάρτου κοινού. Δρ. 6. —

Εμμανουήλ Ροΐδου Κριτικαί μελέται.

Ο κατ' εξοχήν κριτικός εν Ελλάδι, ο διαφωτίσας, ο ποδηγετήσας, ο

χαρακτηρίσας ιδίως την συγγραφικήν εν Ελλάδι παραγωγήν υπήρξεν ο

Ροΐδης. Γνώμαι φωτειναί, γνώσεις πλούσιαι, αναλήψεις οξείαι,

χαρακτηρισμοί επιτυχείς προσώπων και πραγμάτων καθιστώσι τερπνάς και

πάντοτε μορφωτικάς τας κριτικάς μελέτας του, τας περιληφθείσας εις

τον τόμον τούτον. Δρ. 3. —

Μουσαίου Ηρώ και Λέανδρος.

Μετ. Σίμου Μενάρδου

Το θαυμάσιον ποίημα λυρισμού και έρωτος, αποδοθέν εις την σημερινήν

μας γλώσσαν εμμέτρως από τον κ. Σίμον Μενάρδον. Η μετάφρασις

ενθυμίζουσα τα κρητικά και κυπριώτικα τραγούδια, γενομένη ούτω διά να

αποδοθή η τεχνοτροπία του Μουσαίου, παρέχει ακεραίαν την καλλιτεχνίαν

και την χάριν του πρωτοτύπου. Δρ. 0.70. —

W. Shakspear (Σαίξπηρ) Αντώνιος και Κλεοπάτρα.

Μετάφρασις Μ. Δαμιράλη

Ο έρως του Αντωνίου του μεγάλου της Ρώμης στρατηλάτη [??] προς την

Κλεοπάτραν την γόησσαν βασίλισσαν της Αιγύπτου [??] και το τραγικόν

τέλος αυτών παρουσιάζονται[??] θεωρούμενον ως έν των αριστουργημάτων

του Σαίξπηρ. Δρ. ?. —

Κωστή Παλαμά Οι καημοί της λιμνοθάλασσας, και τα σατυρικά γυμνάσματα.

«Οι καημοί της λιμνοθάλασσας» είναι εις αρμονικάς στροφάς λυρικοί

στοχασμοί εμπνευσμένοι από τας ωραιότητας της Ελληνικής γης. «Τα

σατυρικά γυμνάσματα» είναι δριμεία σάτυρα των ατοπημάτων της φυλής.

Δρ. 2. —

Γρ. Ξενοπούλου Ο κακός δρόμος κι’ άλλα καινούργια διηγήματα.

Είναι όλα τα νέα διηγήματα του συγγραφέως γοητευτικά δια την τεχνικήν

πλοκήν, ωραία εις το ύφος, αληθινά εις περιγραφήν και ψυχολογίαν.

Δρ.3. —

Γ. Β. Τσοκοπούλου Η θεατρίνα.

Έν εκτενές με δυνατήν πλοκήν διήγημα ηθογραφικόν και ψυχολογικόν — η

θεατρίνα — μαζί με άλλα ανέκδοτα διηγήματα του κ. Τσοκοπούλου, όλα

εξαιρετικού ενδιαφέροντος περιλαμβάνονται εις τον τόμον τούτον. Δρ.

3. —

Émile Zola Η ταβέρνα. — Η Γη.

Μετ. Χ. Νεοκλέους — Μπ. Αννίνου.

Ρεαλιστικά μυθιστορήματα του Ζολά, εκ της τραγικής κοινωνικής

εποποιίας των Ρουγκών Μακάρ, όπου αι κοινωνικαί αθλιότητες και τ'

άμεσα αποτελέσματά των ζωγραφίζονται εκ του πραγματικού πιστά και

αληθινά. Έκαστον μυθιστόρημα Δρ. 4.50. —

Γ. Ζαλοκώστα. Ποιήματα.

Ολόκληρον το πολυμερές ποιητικόν έργον του Ζαλοκώστα, πρωτότυπα και

μεταφράσεις, πατριωτικά ποιήματα, λυρικά και ερωτικά. Δρ. 3.50. —

Molière (Μολιέρου) Ταρτούφος — Αγαθόπουλος — Αρχοντοχωριάτης.

Σάτυρα της υποκρισίας είναι ο Ταρτούφος, διακωμώδησις του

επαρχιωτισμού είναι ο Αγαθόπουλος και γελοιοποίησις της αλαζονείας

του νεοπλούτου είναι ο Αρχοντοχωριάτης. Και τα τρία έργα ομού Δρ.

3.20. —

H. Ibsen (Ε. Ίψεν) Οι Βρυκόλακες. — Το σπίτι της κούκλας.

Τραγικήν αναπαράστασιν της κληρονομικότητος αποτελούν οι

«Βρυκόλακες». Πολεμική κατά των οικογενειακών θεσμών και των

κοινωνικών προλήψεων είναι το «Σπίτι της κούκλας». Και τα δύο έργα

ομού Δρ. 2.40. —

Σπύρου Μελά Πολεμικαί σελίδες.

Πιστή, ακριβής και κατ' εξοχήν περιγραφική ιστορία του τελευταίου

Ελληνοτουρκικού πολέμου 1912, ιδίας από Ελληνικής απόψεως και ως προς

την δράσιν του Ελληνικού στρατού εν Μακεδονία. Η αφήγησις αρχομένη

από των πρώτων ημερών της επιστρατεύσεως προχωρεί επεισοδιακώς μέχρι

των τελευταίων εις τας ανακληθείσας χώρας πολεμικών επιχειρήσεων,

είναι δε ούτω συνηρμοσμένη, ώστε, ενώ ιστορείται και διεξηγείται

σαφώς η πολεμική δράσις, παρέχονται συνάμα αριστοτεχνικαί περιγραφαί

των τόπων και των λαών του θεάτρου του πολέμου, ψυχολογούνται δε με

δύναμιν και ασφαλή οξυδέρκειαν άνθρωποι και γεγονότα. Αι πρώτοι

μικρομάχαι, η σύρραξις του Σαρανταπόρου, το πάθημα του Σόροβιτς, ο

αγών των Γιαννιτσών, η κατάληψις της Θεσσαλονίκης, όπως τα περιέγραψε

και τα εξιστόρησεν ο κ. Μελάς, είναι δυναταί ιστορικαί σελίδες, μέσα

εις τας οποίας ζωντανά καθρεπτίζονται ο μέγας αγών και ο θρίαμβος των

Ελληνικών όπλων. Δρ. 5. —

Ε. Ροΐδου Μελέται Φιλολογικαί, Καλλιτεχνικαί, Φιλοσοφικαί.

Αι κατ' εξοχήν εμβριθείς και διαφωτιστικαί κρίσεις του Ροΐδου επί της

Νεοελληνικής φιλολογίας και ποιήσεως, μεστοί γνώσεων, πληροφοριών,

διδαγμάτων και χαριτολόγου σκώμματος, περιλαμβάνονται εν τω τόμω

τούτω μετά των επιστολών του προς τον Βαλαωρίτην και της μετά του κ.

Ψυχάρη αλληλογραφίας του, το πρώτον νυν δημοσιευομένης. Το δεύτερον

του τόμου μέρος αποτελούσιν αι περί καλλιτεχνίας μελέται του Ροΐδου,

το δε τρίτον μέρος αι φιλοσοφικαί τοιαύται περί Αριστοτέλους, περί

Αλεξανδρινής Σχολής, κλπ. Δρ. 4. —

Ε. Ροΐδου Πάρεργα και Παραλειπόμενα.

Διηγήματα, φιλολογικαί πραγματείαι, άρθρα αισθητικά και κριτικαί, μη

περιληφθέντα εις τους άλλους τόμους του Ροΐδου, προς δε τούτοις

ποικίλαι μελέται επιστημονικαί, κοινωνιολογικαί κλπ. παρέργως

συγγραφείσαι υπ' αυτού. Δρ. 4. —

Ε. Ροΐδου Το πνεύμα του Ροΐδου.

Φιλολογικόν και κριτικόν μελέτημα του κ. Α. Ανδρεάδου περί του

πνεύματος του Ροΐδου, περιλαμβάνον πλείστα και τα ιδίως

χαρακτηριστικά της ιδιοφυίας του κρινομένου συγγραφέως. — Το δεύτερον

μέρος του βιβλίου αποτελούσι πολιτικαί διατριβαί του Ροΐδου, εν αις

και η επί των εξωτερικών ζητημάτων πολύκροτος μελέτη «Γεννηθήτω φως»,

η παρέχουσα σημαντικάς διασαφήσεις επί των Ελληνικών πραγμάτων κατά

την εποχήν του Βερολινείου Συνεδρίου. Δρ. 3. —

Γ. Βιζυηνού Το αμάρτημα της μητρός μου.

Τα διηγήματα του εκλεκτού και ιδιοτύπου συγγραφέως και ποιητού,

ψυχολογικά και ηθογραφικά, τα οποία κρίνονται ως τα πρώτα καθαυτό

Ελληνικά διηγήματα. Μεταξύ τούτων «Το αμάρτημα της μητρός μου», ο

«Μοσκώβ Σελίμ» κλπ. Δρ. 3. —

Όσκαρ Ουάιλδ Στοχασμοί. Μετ. Α. Μαρπουτσόγλου

Όλη η σειρά των πρωτοτύπων και περιφήμων κριτικών και αισθητικών,

μελετών του μεγάλου Άγγλου συγγραφέως περί ποιήσεως, περί ύφους, περί

ζωγραφικής και περί τέχνης εν γένει. Εκάστη των μελετών τούτων

αποτελεί λογοτεχνικόν αριστούργημα οξυτάτης κρίσεως, διαυγούς

πολυμαθείας και θαυμασίου ύφους. Δρ. ?. —

Ανδ. Λασκαράτου Ποιήματα

Συλλογή όλων των σατυρικών και άλλων ποιημάτων του οξυτέρου και

τεχνικωτέρου Έλληνος σατυρικού. — «Το Ληξούρι», «Η βάρκα κανονιέρα»,

Η σάτυρα της γεννήσεώς του, η παρωδία της πρώτης ραψωδίας της Ιλιάδος

κ.λ.π, ήτοι όλον το εκδεδομένον εις τόμον υπ' αυτού του ποιητού

έργον. Εις την έκδοσίν μας, πλην εκτενούς βιογραφικού προλόγου υπό

του κ. Μ. Σιγούρου, προσετέθησαν «Η Στιχουργική» και η «Ποιητική»

του. Δρ. 4. —

Π. Νιρβάνα Το συναξάρι του Παπα-Παρθένη

Τα ωραία ηθογραφικά και ποιητικά διηγήματα του Νιρβάνα, κατ' εκλογήν

και κατάταξιν του ιδίου εκδεδομένα εις τόμον. «Το Συναξάρι του Παπα-

Παρθένη — Στον αφρό της θάλασσας — Κρασοκατάνυξις — Το άχτι της

γενιάς μου — Νυν απωλύοις — Τα σκυλιά — Ιδού ο Νυμφίος έρχεται — Ένας

θάνατος — Ο Τρακοσάρης» — και άλλα πολλά. Δρ. 3. —

Ούγου Φωσκόλου Οι τάφοι

Μετ. Γ. Καλοσγούρου

Το ποιητικόν αριστούργημα του Ζακυνθίου την καταγωγήν μεγάλου Ιταλού

ποιητού μετά του ομοίου τίτλου ποιήματος του Πινδεμόντι μεταφρασμένα

εμμέτρως από τον Κερκυραίον λόγιον Καλοσγούρον. Της μεταφράσεως

προτάσσεται πρόλογος του κ. Σιγούρου, περιέχων ακριβείς και

λεπτομερείς πληροφορίας περί του βίου και του όλου έργου του

Φωσκόλου. Δρ. 2.50. —

Δ. Παπαρρηγοπούλου Άπαντα

Όλα τα ποιητικά έργα του επιφανούς λυρικού λογοτέχνου, φιλοσοφικά,

κοινωνικά και ερωτικά, εν οις η συλλογή «Στόνοι», «Η Αγορά»,

«Χαρακτήρες», «Συζύγου εκλογή» κλπ., εις τα οποία προσετέθησαν και

άλλα μη υπάρχοντα εις τας μέχρι τούδε εκδόσεις, περιελήφθησαν εις την

έκδοσιν ταύτην, προτασσομένου βιογραφικού και κριτικού προλόγου του

κ. Ι. Ζερβού. Δρ. 5. —

Π. Νιρβάνα Το βιβλίον του κυρίου Ασόφου

Υπό τον τίτλον αυτόν περιέλαβεν ο συγγραφεύς τρία συναφούς είδους

έργα του, ήτοι: 1ον Λογοτεχνικούς διαλόγους με θέματα φιλοσοφικά,

κοινωνικά και αισθητικά. 2ον Της «Ομιλίες με τον εαυτό μου», που

αποτελούν ψυχολογικήν αυτοεξομολόγησιν του ποιητού, και 3ον Τα

«Γράμματα απ’ το χωριό», με τα οποία ο κύριος Άσοφος υπό τύπον

επιστολών προς τον μαθητήν του πραγματεύεται ποικίλα θέματα με μίαν

ιδιόρρυθμον φιλοσοφικήν και ποιητικήν αντίληψιν υπό το πνεύμα λεπτής

ειρωνείας. Δρ. 3. —

Σουβαρίν — [Μπουρέντι?] Η Μήδεια

Μετ. Κ. Κοκόλη

Ο αρχαίος τραγικός μύθος της παιδοκτονίας, διασκευασθείς εις δράμα

κατά διάφορον παρ’ ό,τι η αρχαία παράδοσις ειρμόν, παρουσιάζεται

νεωτερίζων υπό των Ρώσσων συγγραφέων υπό άλλην ηθικήν εκδοχήν. Δρ.

1.20. —

P. Giacometti

Ελισάβετ

Μετ Μ. Τυπάλδου

Από τα ωραιότερα έργα του Ιταλού δραματικού. Ο χαρακτήρ και η ζωή της

Ελισάβετ, εν δράσει προς τα κυριώτερα ιστορικά πρόσωπα της εποχής

της, εν οις ο Βάκων και ο Σαίξπηρ απεικονίζονται εντέχνως. Δρ. 1.20. —