Regx', rigardinte tre severe
La novajn gastojn, nun fiere
Demandis : "Kiu vi? al festoj
De l' granda regxo arangxitaj
Kial do venis vi vestitaj
En tiaj malricxegaj vestoj?
Al vi malbona fort', magio
Malfermis pordon . . . Sed do kio!
Mi kun kontent' en la palacon
Akceptas cxiam gastojn tiajn;
Se indos sorcx' atenton nian,
Ricevos ricxan vi donacon."
La kapon alten eklevinte,
Al Di' humile klinigxinte,
Al regx' respondis Aarono :
Sorcxistoj estas ni neniaj,
Ne gardas fortoj nin magiaj . . .
Auxskultu do, ho faraono!
Ni ne el regxa familio :
Ni estas filoj de nacio,
Per kies manoj humilegaj
Farigxis luksaj viaj landoj,
En vic' majesta turoj grandaj
Kaj fortikajxoj kaj kortegoj.
Per kies diligent' kaj peno
Ekfloris tiu kamp', gxardeno,
Nun de dolcxajxo plenigita . . .
Sed jam suficxe ni suferas!
Centjara la labor' esperas
Jam esti nun rekompencita!
La Di' de l' dioj kaj Reganto,
La sola Di', ne sxangxigxanta,
Alsendis nin al via trono.
Lia Spirit' en ni sin trovas :
Gxi niajn lipojn, busxon movas . . .
Atentu Lin, ho faraono :
"Jehov' . . ."--"Jehov'? mi lin ne scias,"--
Al Aarono lauxte krias
Fiera faraon' kun rido :--
Al mi di' de Moav', Edomo--
Konataj estas, sed la nomo
Jehovo--kiu estas li do?
El malproksima land' kaj limo
Popoloj cxiuj por estimo
Elsendis ja al mi senditojn,
Sagxulojn kaj arhxitektistojn,
Kaj astrologojn kaj maristojn
Kaj pastrojn kaj sankt-oleitojn.
Kun lauxda kant' palacon mian,
Kiel pregxejon sanktan, dian,
Eniris cxiuj humilege,
Al faraon' donacon sian,
Kiel oferon sanktan, pian,
Sur sojlon metis respektege.
Kiel malricxa devas esti
Di' via nova, se, krom vesti
Vin pastrovestojn dissxiritajn,
Ne povis li de malpotenco
Jam per alia rekompenco
Vin rekompenci elektitajn.
La di' de l' sklavoj malfelicxaj,
Sxtonistoj tiuj cxi malricxaj,
La sovagxuloj kaj sen scioj,
De la nudajx', mallumo blinda,
Ho, kiu estas di' ridinda,
La regx' de l' regxoj, di' de l' dioj?
Kaj cxe la tabloj kun bruego,
Ektondris lauxte nunridego;
Kaj la komuna rida krio
Ruligxis ehxe, lauxte bruis
La murojn de l' palaco skuis :
Kiu li estas, nova dio?
Kiu li estas? . . . Tagoj venis,--
Kaj tuj ekkonis, ekkomprenis
La Dion Novan Egiptanoj;
Sed per turmentoj, malagrabloj
De la dezert' en brulaj sabloj,
En profundajx' de l' oceanoj.
Jam pri la Granda Dio Nova,
Regant' de l' mondo, Cxiopova,
De l' Nil' la ondoj, kantis, bruis;
Kaj kun tondrego kaj ventegoj
Inter granitaj la sxtonegoj
De l' maro ond' kantante fluis . . .
Kaj resonante al la kanto
De l' mar' senfunda kaj bruanta
Kun sankta mirsciig' konsola
Per triumfega kri : "Libero!"
Eksonis lauxte sur la tero
Renaskigxanta la popolo . . .