Laux la hispana rakonto de CERVERA BACHILLER
tradukis JAYME HEINLEIN FERREIRA.
En la nomo de Allah, pardonema kaj bonkora, kiu donis al ni la kanon,
por skribi, kaj kiu cxiutage instruas al la homoj ion, kion ili ne
scias, auxskultu :
Li sola estas la grandulo, la potenculo, la sinjoro de la angxeloj
kaj de la homoj. Sur Liaj lipoj estas la vero; la lumo de la sunoj, kiuj
brilas super la montegoj, venas de Liaj okuloj. Unu el Liaj fingroj
guvernas la masxinon de la mondoj. La bloveto de Lia busxo estas la
vento, kiu pelas la sablojn de la dezerto. Auxskultu :
Gxi ne estas la legendo pri la belulino Zobeido, nek la legendo pri
la sultano de Kandahxoro, nek la historio pri la beduena belulino, nek
unu el la dolcxegaj popolrakontoj kaj sorcxorakontoj, kiujn la popolaj
orientaj poetoj kantas en akompano de la sonoj de la guzlo [Piednoto:
Orienta unukorda ludinstrumento.], sidante apud la pordoj de la kafejoj
de Bagdado aux antaux la bazaroj de la ricxega Djxedo. Gxi ne estas unu
el la rozaj legendoj, kiujn la beduenoj kantas apud la "Puto de Beno"
dum la plenigado de la krucxoj, kiam la suno dormas en la brakoj de la
vespero, aux kiujn la bestogardistoj de la dezerto kantas kune apud la
"Sxtonegoj koloritaj", kiam la kameloj ripozas sub la blanka tendo kaj
la luno levigxas sur la horizonto.
Gxi estas la legendo, kiun la veraj kredantoj cxiam ripetas kun
la okuloj turnitaj al la "Sankta Kiblo" [Piednoto: Mekko.] kaj kiun
rakontis al mi Ali Hasan el la gento "Beni el Vedaroj" unu matenon, kiam
ni promenadis ambaux sur la bordo de la maro.
Kiam la suno sin levis, Ali etendis la tapisxon de pregxo, falis sur
la genuojn kaj ekparolis la Fatah. Kiam lia pregxo estis finita, li sin
levis kaj proponis al mi la "pipon de amikeco". Ni sidigxis kaj komencis
fumi.
--Kristano, li diris al mi, vi ne konas la historion de naskigxo de
tiu cxi folio, kies odoron ni nun flaras kaj kies fumo supreniras gxis
la trono de Allah, miksita kun la odoroj de la floroj?
--Mahometano, mi ne konas, mi respondis.
--Lauxdata estu Allah, li ekkriis, kiu nur al la kredantoj, per la
busxo de la profeto, malkovris la misterojn de la objektoj kovritaj. De
Dio ni estas, kaj al Dio ni reiros. . . . Li estas granda!
Kaj preninte pli da tabako en sian pipon, li rakontis al mi la
sekvantan legendon, simplan, sed profunde religian kaj severan.
Unu fojon vojagxis la profeto Mahometo (Dio havu lin en sankta
gloro) tra la dezertoj de Jemen. Estis vintro, kaj pro la malvarmeco
la bestoj-rampajxoj dormis la dormon de la longaj noktoj. La cxevalo,
sur kiu la profeto rajdis, metis unu hufon sur serpentejon, kaj tuj
oni ekvidis serpenteton, dormantan de malvarmo. Mahometo kompatis
la rampajxon, deiris de la cxevalo, prenis la serpenteton kaj metis
gxin en la manikon de sia mantelo, por ke la varmo de lia korpo gxin
revivigu. Kaj la varmo de la korpo redonis al gxi la vivon. Baldaux gxi
ekmovigxis, poste gxi elmetis la kapon el la maniko kaj diris :
--Profeto, mi volas mordi vian manon.
--Ne estu maldanka, respondis la profeto.
--Mi tiel volas.
--Kiam vi montros al mi la kauxzon, kiu vin igas fari malbonon al
mi, tiam mi permesos al vi mordi min.
--Via gento, murmuris la serpento, cxiam militas kontraux nia : la
piedoj de la viaj kaj la hufoj de viaj cxevaloj venkas cxiam la niajn,
kaj mi nun volas vengxi al vi.
--Nun ni parolas nek pri via gento, nek pri nia, respondis la
profeto : nur inter vi kaj mi estas la afero. Kian do malbonon mi al
vi faris? Cxu mi ne faris al vi bonon, redonante al vi la vivon per la
varmo de mia korpo?
--Malgraux tio mi volas vin mordi, por ke poste vi ne faru malbonon
al miaj filoj nek al aliaj de mia gento.
--Tio cxi, malbona rampajxo, estos maldanko : vi pagos malbonon por
bono. Ve al vi, kiu tiel malbone volas repagi la bonajxon, kion oni
faras al vi!
--Mi volas, ekkriis tiam la serpento kolere, mi volas, kaj mi jxuras
al vi per Dio la granda kaj potenca, ke mi mordos vin!
Auxdinte la nomon de Allah, la profeto ne kuragxis pli respondi. Li
klinis la kapon kaj diris :
--Lia nomo estu lauxdata! Ni estas de Li kaj de Li ni havas la
vivon!
Kaj li malkovris la manon, ke la serpento tie mordu. Kaj la serpento
mordis la sanktan manon de Mahometo.
Tiu cxi tiam, eksentinte la doloron, eljxetis la serpenton
malproksimen kaj malbenis gxin en la nomo de Allah, cxar gxi estis
maldanka, kaj kun gxi li malbenis ankaux cxiujn, kiuj pagas malbonon por
bono kaj ne estas dankaj por la bonoj, kiujn oni faras al ili.
Poste la profeto alpremis la lipojn al la vundo, forte eksucxis kaj
eltiris la venenon, kiun la rampajxo tie lasis. Kaj li kracxis sur
la sablon de la dezerto. En tiu sama minuto sur la loko, kie falis
la kracxajxo, naskigxis kreskajxo, rapide disvolvigxante kaj donante
foliojn.
La araboj, kiuj akompanis la senditon de Allah, ekbruligis kelkajn
foliojn, kiel oferon al Dio sola, pardonema kaj bonkora, kiu savis la
estron de la kredantoj de pereo per la veneno; kaj tiam ili flaris la
strangan kaj delikatan odoron, kiun tiu cxi kreskajxo donas, estante
bruligata.
De tiu tago cxiuj bonaj mahometanoj fumas la foliojn de tiu herbo
mirinda kaj benita de Allah, plantas gxin en la oazoj kaj flaras gxian
odoron kun respekto kaj gxojo, cxar gxia gusto enhavas la maldolcxecon
de la veneno serpenta kaj la dolcxecon de la sankta kracxajxo de la
profeto.
De tiu malproksima tempo la tabako estas la plezuro de la hadjxioj,
kiuj vojagxas al Mekko, de la ulemoj, kiuj instruas la sagxecon apud la
sojlo de la meskito de El-Hazar, fonto de gajeco kaj lumo, kaj de la
"filoj de la blanka tendo", kiuj estas la regxoj de la dezerto.
Ankaux de tiu tempo la kredanto, ricevinte de alia mahometano, sub
lia tendo, la "salon de gastameco", devas ami lin kaj defendi lin gxis
la morto, se estus bezone, cxar la malbeno de la profeto staras super la
kapo de maldankulo, kiu ne povos vidi la klaran lumon de la paradizo en
la nokto de sia morto.
Tio cxi estas la legendo pri la tabako, kiu transiras de gento
al gento, rakontata de la maljunaj kredantoj, tra la centjaroj kaj
generacioj, pro la gloro de Allah, kies nomo estas benita. Li sola estas
granda!
* * * * *