(Hinda legendo.)
Kiam la cxiopova Mahadeva kreis la belegan Hindujon, li deflugis sur
la teron, por gxin admiri. De lia flugo eklevis sin varma, bonodora
vento. La fieraj palmoj klinis antaux Mahadeva siajn suprojn, kaj
ekfloris sub lia rigardo la puraj, blankaj, delikataj, aromaj lilioj.
Mahadeva desxiris unu el la lilioj kaj jxetis gxin en la lazuran maron.
La vento eksxancelis la kristalan akvon kaj enkovris la belegan lilion
per blanka sxauxmo. Minuto--kaj el tiu cxi bukedo de sxauxmo ekfloris
la virino--delikata, bonodora kiel la lilio, facila kiel la vento,
sxangxa kiel la maro, kun beleco, brilanta kiel la sxauxmo mara, kaj
rapide pasanta, kiel tiu cxi sxauxmo.
La virino antaux cxio ekrigardis en la kristalajn akvojn kaj
ekkriis :
--Kiel mi estas belega!
Poste sxi ekrigardis cxirkauxen kaj diris :
--Kiel la mondo estas bela!
La virino eliris sur la bordon seka el la akvo (de tiu cxi tempo la
virinoj cxiam eliras sekaj el la akvo).
Je la vido de la virino ekfloris la floroj sur la tero, kaj el la
cxielo sur sxin ekcelis miljardoj da scivolaj okuloj. Tiuj cxi okuloj
ekbrulis per ekstazo. De tiu cxi tempo lumas la steloj. La stelo Venus
ekbrulis per envio--pro tio sxi lumas pli forte ol multaj aliaj.
La virino promenadis tra belegaj arbaroj kaj herbejoj, kaj cxio
silente estis ravita de sxi. Tio cxi ekenuigis la virinon. La virino
ekkriis :
--Ho, cxiopova Mahadeva! Vi kreis min tiel bela! Cxio estas ravita
de mi, sed mi ne auxdas, ne scias pri tiuj cxi ravoj, cxio estas ravita
silente!
Ekauxdinte tiun cxi plendon, Mahadeva kreis sennombrajn birdojn. La
sennombraj birdoj kantadis ravajn kantojn al la beleco de la belega
virino. La virino auxskultis kaj ridetis. Sed post unu tago tio cxi sxin
tedis. La virino ekenuis.
--Ho, cxiopova Mahadeva! ekkriis sxi, al mi oni kantas ravantajn
kantojn, en ili oni parolas, ke mi estas belega. Sed kia beleco tio cxi
estas, se neniu volas min cirkauxpreni kaj karese sin alpremi al mi!
Tiam la cxiopova Mahadeva kreis la belan, fleksan serpenton. Gxi
cxirkauxprenadis la belegan virinon kaj rampis apud sxiaj piedoj.
Duontagon la virino estis kontenta, poste ekenuis kaj ekkriis :
--Ah, se mi efektive estus bela, aliaj penus min imiti. La
najtingalo kantas belege, kaj la kardelo gxin imitas. Kredeble mi ne
estas jam tiel bela!
La cxiopova Mahadeva por kontentigo de la virino kreis la simion. La
simio imitis cxiun movon de la virino, kaj la virino ses horojn estis
kontenta, sed poste kun larmoj sxi ekkriis :
--Mi estas tiel bela, tiel belega! Pri mi oni kantas, oni min
cxirkauxprenas, rampas apud miaj piedoj kaj min imitas. Oni min admiras
kaj min envias, tiel ke mi ecx komencas timi. Kio do min defendos, se
oni ekvolos fari al mi de envio malbonon?
Mahadeva kreis la fortan, potencan leonon. La leono gardis la
virinon. La virino tri horojn estis kontenta, sed post tri horoj sxi
ekkriis :
--Mi estas belega! Oni min karesas, mi--neniun! Oni min amas, mi
--neniun! Mi ne povas ja ami tiun cxi grandegan, teruran leonon, por
kiu mi sentas estimon kaj timon! Kaj en tiu cxi sama minuto antaux la
virino, laux la volo de Mahadeva, aperis malgranda, beleta hundeto.
--Kiel aminda besto! ekkriis la virino kaj komencis karesi la
hundeton. Kiel mi gxin amas!
Nun la virino havis cxion, sxi pri nenio povis peti. Tio cxi sxin
ekkolerigis. Por ellasi la koleron, sxi ekbatis la hundeton, la hundeto
ekbojis kaj forkuris, sxi ekbatis la leonon--la leono ekmurmuregis
kaj foriris--sxi surpasxis per piedo sur la serpenton,--la serpento
eksiblis kaj forrampis. La simio forkuris kaj la birdoj forflugis, kiam
la virino ekkriis je ili. . .
--Ho, mi malfelicxa!--ekkriis la virino, rompante la manojn,
--oni min karesas, lauxdas, kiam mi estas en bona humoro, kaj cxiuj
forkuras, kiam mi farigxas kolera! Mi sola! Ho, cxiopova Mahadeva! Je la
lasta fojo mi vin petas : Kreu al mi tian ekzistajxon, sur kiun mi povus
ellasi la koleron, kiu ne havus la kuragxon forkuri de mi, kiam mi estas
kolera, kiu estus devigita pacience elportadi cxiujn batojn!--
Mahadeva enpensigxis kaj--kreis al sxi. . . la edzon!
Tradukis A. GRABOWSKI.
* * * * *