El modo que tuvo yendo con Aguilarico, espantándose que le hablaban
en catalan, y dice un barbero.
_Mosen Sorolla._ Vén ascí, mon cosin Aguilaret. Veníu ascí, mon fill;
¿on seu estat? que ton pare ten demana.
_Aguilaret._ Non vul venir, que vacih con aquesta dona.
_Sor._ ¿Ma comare? feu vos así, veureu vostron fill.
_Sogorbesa._ Vens ascí, tacañet.
_Aguil._ ¿Qué voleu ma mare? ara ving.
_Sog._ Not habrés pensat, traidoret; aquexa dona ¿on te ha tengut tot
vuy?
_Loz._ Yo, señora, ahora lo vi, y le rogaron unas señoras que me
enseñase aquí junto á una casa.
_Sog._ Anau al burdell, y laxau estar mon fill.
_Loz._ Id vos, y besaldo donde sabeis.
_Sor._ Mirá la cegijunta con qué me salió.
_Mallorquina._ Veníu ací, bona dona. Nos pregan ab quexa dona, ma
veina; ¿on anau?
_Loz._ Por mi vida, señora, que no sé el nombre del dueño de una casa
por aquí, que aquel niño me queria mostrar.
_Mallorq._ ¿Debeu de fer llavors ó res? que así ma filla vos fará tot
quan vos le comenaréu.
_Loz._ Señora, no busco eso y siempre halla el hombre lo que no
busca, máxime en esta tierra; dicíme, así vivais: ¿quién es aquella
hija de corcovado, y catalana, que no conociéndome me deshonró? pues
¡guay della si soltaba yo la maldita! Ni vi su hijo, ni quisiera ver
á ella.
_Mallorq._ Nous cureu filla, anao vostron viaje, y si vos manau res,
lo farem nosaltres de bon cor.
_Loz._ Señora, no quiero nada de vos, que yo busco una mujer que
quita cejas.
_Mallorq._ Anao en mal guañy. ¿Y axó volias? cercaula.
_Loz._ Válalas el diablo, y locas son estas mallorquinas; en Valencia
ligaros ian á vosotras, y herraduras han menester como bestias, pues
no me la irán á pagar á la pellejería de Búrgos. Cul de santarnao,
som segurs quina gent de Deu.