DIT IS DE VERRASSING.

Zij scheurde den brief haastig los en las (ze kon lezen):

"O, onze liefjes!

"Weet, dat we ouders hebben. Ouders, ge weet daar zoo niet

af. In het kinderlijke en fatsoenlijke code civil heet dat

vaders en moeders. Maar die ouders zuchten naar ons, die ouden

van dagen eischen ons op, die goede mannen en die goede vrouwen

roepen ons, verloren zonen; zij snakken naar onze terugkomst

en bieden aan, gemeste kalveren te slachten. Aangezien we braaf

zijn, gehoorzamen we hun. Op het oogenblik, dat ge deze regelen

leest, brengen vijf vurige rossen ons naar onze papa's en mama's

terug. We ruimen het veld, zooals Bossuet zegt. We vertrekken,

we zijn vertrokken. Wij vluchten in de armen van Laffitte en op

de vleugels van Gaillard. De diligence van Toulouse ontvoert ons

aan den afgrond, en die afgrond zijt gij, o lieve schoonen! Wij

keeren terug in de maatschappij, tot den plicht en de orde, en

wel in vollen draf, drie mijlen in 't uur. Het vaderland eischt,

dat we, evenals iedereen, familievaders, préfecten, veldwachters

en raadsheeren worden. Vereert ons. Wij offeren ons op. Beweent

ons snel en vervangt ons spoedig. Indien deze brief u het hart

verscheurt, geef hem dan terug. Adieu.

Gedurende bijna twee jaren hebben we u gelukkig gemaakt. Draagt

er ons geen kwaad hart om toe.

"Geteekend: Blachevelle.

"Fameuil.

"Listolier.

"Felix Tholomyès.

"Post-scriptum. Het diner is betaald."

De vier jonge meisjes zagen elkander aan.

Favourite verbrak het eerst de stilte.

"Wel," riep ze, "'t is in alle geval een aardige grap."

"Die is heel goed," zei Zephine.

"Blachevelle moet het eerst op dat idée gekomen zijn," hernam

Favourite. "Dat maakt me verliefd op hem."

"Neen," riep Dahlia, "het is een idée van Tholomyès. Dat is zoo

duidelijk als iets."

"In dat geval," hernam Favourite, "de dood aan Blachevelle en leve

Tholomyès!"

"Leve Tholomyès!" riepen Dahlia en Zephine.

En ze schaterden 't uit van lachen.

Fantine lachte met de anderen mee. Toen zij, een uur later, haar kamer

was binnengetreden, huilde ze. Het was, zooals we hebben gezegd,

haar eerste liefde; ze had zich aan dien Tholomyès overgegeven als

aan een echtgenoot, en het arme meisje had een kind.

De Ellendigen (Deel 1 van 5) · 第 89 / 177 题