Maar dát is een krenkende vraag.
Zou een moeder, een Moeder, niets over hebben voor haar kind?
De vraag moge krenkend zijn, misplaatst is ze niet.
Er zijn toch moeders, die voor haar kind niet eens het zoogen over
hebben. Dat bindt haar te veel. Dat maakt haar ook niet mooier. En dus
nemen ze een min. Kan 't minder? Moeders, die niet eens de melk willen
geven aan 't kind, dat door zijn komst die melk heeft doen vloeien, dat
die melk voor zichzelf heeft bereid. Moeders alzoo, die het kind zijn
rechtmatig eigendom onthouden.
Stel u eens voor, dat een Vader het kapitaal, dat zijn kind van een
familielid geërfd heeft, niet ten bate van zijn kind beheert, maar
verdonkeremaant.
Maar die Vader besteelt zijn kind immers en is strafbaar voor de Wet?
Juist. En de Moeder, die de voedselbron, door de nieuwgeborene geopend
als _zijn_ voedselbron, moedwillig verstopt? Besteelt zij haar kind
wellicht niet? Alleen is zij niet strafbaar voor de Wet. Doch men kan
kwalijk zeggen, dat zij voor haar kind iets over heeft, zij, die begint
met den hulpelooze van zijn recht te berooven.
Het klinkt hard, maar er zijn honderden en duizenden moeders, die
_niets_ voor haar kind over hebben. Eigen gezondheid ontzien terwille
van het kind? Bezoeken en bezoeksters laten varen ten bate van 't
kind? Concerten en tooneelstukken prijs geven ten behoeve van 't kind?
Maatschappelijke plichten laten rusten ten gerieve van het kind? Niets
van dit alles. Het kind moet dan maar missen, als een van beiden iets
missen zal: missen de gezondheid, de nabijheid, de zorg zijner moeder.
En overgelaten worden aan eenzaamheid en vreemden. Menig kind is in zijn
eigen huis te vondeling gelegd.