Dum mi estis atendanta hieraux posttagmeze en la stacidomo, mi subite
rimarkis palan sinjorinon kun larmoj en sxiaj okuloj. Sxi rigardis
cxien kun esprimo de nekasxebla timo, kaj estis videble maltrankvila.
Sxi sercxis du aux tri minutojn inter la personoj cxirkaux si, kaj fine
sxi vidis bluevestitan policanon, kiu estis parolanta al unu el la
gardistoj. Sxi rapide diris kelkajn vortojn al li, kaj tuj li ankaux
komencis sercxi cie. Mi tre kompatis la ploreman sinjorinon, kaj kiam la
policano preteriris, mi demandis cxu mi ne povas helpi. Mi diris ke mi
ne estos okupata ("busy") gxis la alveno de la vagonaro. Li respondis
ke la filo de tiu virino estas perdita, kaj li donis al mi la sekvantan
priskribon de la infano, laux la vortoj de la patrino: la knabo estas
agema brunhara sesjarulo, kun bluaj okuloj, kaj li estas rugxe vestita
("dressed in red"). Lia patrino estis jxus acxetinta sian bileton cxe
la gicxeto, kaj post kiam sxi pagis la nauxdek cendojn por gxi, subite
sxi rimarkis ke la infano ne estis kun sxi. Kvankam sxi jam sercxis
cxie, la filo sxajnas ankoraux netrovebla. Sxi multe timas pro li,
kvankam li cxiam estas bona knabo. Mi tuj komencis marsxi cxien inter
la personoj cxirkaux mi, kaj fine eniris malgrandan cxambron apud la
horlogxo cxe la fino de la stacidomo, kie estas vendataj tagjxurnaloj
("newspapers"), gazetoj kaj libroj. Tie antaux nemovebla tablo kovrita
de brile koloritaj jxurnaloj staris malgranda rugxevestita knabo. Mi
diris al li "Mia studema juna amiko, oni ne vojagxas laux tiu metodo.
Via patrino jam de longe atendas vin. Mi montros al vi kie sxi estas."
Li venis kun mi, kaj proksime de la pordo kie mi estis lasinta mian
valizon staris la sinjorino. Sxi estis cxial gxoja kiam sxi vidis nin,
kaj dankeme cxirkauxprenis la infanon.