Unu fojon antaux pli multe ol mil jaroj, soldatoj venis de trans la maro
por ataki la anglan regxon Alfredon Grandan. Ili nek konis nek malamis
lin, sed ili sciis ke li estas persono kies landon ili deziras gajni.
Cxi tiuj malamikoj estis venintaj tiel subite ke Alfredo ne estis preta
por defendi sian landon kontraux ili. Tial li forkuris kelkajn mejlojn
de la urbo, kaj sin kasxis en granda arbaro malantaux vilagxo. Anstataux
porti regxajn vestojn li acxetis tiajn cxifonojn kiajn kamparanoj kaj
malricxuloj portas. Li logxis cxe malricxa sed lauxdinda kamparano,
kiu ne konis la regxon, kaj tute ne suspektis kia persono lia gasto
estas. Unu memorindan tagon Alfredo estis sidanta apud la fajro, kaj
estis rigardanta siajn sagojn kaj pafarkon dum li pensis malgxoje pri
sia lando. La edzino de la arbarano demandis "Cxu vi ankoraux sidos tie
dekkvin aux dudek minutojn?" "Jes," respondis la regxo. Sxi diris "Nu,
estos necese fari pli varmegan fajron por tiaj kukoj kiajn mi nun estas
bakonta. Cxu vi gardos tiujn kukojn kiuj nun estas super la fajro, dum
mi kolektos pli multe da ligno?" Alfredo respondis "Certe mi gardos ilin
kontraux la fajro." La virino sercxonta lignon foriris en alian parton
de la arbaro, kie estis multe da ligno, kaj la regxo penis zorgi pri la
kukoj. Sed baldaux li forgesis ilin, kaj la fajro ilin difektis. Kiam la
virino venis kaj flaris la kukojn sxi kriis "ho, vi riprocxinda viro!
Kvankam vi ankoraux sidas tie, vi ne pensas pri la kukoj, kaj la fajro
estas difektinta ilin!" Sxi estis kruele batonta la regxon, kiam li
diris al sxi kiu li estas, kaj kial li forgesis la kukojn. Tiam sxi tre
hontis, kaj anstataux mallauxdi lin sxi volis esti ankoraux pli bona al
li.