Antaux tre longa tempo Dio faris la mondon. Li vidis ke la floroj
havas belajn kolorojn, ke la arboj estas altaj kaj verdaj. Tiam li
vokis la sezonojn kaj diris "Belan mondon mi faris por vi. Cxu vi
gardos gxin tage kaj nokte, kaj estos tre zorgaj pri gxi?" La sezonoj
respondis "Jes," kaj ridis pro gxojo. Mallongan tempon ili sxajnis
esti tre felicxaj inter la arboj kaj floroj de la nova mondo. Sed ne
multajn semajnojn ili tiel zorge gardis la mondon. Ili komencis malpaci
("quarrel") inter si, de la mateno gxis la vespero, kaj ofte forgesis
la arbojn kaj florojn. Ju pli ili malpacis, des malpli zorge ili gardis
la mondon. La malkonstanta printempo ne sxatis la kvietan vintron, kaj
ploris pri la malvarma negxo. La varma brila somero diris ke la auxtuno
estas tro malbrila. La laca auxtuno volis ripozi, kaj riprocxis la
malkonstantan printempon pri cxi ties kota vetero. Pli kaj pli multe ili
malpacis, kaj post ne longe ili tute ne restis amikoj. Tiam la auxtuno
diris "Mi ne povas pli longan tempon labori kun vi pro la mondo. Niaj
gustoj estas tro diversaj. Tial hodiaux matene ni dividos la mondon
inter ni." La vintro respondis "Bone! Mi estas preta," kaj la somero kaj
la printempo ridis pro gxojo. Tiun tagon ili dividis la mondon inter si.
La vintro konstruis sian domon en la plej nordaj kaj sudaj landoj. Tie
la frosto, negxo kaj glacio kovras la tutan landon, dum la tuta jaro. La
brila energia somero prenis por si la mezon de la mondo. Tial la vetero
tie estas plej varma kaj brila. La auxtuno kaj la printempo prenis por
si la landojn inter la vintro kaj la somero. Tial la vetero estas nek
tro varma nek tro malvarma en cxi tiuj landoj. Tiam la sezonoj rakontis
al Dio ke ili tiel dividis la mondon inter si.