Gaan met jou hart te rade. Laat hy self sy landerye bestuur, laat hy
deelneem aan gemeentebelange—so is daar nog veel waarvan ek nie weet
nie. En dan sal jy sien dat alles beter sal gaan. Jy kan nog gelukkig
word. Jou dogter sal jou daarin te hulp kom. Is ’n vrou wat ’n kind
het, ooit te bekla? Kweek deug aan in die jong lewe, en bevalligheid en
standvastigheid. Jy moet haar liefhê, nie in jou belang nie, maar vir
_haar_ welsyn. En die vrede van die Heer sal op jou neerdaal.
—Ag, sê Alida, ontroerd, as u wil toestem om my af en toe hier by u te
ontvang, en so met my te praat, dan sal ek seker weer nuwe moed skep.
Sy dink daar nie aan dat haar teenwoordigheid ’n pynlike nagedagtenis
oproep by mevrou Kibert nie. Die ou vrou aarsel nie langer as ’n enkele
sekonde nie: is dit nie God wat haar vra om hierdie arme swak skepsel ook
nog te help nie?
—Kom so dikwels as jy nodig het, is haar eenvoudige antwoord.
As mevrou Marthenay weg is, neem sy die portret van Marcel en sit dit
agter die skerm, naas haar bed, terwyl sy dink:
—Hier is hy nader by my, en kan Alida hom nie meer sien nie. As sy haar
hele plig dapper wil volbring, dan is dit nodig dat sy sy beeld nie meer
sien nie.
Dan kniel sy, en bid:
—Vader, U Wat my sterkte is, help my. Ek het nou aan U afgegee alles wat
ek liefhet. Ek het nou niks meer om U te gee nie as my smart. Neem dit
van my aan. En beskerm almal wat ek liefhet, die dode wat in U vrede rus
en die lewende wat hul plig doen as mense . . . .
As sy opstaan om ou Marie te help tafel dek, dan is daar ’n glans van
heilige vrede op haar gelaat—die vrede van dié wat die dood sonder vrees
tegemoet gaan nadat hulle die lewe aanvaar het sonder swakheid.
EINDE.
[1] Die naam Kibert uit te spreek op ooreenkomstige manier as die naam
Joubert.
[2] Die naam Berlier op ooreenkomstige manier uit te spreek as die naam
Villier.
[3] Dis daar so die gebruik dat die moeder dit doen.