worden. Men ontwaarde dat uit de meer voorname woningen, uit de beter
aangelegde straten, die daarenboven goed onderhouden werden, uit het
groote aantal inwoners, dat meer dan verdubbeld was. In het volgend
jaar daarenboven zou die hoofdplaats van het graafschap Duval in
belangrijkheid stijgen, door de spoorbaan, welke haar met Tallahassee,
de hoofdstad van geheel Florida, in verbinding zoude brengen.
De administrateur en Zermah hadden reeds bij hunne aankomst kunnen
bemerken, dat eene groote opgewondenheid in de stad heerschte. Eenige
honderden harer inwoners, waarvan de eene helft Zuidelijken van
Amerikaanschen oorsprong, de andere helft mulatten of Spaansche
mestiezen waren, wachtten de aankomst der stoomboot af, welker
rookpluim boven het geboomte van een lagen hoek van de Sint-John
benedenstrooms ontwaard werd.
Eenigen van die menigte, ongeduldig om des te spoediger in verbinding
met dat stoomschip te komen, waren in de aanwezige havensloepen
gesprongen en roeiden het tegemoet; anderen hadden plaats genomen in
»dogres", een soort vaartuig met een mast, hetwelk in de wateren van
Jacksonville veelvuldig aangetroffen wordt.
En voor dat ongeduld bestond wel reden.
Sedert den vorigen dag toch waren ernstige berichten van het tooneel
des oorlogs ingekomen. De projecten der krijgsverrichtingen, in den
brief van Gilbert Burbank aangeduid, waren gedeeltelijk uitgelekt. Men
wist, dat de vloot van den Commodore Dupont zeer spoedig onder stoom
zoude gaan, en dat bij Generaal Sherman het plan bestond, hem met
een sterk korps debarkementstroepen te vergezellen.
Waarheen zou die krijgsmacht zich wenden? Daarop wist niemand een
bepaald antwoord te geven. Maar het lag voor de hand, dat de Sint-John
en het Floridasche kustland het objectief zouden zijn.
Na Georgië was Florida dus direct aan een inval van de federalistische
troepen blootgesteld.
Toen de stoomboot, welke van den kant van Fernandina kwam, bij de pier
van Jacksonville aangelegd had, konden hare passagiers die tijdingen
slechts bevestigen. Zij voegden er bij, dat de Commodore Dupont zeer
waarschijnlijk in de baai Sint-Andrews zou ankeren, ten einde daar
het gunstige oogenblik af te wachten, om het vaarwater van het eiland
Amelia en de hoofdmonding der Sint-John te kunnen bemachtigen.
Dadelijk verbreidden zich benden door de stad, die luidruchtig
de vele »urubus", een soort van grooten aasvogel, wien alleen de
reinigingsdienst van de straten overgelaten is, deden opvliegen. Men
tierde en schreeuwde: »Op tegen de Noordelijken! Dood aan de
Noordelijken!"
Dat waren woeste ophitsingen, welke uitgingen van de volksmenners,
die de partij van Texar toegedaan waren, ja, in zijn dienst
stonden. Natuurlijk vonden zij een gretig oor bij de reeds zoo
opgewonden bevolking.
Volksoploopen en betoogingen hadden op het groote plein voor
Court-House, voor het paleis van justitie en zelfs tot in de
bisschoppelijke kerk plaats. De autoriteiten der stad hadden veel
moeite, om die volksbewegingen te bedwingen, hoewel de bewoners van
Jacksonville, zooals wij reeds gelegenheid hadden te doen uitkomen,
omtrent de quaestie der slavernij nog in twee kampen verdeeld waren.
Maar in zulke oproerige tijden zijn het de levenmakers en de
schreeuwers, die het veld behouden, terwijl de meer gematigden en
de andersdenkenden genoodzaakt zijn het hoofd voor den drang der
omstandigheden te buigen.
Natuurlijk was de gelegenheid te schoon, om er geen gebruik van te
maken om in de kroegen en in de tienda's de keelen met sterken drank
te bevochtigen. Daar werd ontzettend gesproken en geschreeuwd. De
kamerstrategen, de generaals van den praat ontwikkelden er hunne
onfeilbare plannen, om den inval der Noordelijken een onoverwinnelijken
dam tegen te stellen.
»Men moet de militaire troepen naar Fernandina zenden!" riep de een.
»Met artillerie en cavalerie!" schreeuwde een ander.
»Men moet geballaste schepen in de vaarwaters van de Sint-John laten
zinken," brulde een derde.
»Schepen met rotsblokken geladen," vulde een vierde aan.
»Men moet versterkingen aanleggen!" riep een vijfde.
»Ja, rondom de stad!" schreeuwde een zesde.
»En ze met geschut bewapenen, anders heb je er niets aan!"
»Juist! Versterkingen zonder geschut beteekenen niets!"
»Men moet hulp te Keys vragen!"
»Perfect! Die kan gemakkelijk met den spoorweg naar Fernandina
overgevoerd worden!"
»Ja, het is gemakkelijker anderen voor ons te laten vechten!"
»Men moet het kustlicht van Pablo uitblusschen, om te beletten dat
de flottilje bij nacht de Sint-John binnenstevent!"
»Dat is een goed idee!"
»En de rivierbedding met torpedo's bezaaien!"
»Dat is een nog beter denkbeeld!"
Omtrent dit laatste vernielings-werktuig, hetwelk van nieuwere vinding,
bij het uitbreken van den secessie-oorlog ternauwernood bekend was,
hadden de schreeuwers zeer onvoldoende opvattingen. Toch begreep
men, dat dit het meest afdoende verdedigingsmiddel in de gegeven
omstandigheden zou zijn. Maar, vanwaar het nu vandaan gehaald? Vooral
om oorlog te kunnen voeren, is degelijke voorbereiding noodig.
»Maar voor alles," schreeuwde een der meest hartstochtelijke
sprekers in de tienda de Torillo, »moeten al de Noordelijken der
stad gevangengenomen worden, zoo ook die Zuidelijken, die hunne
meeningen deelen!"
Het zou waarachtig te verwonderen zijn geweest, wanneer niemand
dien maatregel, die ultima ratio bij alle burgeroorlogen, waar ook
ter wereld, voorgesteld had. Gelukkig voor de eerlijke lieden te
Jacksonville, zouden de autoriteiten nog eenigen tijd aarzelen,
alvorens aan dien volkswensch toe te geven.
Zermah had inmiddels, terwijl zij door de straten ging, alles trachten
waar te nemen wat onder haar bereik kwam, om haren meester, die toch
in het bijzonder kon bedreigd worden, dadelijk te kunnen waarschuwen.
»Wanneer men toch tot feitelijkheden, tot daden van geweld
overging," zoo dacht zij, »zouden de booswichten zich niet tot de
stad bepalen. Neen, zij zouden hunne gewelddadigheden spoedig naar de
omstreken, ja tot op de meest verwijderde plantages van het graafschap
overbrengen. Ja, en in dat geval zou Camdless-Bay het eerst aan de
beurt liggen!"
Zoo was de gedachtengang der mestiesche vrouw, en daarom trachtte
zij alles uit te visschen wat haar zou kunnen inlichten. Om goed op
de hoogte te komen, ging zij een bezoek brengen bij master Walter
Stannard, die in eene soort voorstad buiten Jacksonville woonde.
Diens huis was eene bevallige en gemakkelijk ingerichte woning, welke
in een soort van groene oase gelegen was, die door de woudontginners
in dit hoekje van de vlakte uitgespaard was. Door de goede zorgen
van miss Alice had dit woonhuis, zoowel innerlijk als uiterlijk,
een goed voorkomen en werd dan ook op de meest onberispelijke wijze
bestuurd. Men gevoelde, dat zich in dit jonge meisje, dat door den
dood harer moeder op jeugdigen leeftijd geroepen werd om aan het
hoofd van het huishouden van haren vader te staan, eene schrandere,
degelijke en toewijdingsvolle huisvrouw ontwikkelde.
Zermah werd door het jonge meisje met zeer veel voorkomendheid
bejegend. Miss Alice sprak haar dadelijk over den brief van Gilbert,
waarvan Zermah haar de volzinnen bijna woordelijk kon mededeelen.
»Ja, hij is thans niet meer ver van ons," zei miss Alice.
»Zoo denk ik ook," antwoordde Zermah.
»Maar onder welke omstandigheden zal hij in Florida
terugkeeren?" vervolgde het jonge meisje.
»Wie kan daarop antwoorden?" zuchtte de mestiesche.
»En welke gevaren kunnen hem nog dreigen, vóór die veldtocht afgeloopen
zal zijn?"
»Gevaren, Alice?" kwam master Walter Stannard tusschenbeiden. »Stel
u gerust! Gilbert heeft er veel grootere gedurende den kruistocht
langs de kusten van Georgië en vooral bij het gevecht te Port Royal
getrotseerd."
»Ja, maar, pa..."
»Volgens mij zal de tegenstand hier in Florida noch ernstig,
noch langdurig zijn. Wat willen zij toch uitvoeren in de gegeven
omstandigheden, nu de Sint-John aan de kanonneerbooten gedoogen zal,
tot in het hart der graafschappen door te dringen."
»Dat is waar, pa; maar..."
»Iedere verdediging komt mij hoogst moeielijk, zoo niet onmogelijk
voor."
»Och, dat gij toch waarheid mocht spreken, waarde vader!" zei
Alice. »En dat toch aan dezen wreeden oorlog een einde moge komen!"
»Daaraan kan geen einde komen dan door de volkomene onderwerping,
door de verplettering van de Zuidelijken," antwoordde Walter Stannard.
»Maar dan kan het nog lang duren, pa!..."
»Dat kan het zeker; want ik twijfel er niet aan, of Jefferson Davis
en met hem zijne Generaals Lee, Johnson en Beauregard zullen zich
nog lang in de Staten, meer binnenlands gelegen, verdedigen."
»Och, God!"
»Hij, die vermeent, dat de federalisten de geconfedereerden gemakkelijk
zullen onderwerpen, vergist zich schromelijk."
»Dat is verschrikkelijk!"
»Wat Florida evenwel betreft, dat zal niet moeielijk tot onderwerping
te brengen zijn."
»Denkt gij!"
»Ja zeker; maar ongelukkig levert die onderwerping de eindoverwinning
niet op!"
»Als Gilbert nu maar geene onvoorzichtigheden of roekeloosheid
begaat!" zei miss Alice, terwijl zij de handen vouwde.
»O, dat zal hij niet doen," zei Zermah. »Waarom zou hij dat doen?"
»Och, als hij eens aan het verlangen gehoor gaf om zijne familie voor
eenige uren weer te zien! Hij bevindt zich thans zoo nabij haar..."
»Zoo nabij haar en u, niet waar, miss Alice," hernam Zermah. »Behoort
gij niet reeds tot de familie Burbank?"
»Ja, Zermah, reeds door het hart!"
»Neen, vrees niet, Alice," zei master Walter Stannard. »Gilbert is te
verstandig om zich zoo bloot te stellen, vooral nu het den Commodore
Dupont nog slechts weinige dagen zal kosten om Florida te bezetten. Nu
zou zoo'n uitstapje in eene landstreek, waar de federalisten nog niet
baas zijn, eene onverschoonbare roekeloosheid wezen."
»Vooral, nu de gemoederen meer dan anders tot gewelddadige
buitensporigheden geneigd zijn," sprak Zermah.
»Inderdaad, de stad is dezen morgen zeer woelig," hernam master
Walter Stannard. »Ik heb die volksmenners gezien. Ik heb ze hooren
schreeuwen! Texar verlaat hen in de laatste acht of tien dagen niet
meer. Hij dwingt hen, hij hitst hen op, en die boosdoeners zullen
eindelijk de lagere volksklassen in opstand brengen, niet alleen
tegen de bestaande autoriteiten, maar ook tegen die inwoners, welke
hunne zienswijze niet deelen."
»Zoudt gij niet wèl doen, master Stannard," zei toen Zermah, »door
Jacksonville, althans voor eenigen tijd, te verlaten? Het zou dan
voorzichtig zijn er niet weer te keeren, dan na de bezetting van
Florida door de federalistische troepen. Master Burbank heeft mij
opgedragen, u nogmaals te verzekeren, dat hij zich gelukkig gevoelen
zou, wanneer miss Alice en gij uwen intrek in Castle-House zouden
nemen."
»Jawel... jawel!..." antwoordde master Walter Stannard. »Ik heb het
aanbod van Burbank niet vergeten."
»Welnu?" vroeg de mestiesche.
»Maar," ging Stannard voort, »zal Castle-House zooveel veiliger zijn
dan Jacksonville? Wanneer die gelukzoekers, die kerels zonder God
of gebod, die verdwaasden, hier meester zullen zijn, zullen zij zich
dan ook niet over de omstreken uitstorten en zullen de plantages een
bolwerk zijn tegen hunne vernielzucht?"
»Mijnheer Stannard," antwoordde Zermah, »mij dunkt dat het in
oogenblikken van gevaar verkieselijk is, vereenigd en bij elkander
te zijn."
»Zermah heeft gelijk, pa," zei Alice. »Mij dunkt ook dat het beter is,
allen bij elkander te Camdless-Bay te zijn."
»Ongetwijfeld, Alice," antwoordde master Stannard. »Ik wijs het
voorstel van mijn vriend Burbank niet van de hand. Maar ik geloof aan
een anderen kant ook niet, dat het gevaar zoo onmiddellijk dreigend
is. Zermah zal onze vrienden mededeelen, dat ik nog eenige dagen
behoef, om regel op mijne zaken te stellen, en dan..."
»En dan?" vroeg Zermah.
»En dan?" herhaalde Alice. »Waarom aarzelt gij, pa?"
»Dan zullen wij te Castle-House de gastvrijheid inroepen," voleindigde
Stannard.
»En als mijnheer Gilbert terugkomt, dan zal hij allen, die hij
liefheeft, vereenigd vinden," zei Zermah.
Zermah nam afscheid van master Walter Stannard en zijne dochter. Daarna
begaf zij zich, zonder zich om de heerschende volksopgewondenheid,
die al meer en meer toenam, te bekreunen, naar den kant der kaden en
der haven, waar de administrateur Perry haar reeds wachtte. Beiden
stegen in het vaartuig, dat hen aangebracht had en staken de rivier
over. Natuurlijk hervatte master Perry het gesprek juist ter plaatse,
waar het door hunne aankomst te Jacksonville afgebroken was geworden.
Misschien vergiste zich master Walter Stannard, toen hij beweerde dat
het gevaar nog niet zóó dreigend was. Misschien had hij dat ook maar
gezegd, om Alice gerust te stellen.
Maar de gebeurtenissen zouden sneller vooruitgaan dan menigeen denken
kon, en Jacksonville zou daarvan het eerst den weerslag ondervinden.
Het moet evenwel erkend worden, dat het federalistisch gouvernement
steeds met zeer veel omzichtigheid te werk ging, met het onmiskenbare
doel, om de belangen der Zuidelijken zooveel mogelijk te sparen. Het
wilde slechts langzaam met op elkander volgende maatregelen te
werk gaan.
De voorzichtige Abraham Lincoln had twee jaren nadat de
vijandelijkheden begonnen waren, de afschaffing der slavernij binnen
het geheele grondgebied der Vereenigde Staten van Noord-Amerika nog
niet afgekondigd. Verscheidene maanden zouden nog voorbijspoeden,
alvorens eene boodschap van den President der Republiek de oplossing
van het vraagstuk zoude voorstellen, door den terugkoop en de daardoor
mogelijke invrijheidstelling der slaven, voordat de afschaffing der
slavernij zoude afgekondigd worden.
Tot dat doeleinde werd bij de opening van het Congres eene som van
twee en een half millioen dollars toegestaan, met bepaling dat voor
iederen in vrijheid gestelden slaaf eene som van vijf honderd dollars
bij wijze van schadeloosstelling zoude kunnen worden uitbetaald.
Eenige generaals van het leger der Noordelijken hadden zich gemachtigd
gerekend, om de slavernij in de streken, door hunne troepen bezet, af
te schaffen; maar tot heden waren zij gedesavoueerd geworden. De opinie
omtrent die bevoegdheid was nog niet onverdeeld gevestigd, en men
beriep zich op verscheidene militaire opperhoofden der Noordelijken,
die hunne meening niet onder stoelen of banken verborgen, dat zij
die maatregelen noch logisch noch ter goeder tijd getroffen vonden.
Middelerwijl had de oorlog zijn voortgang en viel geheel en al ten
nadeele van de geconfedereerden of Zuidelijken uit. Hun Generaal Price
had op den 12den Februari den Staat Arkansas met het contingent van
de militietroepen van den Staat Missouri moeten ontruimen. Men had
het reeds ervaren, dat het fort Henry door de federalistische troepen
genomen en bezet gehouden was. Thans waren deze bezig met de belegering
van het fort Donelson, hetwelk door een machtig artilleriepark
verdedigd en door buitenwerken, die eene uitgestrektheid van vier
kilometers hadden, en de kleine stad Dover daarin opnamen, gedekt werd.
Toch, in weerwil van de koude en de sneeuwjachten, viel dit zoo
sterke fort, van twee kanten besprongen, aan de landzijde door de
vijftienduizend man van Generaal Grant, en aan de rivierzijde door
de kanonneerbooten van den Commodore Foote, op den 14den Februari in
handen van de Noordelijken, waarbij eene geheele divisie der Zuidelijke
troepen in krijgsgevangenschap geraakte en hunne tegenstanders een
aanzienlijken buit aan wapentuig, munitie en levensbehoeften maakten.
Dat was inderdaad een gevoelige nederlaag voor de geconfedereerden. De
indruk, daardoor teweeggebracht, was dan ook in den volsten zin des
woords onmetelijk te noemen.
Als onmiddellijk gevolg daarvan moest de terugtocht van Generaal
Johnston beschouwd worden, waardoor de belangrijke stad Nashville,
aan de Cumberland-rivier gelegen, de hoofdplaats van den Staat
Tennessee prijs gegeven werd. Hare bewoners, door een panischen schrik
overvallen, verlieten haar, terwijl die van de stad Columbus in den
Staat Ohio weinige dagen later hetzelfde lot ondergingen. Daardoor
geraakte de geheele Staat Kentucky weer in de macht van het
federalistisch gouvernement.
Men zal zich gemakkelijk kunnen voorstellen met welke gevoelens van
toorn, met welke denkbeelden van wraak die gebeurtenissen in den Staat
Florida ontvangen en opgenomen werden. De autoriteiten zouden inderdaad
onvermogend geweest zijn, om de beweging, welke ontkiemde en zich tot
in de verst afgelegen gehuchten van de graafschappen voortplantte,
te smoren of maar te breidelen.
Waarlijk, men kon gerust zeggen, dat het gevaar voor hen die de
algemeene meeningen van de Zuidelijken niet deelden en hunne plannen
van weerstand tegen de federalistische legerkorpsen niet omhelsden
en schraagden, ieder uur grooter werd. Te Tallahassee en te Sint
Augustijn hadden oproerige bewegingen plaats, die zeer moeielijk te
onderdrukken waren. Maar voornamelijk dreigde de volksberoering zich
te Jacksonville in ergerlijke daden van geweld te uiten.
Men begrijpt dat de toestand te Camdless-Bay in deze omstandigheden al
meer en meer onrustbarend werd. Intusschen zou master James Burbank met
zijne dienstbaren, die vol toewijding voor zijn persoon waren, wellicht
weerstand kunnen bieden, althans de eerste aanvallen afslaan, hoewel
het in die tijden zeer moeielijk was zich van munitie en wapenen te
voorzien. Master Walter Stannard daarentegen, meer dadelijk bedreigd,
had alle redenen om voor de veiligheid zijner woning en voor de
toekomst van zijne dochter, van al de zijnen en ook van zich zelven
te vreezen.
James Burbank, die al de gevaren van dien toestand inzag, schreef hem
brief op brief. Hij zond verscheidene boden naar hem toe, om hem uit
te noodigen dadelijk en zonder uitstel naar Castle-House te komen.
Daar zou men betrekkelijk in veiligheid zijn, en wanneer men
genoodzaakt werd eene andere schuilplaats te zoeken, wanneer men
gedwongen werd meer binnenslands eene toevlucht te zoeken, totdat
de federalistische troepen door hunne aanwezigheid de veiligheid
zouden hersteld hebben, dan zou dat van daar uit gemakkelijk te
volvoeren zijn.
Tegenover dien aandrang kon master Walter Stannard geen weerstand
bieden. Hij besloot dan ook Jacksonville voor een korten tijd--zoo
hij hoopte--te verlaten, om zijn intrek op Castle-House te nemen.
Hij vertrok in den ochtend van den 23sten Februari zoo geheimzinnig
mogelijk en zonder zelfs iets omtrent zijne voornemens te hebben laten
gissen. Een vaartuig wachtte hem in eene kleine kreek van de Sint John,
op een afstand van ongeveer eene mijl bovenstrooms gelegen. Miss Alice
en hij scheepten zich daarin in, staken de rivier over en kwamen in
de kleine havenkom aan, alwaar hen de familie Burbank wachtte.
Het is niet moeielijk zich de ontvangst voor te stellen, die hen ten
deel viel. Was toch miss Alice niet reeds eene dochter van mevrouw
Burbank? Allen waren thans vereenigd, niet waar? Men zou die kwade
dagen te zamen doorbrengen en men zou zich daardoor meer veilig
gevoelen en minder angsten ondervinden.
Om de waarheid onverholen te zeggen, het was waarlijk meer dan tijd,
dat de familie Stannard Jacksonville verlaten had. Den volgenden
ochtend viel eene bende boosdoeners het huis van master Walter aan,
die hunne euveldaden en hunne gewelddadigheden eene kleur van vermeende
vaderlandsliefde verleenden. De autoriteiten hadden de grootste moeite
om de plundering van die woning te beletten en slaagden daarin maar
ternauwernood, zoo ook om eenige andere heerenhuizen te beveiligen,
welke aan eerbare burgers toebehoorden, die evenwel geen aanhangers
van de separatistische denkbeelden waren. Het was duidelijk dat
het oogenblik naderde, dat die magistraten overvleugeld en door
opperhoofden der muiters vervangen zouden worden.
En die laatsten, wel verre van de gewelddadigheden met kracht en
ernst tegen te gaan, zouden eerder daartoe aansporen.
En inderdaad, zooals master Walter Stannard aan Zermah medegedeeld
had, was Texar eenige dagen geleden er toe overgegaan om zijn
onbekend woonoord te verlaten en naar Jacksonville te komen. Daar
had hij zijne gewone makkers weergevonden, die onder het meest
onzedelijke en walgelijke gedeelte der Floridasche bevolking van de
verschillende plantages, op de beide oevers der Sint John gelegen,
te zamen gestroomd, aangeworven waren. Die woestelingen verkondigden
luid, dat zij hunnen wil zoowel bij de bewoners der stad als bij die
der omstreken zouden doen zegevieren. Zij hielden briefwisseling met
het meerendeel hunner aanhangers in de verschillende graafschappen
van Florida. Door het beginsel der slavenquaestie behendig op den
voorgrond te plaatsen, wonnen zij dagelijks terrein.
Nog slechts weinige dagen, dan zouden zij zoowel te Jacksonville als
te Sint Augustijn, alwaar reeds al de zwervelingen, al de gelukzoekers,
al de woudloopers, die zoo veelvuldig in dat land werden aangetroffen,
samenschoolden, meester van den toestand zijn, dan zouden zij over de
macht beschikken, en dan zouden zij zoowel over de militaire als over
de civiele aangelegenheden te beschikken hebben. De militie-korpsen,
de geregelde krijgsmacht zou dan niet dralen gemeene zaak met
die woestelingen te maken, hetgeen toch gewoonlijk en noodlottig
genoeg geschiedt in die dagen van oproer en muiterij, waarin de
gewelddadigheden aan de orde van den dag zijn.
James Burbank bleef niet onbekend met hetgeen buiten Camdless-Bay
voorviel.
Verscheidene zijner vertrouwelingen, waarop hij volkomen staat
kon maken, hielden hem voortdurend op de hoogte van de woelingen
en bewegingen, die te Jacksonville voorbereid werden. Hij wist dat
Texar daar weer opgetreden was, dat zijn verfoeielijke invloed op
de lagere volksklasse, die evenals hij van Spaanschen oorsprong was,
zich al meer en meer uitbreidde.
Zulk een man aan het hoofd der stedelijke regeering was eene
voortdurende directe bedreiging tegen Camdless-Bay! James Burbank
bereidde zich dan ook op iedere mogelijke gebeurlijkheid voor,
zoowel tot het bieden van tegenstand, wanneer de mogelijkheid daarvan
mocht blijken, als tot het aannemen van den terugtocht, wanneer men
genoodzaakt mocht worden Castle-House aan plundering en brandstichting
ten prooi te laten.
Vóór alles was het voorzien in de veiligheid van zijne familie en
van zijne vrienden het onderwerp zijner gedachten.
Zermah betoonde gedurende die weinige dagen inderdaad eene grenzenlooze
toewijding. Zij bewaakte ieder uur van den dag de toegangen naar de
plantage, vooral die, welke van den kant der rivier kwamen. Eenige
slaven, door haar onder de schrandersten en van de meest welwillende
geaardheid uitgezocht, bleven nacht en dag op de posten, welke zij
hun aangewezen had.
Zoo was men eenigermate tegen een overval beveiligd. Iedere poging
toch om de plantage Camdless-Bay aan te tasten, zou onmiddellijk en
bijtijds ontdekt worden, zoodat de familie Burbank nimmer onverhoeds
kon overvallen worden, maar steeds tijd zoude hebben, om binnen
Castle-House hare toevlucht te kunnen nemen.
Maar James Burbank zou voorshands althans niet door een directen
aanval, gewapenderhand uitgevoerd, verontrust worden. Zoolang
de openbare macht niet in handen van Texar en zijne volgelingen
gevallen was, zouden dezen met omzichtigheid te werk moeten gaan. Maar
intusschen werden toch de nog aan het roer zijnde magistraten door de
openbare meening genoopt om een maatregel te nemen, die eene soort van
genoegdoening zoude verschaffen aan de aanhangers van de slavernij,
als verbitterde vijanden tegen hunne tegenstanders, de Noordelijken.