(_Wederom in Abelant_)
Florentijn die maghet:
Rogier, nu doet mi ghewach:[160] 340
Hebstu ghesien den hoghen man?
Rogier:
Jaic,[161] vrouwe, bi Tervogan,
Hets een man van hogher weerde:
Ic weet wel, dat op die eerde
Sijns ghelike niet en leeft, 345
Noch die werelt binnen en heeft
Van scoenheden noch van hoghen moede.[162]
Hi es een man van edelen bloede,
Rijc van haven, groet van gheslachte
Ende edel gheboren van groter machte, 350
Ende die oec hout een rikelijc[163] hof.
Ic en hoerde nie soe groten lof
Gheven als men gheeft Gloriant.
Hi es te male[164] een coen wigant
Ende ontsien van allen man. 355
Florentijn die maghet:
Rogier, Rogier, nu segt mi dan:
Wat groeten heeft hi mi ghesent?
Rogier:
O edel vrouwe wide bekent,
Hi seide mi in ware dinc,[165]
Dat nie wijf van hem en ontfinc 360
Groete meer dan ghi allene,
Ende bidt u, edel vrouwe rene,
Dat ghi hem hout u suverheit
Tot uwer beiden salicheit:
Hi sal u oec ghestadich sijn. 365
Florentijn die maghet:
Segt mi, Rogier, bi Apolijn,
En seide hi niet, dat hi mi gerne soude sien?
Rogier:
Jahi,[166] vrouwe, dat sal u ghescien:
Noch eer liden seven weken
Sal hi u sien ende daer toe[167] spreken: 370
Alsoe seide mi die wigant
Ende ghelovet mi in mine hant[168]
Ende swoert bi der trouwen sijn.
Florentijn die maghet:
Bi minen god Apolijn,
Na[169] dien tijt soe salic wachten. 375
Mocht noch comen na mijn achten,[170]
Dat mi dat noch mochte ghescien,
Dat ic den hertoghe mochte anesien,
So waric alle sorghen vri.
Rogier, staet op ende gaet met mi: 380
Ghi hebt u boetscap wel bewaert.[171]