(_Rogier is in Brunswijk aangekomen_)
Rogier:
Mamet ende Apolijn[114]
Die moeten bewaren die vrouwe mijn,
Die mi heeft ghesent tote hier.
Edel here, ic ben een metselgier[115] 250
Eender joncfrouwen noyael[116] ende goet;
Si bidt u op gherechter oetmoet,[117]
Dat ghi wilt anscouwen dese figure:
Si es na die scoenste creature
Ghemaect, die men vint in eertrike, 255
Ende haren anscijn alsoe ghelike,
Al waert sijt selve die vrouwe weert;[118]
Si es van hare doghet vermeert[119]
Ende oec van haren hoghen moet.[120]
Die hertoghe:
Metselgier, nu maect mi vroet, 260
Wie es die joncfrou? doet mi becant.
Rogier:
Dats Florentine van Abelant
Die edel joncfrou ende die rike.
Men vint in heydenesse[121] niet haers ghelike
Soe noyael noch soe scone van live.[122] 265
Men vinter in eertrike niet vive[123]
Die gheliken der vrouwen mijn:
Si en mochte[124] niet noyaelder sijn,
Hovescher[125] noch bat gheraect,[126]
Ende van haren live soe volmaect 270
Ende haren moet soe eerlijc dracht;[127]
En was nie man op eerde verdacht[128]
Soe rike noch soe hoghe gheboren,
Die hare van minnen leide te voren[129]
Dat si worden woude sijn wijf. 275
Si heeft te male[130] een reine[131] lijf
Ende enen vader van hoghen doen,[132]
Dats van Abelant die rode lioen
Es haer vader, des sijt vroet.[133]
Die hertoghe:
Du best een bode ghetrouwe ende goet, 280
Dat hoeric herde[134] wel ane di.
Nu staet op ende gaet met mi,
Ic sal di wel te ghemake[135] doen.
Rogier:
Ic doet gherne, edel baroen.
Die hertoghe:
Nu biddic gode diet wel vermach, 285
Dat hi mi late gheleven[136] den dach,
Dat ic dese joncfrou noch anscouwen moet,[137]
Die mi dese grote vrienscap doet
Ende heeft mi die figure ghesent,
Dit anschijn na thare gheprent.[138] 290
Ay god, ende mach haer anscijn
Ghelijc deser figure sijn,
Sone[139] saghic op eerde nie haers ghelijc:
Si ware wel weert in Bruyswijc
Te sine ene vrouwe[140] ende ene hertoghinne. 295
God, daer alle doghet es inne,
Die gheve haer altoes goeden morghen.[141]
Ay god, wat consten[142] dracht si verborghen
Int herte, dies benic wijs.[143]
Si draghet van abelheiden een rijs[144] 300
Boven alle vrouwen, die ic nie[145] sach.
Ay, god die gheve haer goeden dach,[146]
Die mi ghesent heeft desen pant.[147]
Rogier:
O hoghe gheboren wigant,
Ic hebbe mine boetscap ane u ghedaen. 305
Nu willic wederkeren gaen
Toter joncfrouwe Florentijn.
Die hertoghe:
Rogier, Rogier, nu soe moetti sijn
Goet ende ghetrouwe in alder stont
Ende draghen enen hoveschen mont;[148] 310
Wat ghi hoert ende wat ghi siet,
Dat en seldi voerder[149] vertrecken niet,
Rogier, dan men u bevelt:
Hi es te prisene[150] die wel heelt.[151]
Lieve Rogier, nu sijt ghetrouwe 315
Ende groet mi sere die scone joncfrouwe
Ende segt hare in ware dinc,[152]
Dat nie wijf van mi en ontfinc
Groete meer dan si allene.[153]
Maer om dat si es soe reine 320
Ende soe noyael van haren live,
Soe segt den edelen sconen wive,
Dat si mi houde hare reynecheit
Tot onser beiden salicheit.--
Ic sal hare oec ghestadich[154] sijn. 325
Rogier:
O edel here, bi Apolijn,[155]
Si bat mi uter maten sere,
Dat ic u vraghen soude, edel here,
Of si u nemmermeer[156] soude moghen sien.
Die hertoghe:
Rogier, dat sal hare gescien: 330
Eer dat liden[157] die seven weken,
Salic die joncfrou sien ende spreken,
Op dat[158] mi god behout mijn lijf;
Ende groet mi sere dat edel wijf,
Die god altoes bewaren moet. 335
Rogier:
Nu willic gaen lopen metter spoet.
Mamet ende Apolijn
Ende Mahoen ende Jupetijn,[159]
Die moeten u gheven goeden dach.