De Sneins op de neidei kaem Foeke yn de jachtweide stappen. Dêr siet
syn fryster Tryn to sliepen. Hja sprong einling fen ’e stoel, en sei
tsjin him: “Biste dêr, Foeke? Kom, ik bin bliid, det ik dy sjuch—en dou
griiste my ek mei dy heislike knevels. Kom, dat trefste goed; ús
Grytman hat hjir in flesse wyn stean litten, dêr is mar ien romerfol
út, en as er werkomt, den wol er dochs wer in nije hawwe”.—“Ja, mar
hwer is baes Abe?”—“Dy laeit op it noflik ear oer de matten yn ’t
keammerke”.—“Kom”, sei Foeke, “dat wier fiks! Den scille w’er in sankje
by hawwe,” en do songen se by elts romerfol in ferske, lyk as hjir to
lêzen stiet.
Hwer moastou nou hinne, myn skutter? (_bis_)
Nei Braban ta, myn ljeave Nynke!
Nei Braban ta, myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
Hwa scil dy dyn potstrou den koaitsje? (_bis_)
De kok, de kok, myn ljeave Nynke!
De kok, de kok, myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
As de potstrou den klutert, myn Foeke? (_bis_)
Riere, riere, myn ljeave bêste!
Riere, riere, myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
Hwet potstrou scil de kok dy d’n riere? (_bis_)
Ratsjetoe, myn ljeave Nynke!
Ratsjetoe, myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
Hwa scil dy dyn kofje den siede? (_bis_).
De pomp, de pomp, myn ljeave Nynke!
De pomp, de pomp, myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
As de saed den kâld wird, myn skutter? (_bis_)
Den in slokje, myn ljeave Nynke!
Den in slokje, myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
Hwer scilste op sliepe, myn skutter? (_bis_)
Op de striesek, myn ljeave Nynke!
Op de striesek, myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
Hwa scil dy dyn wrine den spriede? (_bis_)
De kapot, o myn ljeave Nynke!
De kapot, o myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
As it strie den to hird wirdt, myn skutter? (_bis_)
Skodzje, skodzje, myn ljeave Nynke,
Skodzje, skodzje, myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
Hwa jowt dy dyn bûsjild, myn skutter? (_bis_)
Keuning Willem, myn ljeave Nynke,
Keuning Willem, myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
As de tiid dy den lang falt, myn skutter? (_bis_)
Poetse, poetse, myn ljeave Nynke,
Poetse, poetse, myn ljeave Tryn!
Kom, taepje ris yn. (_bis_).
As de Brabanders komme, myn skutter? (_bis_)
Sjitte, sjitte, myn ljeave Nynke!
Sjitte, sjitte, myn ljeave Tryn!
Fen boppen del d’r yn!
Kom, taepje ris yn.
Do wier de flesse leech, en hospes Abe kaem opljippende lilk út syn
fjouwerkant springen. “Hat dat sjongen en balten langer nôch dûrre?
Skear jimme der út, as jimme langer wolle. Nin minske kin rêste”, sei
er.
“Abe-baes”, sei Foeke, “is de holle tizich fen de moarns-slok? Haw ik
dat nou fortsjinne? Ik haw altyd in goed minger fen jo wêst; jy hawwe
mannich fen myn stûrkes yn ’e bûse. Ik stap ’er út, man!”—en Tryn lei
him de foarste finger oer de knevels, en joech him in tútsje yn ’t
foarhús—en do wier ’t út.
1831
EELTSJE HIDDES FEN GROUWERGEA.