_Brune_: Ho! bist’ dou dat, bleske? Wel, ik koe dy net goed langer, dou
sjochste der gammel út, ju, sa meager det men alle ribben wol yn ’e
bealich telle kinn, en de stirt by ’t gat ôf? Fiterlokken ôfknipt? Dat
stiet der skean foar. Fij man, it griist my as ik dy goed bisjoch, en
hwet rint dy mâl gûd ta de noasters út. Ik wit net eft Frentsjer dyn
lêste merk net is, en den it baitsje nei de loaijer, feint; dou hast yn
rare hânnen west.
_Bles_: Ja, Brune, yn rare hânnen west. Ik bin nou trettsjin jier âld,
mar ik haw nuvere bazen hawn. Op myn tred jier for fyftich dikketonnen
to Eastermar forkoft, bin ik nei Wergea komd. Myn nije baes sei, ik hie
in stap út tûzen, dêrom moast ik oan ’t hirddraven. Dat selde jier
learde ik sa folle, det ik in priis to Weidum woun. Dat klonk de hiele
Zwette lâns, it wier oars safolle gerop net wirdich, it like sulver,
mar ik wit net hwet it wier. Myn baes dy in goed wird dwaen koe, gong
’er lûd oer út, oeral wier ’t, as wy by in herberch kamen: “dêr ha jy
in aerdich bleske, keapman”.—“Ja, it spil stiet der op sa it heart, der
sit in puggel oan”. (Ik hie do oars in bealich as in wynhoun.) “Rint it
ek hwet oan?”—“Hwet oanrinne? Fleane, det it yen grien en blau foar de
eagen wirdt. To Weidum hat it de priis woun, mar it like neat.” (Ik hie
do oars sa folle as ik hysje koe).
Myn twade baes wier in stedman, dêr kaem ik yn ’t gasthús. Trije Romers
en ’t Swarteweister tolhûs wierne de fierste einen, mar dat libben
dûrre net lang, lyk as ’t mei folle moaije dingen giet. Myn baes teach
Freedtomiddeis al ier nei de Okse, om mei syn ljue oer hirddravers to
praten, yn pleats det er mei in skerldoekje foar, lyk as to foaren foar
syn toanbank stie, om in poun kofjebeane to weagen. De mingers bleauwen
wei en de nearring teach de doar út. Do by in tsjok lân-notaris mei in
liif as in hjerstkeal, dy wend wier, det de hynzers it paed jouns
sochten, as hysels it sûr hie; mar mei my koe it treddeheal flesse
minder lije; dat wier in great gat yn in minskemage, en skolpere al to
folle. Dêrom moast ik nei in oare baes en dat wier Gleone Wiltsje. Do
feije, det de stront fen de dyk fleach. As wy ta in stêd útrieden, gong
it sa hird, det de poarten ús fen de swang hast efternei fleagen. De
ljue bliid, det wy foarby wierne en de kreamers alderbliidst. Dit dûrre
sa lang, det ik stôkmeager wier en op trije foetten sprong, en myn baes
syn bûsjild op wier; hy hie de rekkening net goed makke. Wy krigen
beide rêst, ik op ’e stâl, en Wiltsjebaes útfenhûs by in stêds
rekkenmaster.
Do ik wer sahwet opfoerre wier, rekke ik by in keapman dy folle
hyngsteried. Dêr moast ik de telstap leare, mar dat gyng lyk as mei ús
skoalmaster: dy man wier gjin útrinder mei de pen, en do der in frjemd
poehaen yn ’t lân kaem mei in nije mode fen skrift, scoe master yn in
amerij in prefester yn ’t skriuwen wirde.
Mis wier it! Nin minske koe it nije skrift lêze, en do siktaris in
brief krige fen master, det it wiif yn ’t waerm bêd laei, lies notaris,
det er in kou slachte hie mei hûndert poun smoar, en sei hy: “Zoo, zoo,
dat meestert goed.”
It gyng my neat better fen de hirddraversstap ôf en springe lyk as de
eksters.
Bleske kriget in slach mei de swipe en tsjocht hinne.
Takommende jier komme se wol wer byinoar.