Us Lânhearre forhelle my ris, det men fen parren wyn meitsje koe as
oalje, en om ’t ik de romt’ fen parrebeammen yn ’t hôf hab, sei ik
forline moandei tsjin myn wiif: ik scil Lânhearre de eagen ’ris
útstrike. Ik naem in fetsje fol parren, en treau se twiske twa toellen
út, ik liet it sop troch in broudoek rinne, en tape ’t yn in flesse. De
oare moarns teach ik mei dy flesse en trije hûndert goune lânshier nei
stêd.
Daelk dêr ik de Easterpoarte yn stoep, stie in man mei in spaensk reid,
dêr in silveren keatting oan en in passeleinen knop op siet, yn ’e hân;
dy seach my oan as in earn en frege rimpen: _Heb je daar water,
boer?_—Wetter, man! hwet wetter? frege ik.—_Ziekewater_, sei de man.—Yn
dy flesse, mien’je? né man, dat is parsop.—_Zoo, dat is wat anders_,
sei de man; hy seach de poarte út, en sei: _het is niet best te gaan,
boer_.
[Yllustraasje: DE EASTERPOARTE TO SNITS.]
Fiif húzen fierder stie in oaren ien, en dat wier der al wer: _Wat heb
je in die flesch, boer?_—Neat Hear! sei ik.—_Wat duwel, dat is in raar
antwoord; jou heb er dochs wat in._—Nou ja, sei ’k, as je ’t krekt
witte wolle, parsop for ús Lânhearre.—_Zoo, krekt, dat is zoo, vraag
excuus; in sludderich weertje, he?_—en dêrmei gong hy fierder nei de
poarte.
Nei ’t ik op ’e Easterdyk noch in kear oanraemd wier om de flesse, kaem
ik bihâlden en wol yn ús kertier op ’e pôle. Dêr sieten twa
fellekeapers mei in bûterkeaper to redenearjen oer Domenijs-earlikheit,
konsjinsje en gnap biteljen. Ik sette myn parsop yn ’t finsterbank en
sei: dêrmei kom ik wer; ik scil my gau skearre litte.—Do ik wer kaem,
seach ik in pear spjochtige keardels mei de flesse skodzjen en
wrakseljen; den digere de iene der troch, en den de oare; en hja
gloerden der sa fûlbandich troch eft ’er in sekje sechstehealen út to
skoerren wier. Ik sei, dat is in divels wirk, hwet wolle jimme mei dy
flesse?—_Is ’t van jou zelfs, boer, of van jou vrouw?_ fregen se.—It is
úzers mei eltsoar, sei ik; parsop, dat ús Lânhearre habbe scil.—Mei ien
seagen se ús master mei de inketkanne reisgjen; en dêr fleagen se op
ta, det se hast oer eltsoar hinne trûzelen. Bliid det ik ’er ôf wier.
Heare, kasteleinske, sei ik, hwet is der dochs geande yn ’e stêd? Ik
bin hjir wol ’ris mei ’n mirdefel hinne tein, det my in heal snies
smouzen oan ’t baitsje hingene, ear ik de stêd troch de mist sjen koe,
mar noait hab ik it sa sjoen, as hjoed mei dy flesse; miene se det de
boeren de stêdsljue forjaen wolle, ef is ’t oars hwet? dat binne der
nou al fiif dy oan dy flesse toarnd ha? hwet hâldt dat yn?—Ei, dat scil
ik je sizze, myn goede man, sei it wyfke. Folle nearringen binne slop,
en mei dat wiete waer de ierdappels djûr, en nou de bûter de hele
simmer sa goekeap is, is ’t net better. Om koart to gean, wy habbe hjir
rom genôch dokters, en dat scoe oars wol gean om oan ’t brea to kommen,
as de mâlktapers hjar mâlke en sûpe forkoften sa se ried en foer; mar,
noed fen hjar mingers steande, smite se der in treddepart wetter
yn;—nou kin lyts en great it fortarre en krije selde in mismiel. Koen’
de dokters lyk as de ljue dy oansteld binne, om de iene d’oare de bûter
en tsjiis ta to weagen, fen beide kanten fen ’e evenar hwet gnobje as
hjar traktemint to lyts is om ’er earlik lâns to kommen, den wier it
hwet oars, mar nou moatt’ se ’er op út, ef de stôk yn ’e hals; en dy de
ljue de kwalen by sekfollen út it wetter oplêze kin, en bêst to foaren
lige doar mei in from gesicht, dy giet ’er mei op. It is in bidroefd
krús.—Ja, mar wyfke, sei ik, goede dokters habb’ jimme net licht to
folle.—Dat sizz’ je wol, man, sei se, mar hwer fyn’ jy se allegearre
goed, dêr sa ’n keppel binne? d’iene houn wirdt mei d’oare fûl.—In
slachter, dy syn healfearntsje dêr naem en der ’ris raer mei de greate
bile ynhouwe kin, sei: ik bitrou se bêst; ik hab ’ris mei in miel fen
in âld baerch, dy ik d’oare deis slachte en yn ’t sâlt lein hie, nei ’n
dokter west, om ris to sjen, hwet er dêr út meitsje scoe, en it earste
wier: _Pas vroeg man, vier dagen later had het mis weest! De patient
leit, hé!_ Ja dokter, as in stien. _Geen eetlust?_—Né, dokter.—_En het
andere wil ook niet?_ Glêd dien, dokter.—_De tong beslagen?_—Sa ’n
minsketonge habb’je noait sjoen, dêr is er dokter; en dêr mei lei ik de
baergetonge op ’e tafel, en spile hakken op.