_Lânsljue!_
_De ûtwrydskheit heart net by ús thús; dêrom krije wy de namme wol ris,
det wy lang gjin frjeonlike minsken binne. It poeihaei, dat ’er yn ús
dagen makke wirdt mei it oankommen fen in Keuning ef Prins, heart ek yn
ús dagen thús: by de iene, omdet er in fortoaning meitsje wol det er
folle jild hat; by de oare, omdet s’ er mei forlegen binne; mar by de
measte, omdet s’ er nei siikje, ef to minsten om de ginst. Mar
ongelokkich sjocht men ek, det dy greate roppers en razers de earste
binne, dy in oare flagge waeije litte, as it hjar Keuning tsjinrint. It
echte Fryske aerd is stadiger; fen dat aerd jow ik hjir in priuwke. Lêz
it; en dêr it it wirk is fen in liddich hjildei, sa siikje der neat yn
as de wille om jimme yn dizze freugdetiid op to fleurjen, en de Keuning
en syn hûsgesin op myn wize de eare oan to dwaen, dy sokke hege ljue
takomt._
Grou, July 1841.
E. H.