Myn Anna, dy sa rein as snie
En my sa nei oan ’t herte wier,
De ljeafling fen myn siele;
Myn Anna, och myn yngelin,
It blomke fen myn húsgesin;
Hwa kin myn rouwe fiele?
’k Moat krite as in bern;
Dy haw ik nou forlern.
’k Moat treure, God, sa ynnichlyk:
Dat famke wier myn himelryk,
Dat hjir sa koart mar tierde;
Dat as in fûgel for my song,
Ef dertel as in lamke sprong,
En heel myn hûs forsierde;
Dy lust, dy glorie fen myn hûs,
Formoddert yn hjar klûs.
O, ljeave, dy forjit ik net;
Dat bliere each, dat frjeonlik hert
Stiet ivich foar myn eagen.
Myn okkebyld, myn yngelin!
Dou wykste noait wer út myn sin
Al stou ik oer de weagen,
Dyn byld is ivich tichte by:
It stiet, it praet foar my.
Mar ’k tankje God for ’t koart bisit;
Hwent hearlik, treastlik is it yet,
Det hja al op dizze ierde
Sa goed, sa from en freedsom wier;
Sa ’n yngelachtich wêzen hie
En noait myn hert biswierde.
Mar, och, ik mis hjar al to ier;
Dat falt myn herte swier.
Nou bloeit nin blomke mear for my,
Nin ljurkje sjongt syn millodij,
Dat oars myn hert sa streelde;
De simmer hat nin freugd for my;
Né, de ierde is my in woastenij
Mei al syn plantenweelde,
Nou ’t ’k alles haw forlern
Yn dat oanminnich bern.
De hjerstwyn bliest de blêdden wei,
En wy, wy stouw’ hjar efter nei,
En wirde in hânfol ierde.
De stim, dy hjoed sa hearlik klonk,
De blom, dy ús to mjitte blonk
En hôf en fjild forsierde,
As God almachtich winkt,
Fordoavet en forsinkt.
Grou.
E. H.