Stjerren blinke, wyntsjes swije,
En natûr laeit yn ’e slom.
’t Is de stille nacht fen ’t frijen;
Kom, myn ljeave famke, kom!
Lit ús hân oan hân hjir sitte,
For nin loerende eagen bang;
Lit ús wrâlds fortriet forjitte,
Ljeafde wit hjir fen nin twang.
Djippe stilte is om ús hinne,
En it fjild laeit yn de dau:
’k Hear it flústerjen allinne,
“Ivich, ivich, ljeafde en trou!”
Ingels yn dit hillich tsjuster
Flodderwjokje om ús ta;
Sizze fen ús lok forwond’re:
“Hwer is ’t yn de himel sa?”