_Dit sankje is hwette onnoazel; mar Gabe wie’ ek mar in foech jonge, do
er it rymde. Mem wier der wakker greatsk op, en do lânhearre, dat in
permantich stedtsjer wier, eris kaem to tsjokiten, moast Gabe it mei
syn skel lûd fen A. ta Zeddet ophelje. Do it út wier, seach Saske
lânhearre oan, eft se freegje woe, eft dat net ris tige gnap wier; mar
hy striek de fingers oer syn spits kin en sei: “Ja, boerinne! dat is
aardig. Maar, vroeg rijp, vroeg rot. Kinders, die zoo vlug zijn, worden
veelal botterikken, als ze op jaren komen.” “Den,” herfette Gabe, “scil
lânhearre wol tige ier wiis west hawwe.”_