Autolycus Mercurī erat fīlius, cuī pater
ōlim concēssit ut omnium fūrācissimus
esset, in fūrtō tamen numquam dēprehenderētur,
sed ut quicquid subripuisset in
quamcumque vellet effigiem mūtāre posset,
ex albō in nigrum, vel ex nigrō in album. Is
Sīsyphī pecus assiduē fūrābātur, nec ab eō
dēprehendī potuit. Tandem Sīsyphus, quī
fūrtum eum sibi facere sentīret, quod illīus
pecoris augēbātur numerus, suus in diēs
minuēbātur, ut eum dēprehenderet in pecorum
ungulīs notam imposuit. Haec cum solitō
mōre fūrātus esset Autolycus, Sīsyphus ad
eum vēnit, et pecora sua ex ungulīs āgnita
domum redūxit.