Mycilō cuīdam, cum quiētī sē dedisset,
Herculēs vīsus est appārēre atque eum ut
patriam relinqueret monēre. Quae eum facere
extimēsceret, quia lēx patriam dēserere atque
in aliam trānsīre cīvitātem vetāret, rūrsus ab
eōdem admonitus est. Nōn sine timōre igitur
penātēs suōs dēstituit, ideōque in iūdicium
pūblicum est dēvocātus. Iūdicibus calculī
albī āc nigrī datī sunt, ut ātrīs damnārent,
absolverent candidīs. Namque ut dīcit
Ovidius:–
Mōs erat antīquīs niveīs ātrīsque lapillīs,
Hīs damnāre reōs, illīs absolvere culpā.
Itaque Mycilus, cum nē capitis damnārētur
timēret, Herculem invocāvit ut labōrantī sibi,
quia ēius iūssīs obtemperāsset, ferret auxilium.
Cūius precēs nōn incassum sunt mīssae.
Nam cum calculī mōre patriae ex urnā essent
dēductī, omnēs appāruērunt in colōrem album
conversī.