Latrō quīdam, nōmine Alcimus, cum dormientis
anūs, perfrāctō tuguriō, ad cubiculum
ascendisset, rēs singulās per apertam fenestram
sociīs scīlicet rapiendās forās coepit dīspergere.
Et cum nē torō quidem aniculae quiēscentis
parcere vellet, eā lectulō suō dēvolūtā, vestem
strāgulam subductam similī modō per fenestram
erat iactūrus, cum genua ēius amplexa sīc callidissima
illa fēmina dēprecātur: "Quid, ōrō,
fīlī, vīlēs pānnōsāsque vestēs miserrimae anūs
vīcīnīs dōnās dīvitibus, quōrum haec fenestra
domum prōspicit? "Quō sermōne callidō dēceptus
Alcimus nē ea, quae prius mīserat, nōn
sociīs suis sed in aliēnam domum iēcisset est
veritus. Itaque omnia perspectūrus caput per
fenestram immīsit. Quae cum vīdisset anus,
repentīnō et inopīnātō pulsū nūtantem āc
pendulum eum ē fenestrā praecipitāvit.