_In Oedipo v. 37. 70. — 124. 201._
Non aura gelido lenis adflatu fovet
Anhela flammis corda: non Zephyri leves
Spirant: sed ignes auget aestiferi Canis
Titan, Leonis terga Nemaei premens.
Deseruit amnes humor, atque herbas color;
Aretque Dirce; tenuis Ismenos fluit,
Et tingit inopi nuda vix undâ vada.
Obscura caelo labitur Phoebi soror;
Tristisque mundus nubilo pallet novo.
Nullum serenis noctibus sidus micat:
Sed gravis et ater incubat terris vapor,
Obtexit arces caelitum ac summas domos
Inferna facies; denegat fructum Ceres;
Adulta et altis flava cum spicis cremat:
Arente culmo, sterilis emoritur seges,
Nec ulla pars immunis exitio vacat;
Sed omnis aetas pariter et sexus ruit,
Juvenesque senibus jungit, et gnatis patres
Funesta pestis; una fax thalamos cremat:
Fletuque acerbo funera et questu carent:
Quin ipsa tanti pervicax clades mali
Siccavit oculos; quodque in extremis solet,
Periere lacrimae; portat hunc aeger parens
Supremum ad ignem: mater hunc amens gerit,
Properatque; ut alium regerat in eumdem rogum.
Quin luctu in ipso luctus exoritur novus,
Suaeque circa funus exsequiae cadunt:
Tum propria flammis corpora alienis cremant.
Diripitur ignis; nullus est miseris pudor.
Non ossa tumuli sancta discreti tegunt.
Arsisse satis est; pars quota in cineres abit?
Deest terra tumulis: jam rogos silvae negant.
Non vota, non ars ulla correptos levant.
Cadunt medentes; morbus auxilium trahit.
. . . . . . . . . . . . . . . .
Labimur saevo repente fato.
Ducitur semper nova pompa morti;
Longus ad manes properatur ordo
Agminis moesti, seriesque tristis
Haeret, et turbae tumulos petenti
Non satis septem patuere portae.
Stat gravis strages, premiturque juncto
Funere funus.
Prima vis tardas tetigit bidentes,
Laniger pingues male carpsit herbas.
Colla tacturus steterat sacerdos,
Dum manus certum parat alta vulnus,
Aureo taurus, rutilante cornu,
Labitur segnis; patuit sub ictu
Ponderis vasti resoluta cervix.
Nec cruor ferrum maculavit; atra
Turpis e plaga sanies profusa est.
Segnior cursu sonipes in ipso
Concidit gyro, dominumque prono
Prodidit armo.
Incubant pratis pecudes relictae;
Taurus, armento pereunte, marcet:
Deficit pastor, grege deminuto,
Tabidos inter moriens juvencos.
Non lupos cervi metuunt rapaces;
Cessat irati fremitus leonis;
Nulla villosis feritas in ursis.
Perhibit pestem latebrosa serpens.
Aret; et sicco moritur veneno.
Non sylva, sua decorata coma
Fundit opacis montibus umbras,
Non rura virent ubere glebae.
Non plena suo vitis Iaccho
Brachia curvat.
Omnia nostrum sensere malum.
Rupere Erebi claustra profundi
Turba sororum face Tartarea:
Phlegethonque sua motam ripa
Miscuit undis Styga Sidoniis.
Mors alta avidos oris hiatus
Pandit, et omnes explicat alas:
Quique capaci turbida cymba
Flumina servat durus senior,
Navita crudus, vix adsiduo
Brachia conto lassata refert,
Fessus turbam vectare novam.
Quin Taenarii vincula ferri
Rupisse canem fama, et nostris
Errasse locis; mugisse solum;
Vaga per lucos simulacra virum
Majora viris: bis Cadmeum
Nive discussa tremuisse nemus,
Bis turbatam sanguine Dircen:
Nocte silenti Amphionios
Ululasse canes.
O dira novi facies leti
Gravior leto! piger ignavos
Adligat artus languor; et aegro
Rubor in vultu; maculaeque caput
Sparsere leves: tum vapor ipsam
Corporis arcem flammeus urit;
Multoque genas sanguine tendit.
Oculique rigent, et sacer ignis
Pascitur artus, resonant aures,
Stillatque niger naris aduncae
Cruor, et venas rumpit hiantes.
Intima creber viscera quassat
Gemitus stridens; tunc amplexu
Frigida presso saxa fatigant:
Quos liberior domus elato
Custode sinit; petit is fontes:
Aliturque sitis latice ingesto;
Prostrata jacet turba per aras,
Oratque mori; solum hoc faciles
Tribuere dei; delubra petunt
Haud ut voto numina placent,
Sed juvat ipsos satiare deos.
A. del M. 2778. In quest'anno la prima volta il crudel malore della
peste si fece sentire in Italia; o almeno l'Italica storia non ci
somministra altra memoria di peste, che sia prima di questa. Gli
Aborigini ed i Pelasgi, popoli Italici, ne vennero colpiti. Orrenda
fu la strage, che ne seguì, e gravissimi i danni arrecati. (_Dionys.
Halicarnass. Lib. I. Euseb. e il Lebenswaldt_).
A. del M. 2866. La peste si sviluppò in quest'anno fra l'esercito de'
Greci ragunati sotto le mura di Troja. Questo morbo ritardò non solo le
operazioni da essi intraprese contro la città assediata, ma ancora fece
perire un gran numero di persone, fra le quali varj soggetti illustri
per nascita e per valore. (_Omero Iliad. lib. I._).
A. del M. 2910. Poco dopo l'assedio di Troja, ed il ritorno in Grecia
d'Idiomene e Merione, comparve la peste nella Grecia e nelle vicine
provincie dell'Asia; spopolò Creta, e fece per tutto tristissimi
guasti. (_Herod. in Vita Homer._).
A. del M. 2940. In quest'anno la città di Azot ed altre quattro città
principali della Palestina furono colpite da atrocissima peste. Essa
flagellò i Filistei, poco dopo ch'essi ebbero sconfitti gl'Israeliti, e
che si sono permessi la profanazione dell'Arca sacra al vero Dio. (_L.
Regum Cap._ V. _v._ 1599. _et Salian_.).
A. del M. 3017. Quest'è la celebre pestilenza che desolò la Giudea
sotto il regno di Davide, e che uccise in tre giorni settanta mille
persone. Se n'ha menzione in più luoghi delle sacre carte. Davide, re
di Giuda, per isfogo d'orgoglio volle numerare i suoi sudditi. Dio fu
offeso da questa sua vanità; e per punirla gli propose o sette anni di
fame, o tre mesi di guerra, o tre giorni di pestilenza. Davide pentito,
considerando che agevol cosa poteva essere ad un monarca il ripararsi
dai due primi flagelli, si elesse il terzo; e la peste in tre dì fece
morire settanta mille persone del suo popolo. (_Lib. II. Reg. Cap.
XXIV. I. Paralipomenon XXI. Joseph. Flav. Antiquit. Judaicar. Lib. VII.
Cap._ 10.).