Onder 't schrijven heeft mevrouw Van Hake op een schier gebiedenden
wenk van Philip den volzin weggelaten, dien August er bij gedicteerd
had: "Vergeef ook den trouwen Philip; zijn vrouw is zijn leven
en kroon!"
Neen neen! Philips oogen hebben gefonkeld: Dat nooit; dat in der
eeuwigheid niet!
Papa Armelo, die in het benedenvoorkamertje een brief aan mama en
Louise schrijft, ziet eensklaps op. Onder den bril door, naar buiten
turend, meent hij dat zijn oude oogen hem bedriegen. Daar ginds,
dicht bij den waterkant zag hij een blond jongmensch die, terwijl hij
zich het zweet van het aangezicht wischte, aan een sjouwerman eenige
inlichtingen scheen te vragen.
En die jonkman was.... Maar een rijtuig is er eensklaps tusschen in
gereden.--Het hield stil; hier, juist hier voor de deur.
--Is het Willem van _De Zonsberg_, de oude koetsier, die daar van
den bok springt? Is het de generaal die.. .?
Armelo weet niet of hij waakt of droomt. Hij schreef daar juist aan
mama en Louise dat die generaal toch zeer koud en hardvochtig was,
want, dat Eva gisteren een telegram had gezonden en.... Maar nu,
in een oogenblik heeft de oud-kapitein zijn onvoltooiden brief van
de tafel weggegrepen en, ineengefrommeld, in den jaszak gestoken. Nu
heeft hij de deur van het kamertje geopend. De generaal Van Barneveld
is binnengetreden.
Hij ziet er zeer slecht uit, en is nog bleeker dan zijn dochter die
achter hem aankomt.
De grijsaard kan ternauwernood spreken.
Armelo is een weinig verlegen, en neemt daardoor onwillekeurig een
eenigszins militaire houding aan, terwijl hij in zijn woorden een
paar rrs meer dan gewoonlijk gebruikt.
"Ja 't is zeer zeer erg generaal! Ik vrees.... Tenminste...."
Van Barneveld ziet op.