Nog maar even waren de echtelieden Van Middelnesse beneden, of ook de
Geldersche neef treedt de ontbijtkamer binnen. Hij was al 'en poar
uurkes opgewêst, en had moar vast 'en stroatje rondgeloopen.--Neen,
al te best gesloapen had ie niet; moar anders--'t bed was goed gewêst.
Joa wel, joa wel, Janssen docht 'r wel oan dat de man die 'm de weg
zou wiezen, over 'en half uurke kommen zou. 'En klein stukske brood
zou ie vatten, moar anders--honger had ie geen spier, en--en--heur
is, _hie_ had gemeind dat ie bêter zou doen van nou moar afscheid te
nemen: 't was veul gemekkelikker dat ie, noa alles gezien te hebben,
van oavend moar op de spoor noar Delft goeng zitten, zie dan was ie
mergen inéns woar ie wêzen most, en gauwer weer thuus; zie, went hij
_verlangde_ toch ook.
Mijnheer de neef moest ook erkennen dat u eigenlijk zóó oneindig
verstandiger deed, maar anders--dat 't hem hoogst aangenaam zou
geweest zijn, indien u 't nachtje er aangeknoopt en 't avondje
nog--doodfamiljaar--"bij ons" had willen doorbrengen; in ieder geval
moest u toch nog een boterhammetje nemen, men diende zich toch voor
de reis te versterken; en mevrouw vindt alles precies als mijnheer,
en gaat naar 't buffet; krijgt een stukje komijne kaas en presenteert
het den neef, maar:
"Dank oe, neen dank oe."
De cicerone wacht in de gang.
Het afscheid der wederzijdsche familie wordt binnenskamers recht
hartelijk; Van Middelnesse zegt zelfs, dat hij _neef_ een goeje reis
wenscht; mevrouw hoopt dat neef de familie wél terug zal vinden,
en mijnheer voegt er nog bij:
"Als u soms van plan mocht veranderen, ons huis staat voor u open,
hoe langer hoe liever;--van de treinen dat weet u. Die waarmee u gaan
wilt naar Delft is om kwart _voor achten_...."
"Dank oe wel ... kertier d'r over," zegt Janssen: "'k hét 'en buultje
segoaren gekocht en doar steet 't allegoar op."
"Ah juist, precies, maar--altijd beter een kwartier te vroeg dan
'en halve minuut te laat," meent Van Middelnesse.
"Gezondheid! de vrede, en 't beste met oe kienders!" wenscht Janssen
nogmaals, en--hij stapt de gang in.
't Is zeer toevallig: Juist kwam Sientje de kamer voorbij.
"Kom gij is hier, dern!" roept de vertrekkende logeergast, en,
terwijl hij een gulden uit den zak haalt en die der naderbijkomende
deerne in de hand stopt, voegt bij haar fluisterend toe: "'t Is geen
ham en geen os--loat oan oe kameroad moar is kieken, of ie op den
bliksloager liekt."