Onmogelijk! ze moeten morgen naar de residentie terug. Hun kinderen
verlangen zoo zeer en--zij zelven....!
Da's natuurlik!
Eenige minuten later heeft er een hartelijk afscheid plaats. Duizenden
bedankjes voor de allerliefste ontvangst!
"Niks te danken! Moar is weer kommen, heur ie!--Hier, wacht!"--en
mevrouw, die al in 't rijtuig zit, ontvangt een énorm pak op haar
schoot, alsof 't een pompoen is.--
"'En mikske!" zegt de gastvrouw, "veur de kienders; 'k hèt 'r veur
gezurgd dat ie 'en moand of wat varsch kan blieven."
"Wel foei, da's alté!" zegt mevrouw.
Mijnheer, alvorens in het rijtuig te stappen, drukt nog eens recht
vertrouwelijk neef en nichts handen, en voegt er gemoedelijk bij "Nu,
we zien je toch eens?"
"Joa, joa, hier a'j weerum kumt!" lacht de dikke neef. De koetsier
ziet achterom, en vraagt: of 't klaar is?
"Ja," zegt mijnheer. De eerste legt de zweep over de paarden. De
Haagsche vrienden wisselen met de Geldersche, die,--omringd van eenige
hunner telgen voor de deur staan--nog: vaarwels! en dergelijken;
en, terwijl de barouchette door het dorp rolt, duikt mijnheer in het
wagenkussen met den uitroep: "Hê, wat een dagje!"
"Toch lief! toch hartelijk!" zegt mevrouw, die voor een andere
uitlegging beducht is.
"O! onbegrijpelijk!" roept de echtgenoot; "die menschen zouden compleet
alles voor je doen; 't is bourgeois, overladen, ja, maar ik mag het
wel eens. Mijn hemel, welk eten! En dan nog zoo'n mik!"
Mevrouw Van Middelnesse is geheel in verrukking dat Charles het
ernstig meent. De familie, waar ze vroeger juist niet zoo heel veel
van gesproken had, was meegevallen....!
"Nietwaar, de types van Geldersche gulheid? En weet je,--fortuin;
ja.... fortuin!"
"Aller_liest_-lieve menschen!" besluit de echtvriend en geeuwt,
en sluit de oogen, en droomt van den berg in Luilekkerland.