Ruth, Ruth, mienste dát? Kinste dat wier, wier, hâlde fen my, de
ynbannige, de earnstige, de âldere? Fen my, dy’t dy sa allinne stride
litten haw, dêrste in wrok yn hiest, om myn nearzige ûnmacht? Kin dat
wier wêze, fanke.... (_Ruth knikt_). Den ... ik wit net ... hwet is dat
great, ’t is eft der in wûnder bard is.... Den, den, kin ik àlles mei
dy, nêst dy.... Den komt alles goed, den wirdt it hjir wer simmer, den
sjongt de takomst syn sang hjir wer; dat scil, dat ûnthjit ik dy,
Ruth.... Mar den moatst ek net mear sa skrieme; dat docht my sear....
RUTH.
(_wer mei selsbitwang:_) Né, né, hast gelyk Ate, net skrieme.... Dat is
swak, dat mei nou net mear.... Wy, wy wolle sterk wêze, stride en
stribje nêst inoar.... En net skrieme, net twivelje.... Beppe sei
altiten.... (_ûnder hjar lêste wirden sakket it gerdyn_).