(_bitter_). It greatste noch. Dû hearst it.
FRÂNSKE.
Lokkich.
HORA.
Hwerom neame jy dat lokkich?
FRÂNSKE.
Omdat ... wy hawwe altyd kammeraten west ... en as er nou wier sa as
jy, den scoe er sa heech boppe my stean, den wier der net folle plak
mear for my ... en nou, nou kinne wy kammeraten bliuwe yn it learen....
HORA.
Mar ik wit, dat hy ek dit mei my iens wirde scil. O, ik haw it sa
field, do’t ik hjir de earste middeis rounkuijere yn dit efterôf
doarpke, sa lyts, sa forgetten. Elts gyng syn deistich paedtsje lâns
fen eigen soarch en eigen striid, de âlde ienselvige rounte fen berne
wirden en libjen en stjerren, en elts wier it oan to sjen dat him hwet
ûntbriek, it bitrouwen, de ljeafde, alles. It wachtsjen wier op ien
dy’t it iepenbierje scoe, hwet se tochten, hjar langst jaen scoe nei it
heechste.... Nea haw ik myn ropping sa sterk field as do. Do haw ik de
krêft foun alles, alles to jaen hwet ik haw. Mei wêze dat ik sels
dêrfen ûndergean, goed. Mar der scil hjir alteast ien west hawwe, dy’t
de bânnen fen it sleurlibben briek, ien dy’t libje doarst sa’t er wier,
dy’t de herten iepene en de eagen it sjen joech, dy’t it ideael brocht
yn de húskes oan de sânwei en yn de boerewenten!
FRÂNSKE.
Mar men seit dat jy it folk ûntofreden meitsje....
HORA.
Dat hoopje ik, ja. Om’t ik wol dat de minsken nei hjar bêste krêften
libje scille. En om’t it in misdied is tsjin God sels, dat de sielen
skea hawwe scille fen wirk op it ierdappellân. Om’t ik wol dat de
minsken libje scille neffens hjar ropping op ierde.