As de wrâld de wierheit yn it antlit sjucht, de greate hillige
wierheit, den hat hja mar ien andert. Dat is it krús en de stienniging.
Dat moat se, hwent dy wierheden taeste hjar yn de djipste grounslaggen
oan.
HORA.
Ik ha dy al faker sein, dat ik dat net leau. Der is gjin oare sûnde yn
’e wrâld as de ûnfolsleinens, gjin oare ûnfolsleinens as de ûnkinde.
Jow de minsken it kleare sjen, forljochtsje hjar herte, en alles yn
hjar scil roppe om it ljocht, sa as de sinne om it deiljocht siket.
FRÂNSKE.
Mar hja sloegen de Hear dochs oan it krús....
HORA.
Dommens en foaroardiel en hate diene dat. Mar it folk hie Him tajubele
as de rêdder do’t er de poarten fen Jeruzalim ynkaem. De dragers fen it
ideael kinne fortrape wirde, de greate wierheden sels nea. Dy libje yn
it hert fen elts minske.
FRÂNSKE.
Fen elts minske?
HORA.
Elts minske is drager fen de Gods-tins.