Dû bist tichter by de wierheit astû sels wol tinkste Frâns. Witste hwet
myn wille is? Dat is it swalkjen, ûren lang sims, lykme allinne, oer de
hearlike bloeijende heide, oer it wide grien fen it greide-lân. Dat is
it mimerjen yn it lange waeijende gers en it sjen nei de hege
himelloft, fol goudgeglinster en strieljend blau ... dat is it mimerjen
by de wylgemoezzen mei hjar rykdom fen wite wynsels dêr trochhinne, dat
is it swimmen yn de brede, koele, djippe mar, mei neat as de loft boppe
yen, neat as it streakjen fen it wetter om myn lea.... Dat is myn
wille, ik scoe gjin riker, gjin greater winskje. En jimmes? To nou,
Frâns? Fortel my nou fen jim wille, dy iennichste, dy greatste rykdom
yn ’e wrâld!
FRÂNSKE.
Hâld mar wer op. Ik sjuch, dû krijste dochs wol wer gelyk. Frjemd
datste dochs altiten gelyk hast....