Sachel. Esther. Rebbe Haëzer. Rose.
SACHEL. Is m’n zoon thuis?
ROSE. Ja.
SACHEL. Waar is-ie?
ROSE. Boven.
SACHEL. Is-ie thuis gebleven, terwijl wij naar de kerk waren?
ROSE. Nee.... Ja, ’n poosje....
SACHEL. Hoe lang?....
ESTHER. Wat vraag je die meid toch?
SACHEL. Bemoei je ’r niet mee!... Hoe lang? Nou? Hoelang?
ROSE. Dat weet ’k niet....
SACHEL. Zoo—Was ’r niemand anders?
ESTHER. Snauw toch zoo niet! Wat wil je van die meid.... Was ’r nóg
iemand hier, Roos? Laat ’m maar brommen—Was ’r nog iemand?
ROSE (aarzelend). Nee. ’k Heb niemand gezien.
SACHEL. En jij heb iemand de deur zien uitgaan toen wij thuis kwamen.
ESTHER. Dan heb ’k me vergist. Ben je noú tevrejen. ’k Sta wat met ’m
uit, mijneer de rabbijn! Blaas nou nog ’t licht uit onder de koffie....
SACHEL. Wat doet me zoon boven?
ROSE. Weet ik niet....
SACHEL. Weet ik niet? Weet ik niet.... Ik weet meer.
ROSE (verschrikt). ’k Heb ’m niet gezien.
ESTHER. Laat ’m toch praten.... Geef ’m geen antwoord.... Je kent ’m
toch lang genog—Hier neem ’n stuk kiks mee.
ROSE. Nee, dank u.
ESTHER. Ach wat! Neem mee. Eet op. Kauw maar op je gemak. (Rose af)
Zoo’n meid durft op die manier geen mond open doen. En wat ’n goeie
meid. Je kan alles an d’r overlaten. In geen jaren hebben we zoo’n
sjikse gehad. Heb u ’m nou bijgewoond, meneer de rabbijn? En zoo
handelt-ie met iedereen.
SACHEL. Ik weet wat ik weet. Ik pas op. Ik zie meer dan jij....
ESTHER. Goed. Goed. As je maar niet lastig ben.
HAËZER. Hahaha! Hahaha! Heel goed. Zoo moet je met ’m omspringen.... En
waar blijft onze vriend?....
ESTHER. ’k Zal ’m roepen.
SACHEL. Nee, nog niet. Eérst die meid wegzenden voor ’n boodschap, voor
’n vèrre boodschap....
ESTHER. Alweer ’n inval. Waarom zal ik de meid wegzenden? Onzin!
Hindert ze jou wat, hindert ze mijn wat?
SACHEL. Ze hindert mìjn....
ESTHER. Onzin! Onzin! ’k Heb geen boodschap voor d’r.
SACHEL. Máak ’r dan een—Ik vertrouw d’r niet—Ze staat me niet an—Ze kan
luisteren....
ESTHER. ’t Is of we staatsgeheimen hebben! Hoor u ’m? Hoor u ’m? Ik sta
wat met ’m uit. Me laatste cent zou ’k die meid geven.
SACHEL. Jouw laatste cent? Mot die niet uit mijn zak kommen? Ik heb ’r
m’n reden voor—ik wil dat je ’r wegzendt....
HAËZER. Geef ’m z’n zin. En heelemaal ongelijk heeft-ie niet. Je moet
die zaken zonder vreemden behandelen. Al ben je nog zoo goed voor ’n
sjikse—vertrouwen kun je ’r nooit. Wat niet eigen is, wordt niet eigen.
ESTHER. En waar moet ’k ’r heenzenden? ’k Kan ’r toch op Sjabbes geen
boodschappen laten doen.
HAËZER. Zendt ’r naar d’r moeder.
ESTHER. Ze heit geen moeder.
HAËZER. Naar d’r vader dan.
ESTHER. Ze heit geen vader.
HAËZER. Naar d’r oom, naar d’r tante.
ESTHER. Ze heit geen familie.
HAËZER. Geen moeder, geen vader, geen familie—dan ben ik uitgepraat.
ESTHER. En ze luistert niet! ’t Is ’n rechtschapen meid. Nog geen
korrel heit ze gesnoept zoolang ze bij me dient. Je kan me daar ’n meid
zonder reden wegzenden. Waarheen?
SACHEL. Voor mijn part naar de duivel! Stuur d’r naar Meijer—dat-ie
morgen hier komt.
ESTHER. Meijer... Meijer... Da’s ’n vol úúr weg.
SACHEL. Doe wat ’k je zeg. Morgen, tegen één uur, wou ’k Meijer
spreken. De rest komt ’r niet op an.
ESTHER. Hij mot z’n zin hebben. Doe ’k je ’r ’n pleizier mee, lastige
ouwe? Je zàl je zin hebben!
(af).