Sachel. Rose. Een jood.
EEN JOOD. Goeienavond..... (knoopt een pak los). Warm. ’t Is om ’r bij
neer te vallen. Is Esther ’r niet?
SACHEL. Esther is uit.
EEN JOOD. Hoe wou jij dan helpen?
SACHEL. Geef ’t maar hier. Ik zie beter met mijn handen dan jullie met
je oogen. (het goed betastend). Niks. Geen cent waard. Heelemaal niks.
Prullen.
EEN JOOD. Geen cent waard? En Esther heit ’r me de vorige keer twee
gulden op gegeven!
SACHEL. Twee gulden? Twee gulden! Daar had ik bij motten wezen! As ’k
tien stuiver geef is ’t al mooi. Allemaal versleten goed...
EEN JOOD. As je kinderen ’r maar nooit gebrek an zullen hebben! Noem je
die jas versleten? Noem je die broek versleten? kan wel merken dat u ’r
geen kijk op heit.
SACHEL. Ik vergis me niet. M’n vingers verstaan ’t. Die zién. Die zién.
De knoopsgaten zijn heelemaal uitgerafeld en wat heb ’k an ’n broek met
afgetrapte randen?
EEN JOOD. Noem u dat uitgerafeld? Noem u dat afgetrapt? Was uw zuster
maar hier! Wat doe ’k met al die redeneering!
SACHEL. Rose—kom is hier. Bekijk die jas is bij de lamp. Heb ’k recht
as ’k zeg dat-ie versleten is?
ROSE. (De jas bekijkend). Mooi is-ie niet. Maar zoo erg versleten, zoo
héel erg....
SACHEL. (nijdig.) Wat niet versleten! Ben jij blind? Houen jullie me
voor de gek! Had ik me óógen, dan had ik jou niet noodig, jou niet,
niemand niet! Is ’t niet ongelukkig genoeg dat ’k blind ben? An me
vijanden ben ik overgeleverd. Nou staan ze mekaar an te kijken of ’k ’t
zoo zie! Dievetuig! Maar bestelen laat ik me niet! Nog niet voor ’n
cent! Geef hier die jas! (betastend). De knoopsgaten zijn kapot....
Hier is ’n heele plek waar de wol ’r af is.... En de voering.... de
voering.... kijk die gescheurde voering!.... En zoo’n stomme os ziet
niks, wil niet zien!... Geven we je daarvoor te vrèten dat je mijn in
me zak liegt!
ROSE. Ik lieg niet....
SACHEL. Jij liegt! Jullie liegt allemaal!
EEN JOOD. Wat doe ’k met al dat geklets! Maakt Esther ooit zoo’n
spektakel? Geef me honderdvijftig centen en ’t is uit!
SACHEL. ’n Daalder? ’n Cent ’n kwaje dag meer as vier kwartjes.
EEN JOOD. Vier kwartjes? Dank je wel! Dan pak ’k ’t weer in.
SACHEL. Ga je gang! Ik zal me geld in ’t water gooien! ’k Kom ’r ook
niet met stelen an....
EEN JOOD. Nou, laten we zeggen vijf kwartjes. Ik heb ’t hard noodig, me
vrouw is ziek. Anders kreeg je ’t nog voor geen drie gulden....
SACHEL. Al was je heele familie ziek ik geef niet meer as vier
kwartjes. Vodden! Vuiligheid! Voor mijn part neem je ’t weer mee. ’t
Zal me zorg zijn! Vraag wat ’t mijn hindert. Wat begin ik nou!
EEN JOOD. Ik heb al m’n levensdagen nog nooit zoo’n hond gezien—weigert
’n kwartje meer voor ’n zieke vrouw (inpakkend). Dan breng ’k ’t naar
Levi! Die heit nog ’n beetje meelijden met ’n ongelukkig mensch!
SACHEL. Me zorg. Laat Levi z’n heil d’r in zien. Zoo’n rommel zal me
afgestolen worden!
EEN JOOD. In Godsnaam! Og wat ’n uitzuiger!