Voor het huis van den lord-mayor van Londen liepen twee schildwachten
der Iersche garde op en neer.
De groote berenmutsen hadden zij wegens de koude iets dieper dan
gewoonlijk over de oogen getrokken en zij surveilleerden bijna in
looppas.
Plotseling bleef een van hen staan en riep:
„Halt!”
Twee heeren in elegante pelsjassen stonden voor hen en verlangden te
worden binnengelaten.
Het waren lord Lister en Charly Brand.
„Wij wenschen den lord-mayor te spreken,” zei Raffles.
„Voor zaken of particulier?”
„Voor zaken”, antwoordde Raffles.
„De werkuren van den lord-mayor zijn om vijf uur des middags
afgeloopen”, antwoordde de schildwacht.
„Dien mij dan als particulier aan”, zei de lord.
„Ook dat is onmogelijk”, zei de schildwacht, „de lord ontvangt vandaag
niet, omdat hij nog te werken heeft.”
„Het is goed”, zei lord Lister, en hij ging met Charly Brand verder.
Aan den overkant der straat bleef hij staan en keek eens naar het
groote gebouw, waarin de lord-mayor van Londen woonde en een licht op
de eerste verdieping verried Raffles de kamer, waar naar alle
waarschijnlijkheid de lord-mayor zat te werken.
Eenige oogenblikken later zei hij tot Charly Brand:
„Ga jij nu naar huis, mijn jongen! Goeden nacht!”
„En wat ben jij van plan?” vroeg Charly Brand.
„Ik wil den lord-mayor van Londen spreken.”
„Maar dat is toch niet mogelijk naar je gehoord hebt.”
„Niets is onmogelijk.”
Hij reikte Charly Brand nog eens de hand en deze zag, hoe Lister met
elastischen tred over het plaveisel liep, een lucifer aanstak en
daarmee een sigaret ontgloeide.
Daarna zag Charly, dat hij het huis van den lord-mayor voorbijging en
daarna het huis er naast binnentrad.
Charly ging heen. Hij kon maar niet begrijpen, wat Raffles daar in dat
gebouw had te zoeken.— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —
Lord Abercron, lord-mayor van Londen, zat met zijn secretaris in zijn
studeerkamer te werken. Hij was verdiept in de stukken, die voor hem
lagen, zoodat hij er niet op lette, toen zijn kamerdeur werd geopend en
eerst verschrikt opkeek, toen zijn secretaris plotseling opsprong en
met luider stem uitriep:
„Wie zijt ge, wat wilt ge?”
Lord Abercron stond eveneens op en keek naar de deur.
Daar stond de slanke gestalte van een vreemdeling, het type van een
gentleman.
„Wat verlangt ge?” vroeg Abercron, „en hoe is het mogelijk, dat men u
heeft binnengelaten?”
De vreemdeling naderde en zei:
„Pardon. Maar als ik den koning wensch te spreken, dan ook word ik
toegelaten. Ik kom overal binnen, waar ik wil en geen wacht of beambte
kan mij daarin den weg versperren.”
Deze woorden bezorgden lord Abercron een lichte rilling.—„Was dat een
gek of een spook?”
„Ik begrijp u niet,” sprak hij, „maar daar ik het bewijs van uwe
bewering voor mij zie, wilt ge zeker wel de goedheid hebben, mij nader
te verklaren, wien ik de eer heb te spreken.”
De vreemdeling boog met een vriendelijk lachje en zei:
„Mijn naam is John C. Raffles.”
De lord-mayor en zijn secretaris vlogen van schrik achteruit. Een
bovenaardsche verschijning had op hen geen schrikkelijker uitwerking
kunnen hebben.
De lord kreeg het eerst zijn tegenwoordigheid van geest terug en zei:
„Schertst ge of wat praat ge anders voor onzin?”
„Geen onzin,” antwoordde Raffles, „of denkt ge, dat ik voor mijn
pleizier over de daken naar hier ben geklauterd?”
„Over de daken?” herhaalde lord Abercron.
„Ja,” antwoordde Raffles, „ik ben van hiernaast bij u overgesprongen.
Dat was een heele waaghalzerij.”
„Als ge geen slechte bedoeling hebt,” sprak Abercron, „al zijt ge ook
de veelbesproken Raffles, waarom komt ge dan midden in den nacht bij
mij?”
„Omdat mijn boodschap geen uitstel kan lijden,” antwoordde de Groote
Onbekende, „ik kom om met de hulp van uwe lordschap het vreeselijke
lijden van ongelukkige schepsels te verzachten. Ik kom zelfs, op gevaar
af, dat ge mij laat arresteeren en in de gevangenis werpen.”
Nu keek lord Abercron in gespannen aandacht naar Raffles en zich
herinnerend dat lord Lister, voordat hij zich aan de inbrekerssport
wijdde, zijn standgenoot was, zei hij:
„Ga zitten, lord Lister. Het moet wel een belangrijk iets zijn, dat u
er toe drijft, u te wagen in het hol van den leeuw.— —Zal ik mijn
secretaris wegzenden?”
„Dat laat ik geheel aan u over, sta mij toe, dat ik u thans mijn
verhaal doe.”