Τι ευτυχής πούν' ο λαός! και εγώ η δούλα η καλή,
και η κυρά μου πειό πολύ!
Κι' όλες εσείς, που κάθε μια μπροστά στην πόρτα μένει,
κι' ο δήμος και οι γείτονες, κι' αυτοί ευτυχισμένοι.
Μα το θεό; είμαι κ' εγώ μια δούλα, κι' όμως πήρα
κ' έβαλα στο κεφάλι μου τα πειό ωραία μύρα.
Κι' απ' όλα τα μυρουδικά της Θάσου είνε χίλιες
φορές πειό εκλεκτότερα, που τάχουν στης μποτίλλιες
κ' η μυρουδιά μοσχοβολεί
πολύν καιρόν στην κεφαλή,
μα τάλλα όμως χάνουνε το μύρο τους ταχύτερα.
Θεοί μου! είνε πειό καλά, πολύ, πολύ καλήτερα.
—Κέρασε άδολο κρασί! και ευφροσύνη θάχης
τη νύχτα που θα ψάχης
για να διαλέξης ό,τι βρης οσμή γλυκειά να χύνη.
— Αλλά τι νάχη γίνη,
γυναίκες, ο αφέντης μου, που έχει την κυρά μου;
ΧΟΡΟΣ
Ώ, θα τον εύρης εύκολα• περίμεν' αυτού χάμου.
ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΣ
Μάλιστα• να τος! τώβαλε κ' εκείνος για το γλέντι.
(εισέρχεται ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ, όστις χάριν του κωμικού ειρμού δύναται να ήνε
αυτός ο ΒΛΕΠΥΡΟΣ]
— Ώ τρισευτυχισμένε μου, μακάριε μου αφέντη!
ΒΛΕΠΥΡΟΣ
Εγώ;
ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΣ
Αμ βέβαια εσύ, όσο κανένας άλλος,
μα τους θεούς! ποιος ευτυχής θα ήταν πειό μεγάλος
από την ευγενεία σου, που σες ψυχές τριάντα
χιλιάδες και περσσότερες, δεν έφαγες στην μπάντα;
ΧΟΡΟΣ
Ευτυχισμένος άνθρωπος, [απ' το φαΐ στον ύπνο.]
ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΣ
Και τώρα για πού τώβαλες, αφέντη;
ΒΛΕΠΥΡΟΣ
Για το δείπνο.
ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΣ
Μα τη θεά, ο έσχατος απ' όλους πας ως τόσο.
Με πρόσταξ' η γυναίκα σου να 'ρθω να σε τσακώσω,
και με της κόρες τούτες 'δω να 'ρθης εκεί και συ.
Περσσεύει χιώτικο κρασί
και όλα ταγαθά της γης•
έλα λοιπόν και μην αργής.
[προς το κοινόν]
— Και ο καθένας θεατής,
που θάχη ευχαρίστησι, κι' ο κάθε μας κριτής,
αν ίσως δεν φρονή αλλοιώς, εκεί μ' εμάς ας πάνε,
κι' απ' όλα θα τους δώσουμε [να κάτσουν και να φάνε!]
ΒΛΕΠΥΡΟΣ
Χεμ! τότε πες τα νακουσθούν απ'όλους• κ' ελευθέρως
κάλεσε όπου νηός βρεθή, μικρό παιδί και γέρος•
κανένα μην αφήσης•
και όποιον απαντήσης
τραβώντας για το σπίτι σου, πες του καλά ν' ακούση,
πως περιμένει έτοιμο για όλους το τσιμπούσι!
ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΣ
Εγώ εκεί πηγαίνω
κρατώντας τούτο το δαδί, που βλέπεις, αναμμένο.
ΧΟΡΟΣ
Τι χάνεις τόσες ώρες,
και δεν τραβάς εκεί και συ μαζύ μ' αυτές της κόρες;
Κ' ενόσω συ θα προχωρής [στο γλέντι το μεγάλο,]
τραγούδι για την όρεξι θ' ακούσης να σου ψάλλω.
(Η Κορυφαία του Χορού κάμνει _Παράβασιν_ προς το κοινόν)
Τώρα λίγο θα θελήσω
στους κριτάς μου να μιλήσω.
Οι σοφοί, απ' τη σοφία ας με κρίνουν στην εντέλεια,
κι' όσοι θέλουν να γελάνε, ας με κρίνουν απ' τα γέλια•
κ' έτσι όλοι θάχουν ίση
τη μερίδα τους στην κρίσι.
Και ο κλήρος πούχει πέση,
[και εις το δικό μου έργο έδωκε την πρώτη θέσι,
όταν με σειρά θα 'ρθουν
και τα άλλα να κριθούν,]
ας μην ήν' αιτία πάλι
να ξεχάσετ' όσα είπα απ' τη μια στιγμή στην άλλη,
μα, συμφώνως με τον όρκο, ο καθένας σας ας κρίνη
τους χορούς, και ό,τι είπα μεσ' στη μνήμη σας να μείνη,-
κι' όχι σαν κακές πουτάνες, όπου άλλο δεν θυμούνται,
παρά μοναχά εκείνους, όπου πέφτουν και κοιμούνται!
— Πάμε, φιλαινάδες, τώρα,
ας τραβάμε για το δείπνο να μη χάνουμε την ώρα.
Και τα δυο σου πόδια κίνει
με το κρητικό το βήμα.
ΗΜΙΧΟΡΟΣ
Όπως είπες και θα γίνη.
ΧΟΡΟΣ
Και η λεπτοκαμωμένες με τα σκέλια σας κρατείτε
το ρυθμό, — κ' εκεί θα βρήτε
μπαρμπουνοσελαχορτικο-
μπριζολογαλεογλυκο-
μελιτοπασσαλειμμένο-
κοκκοροκοττοψημένο-
λαγοτσιχλοκατσουλιερο-
φαβοφασσοπεριστερο-
φασουλοκοτσυφοτρυγον-
επιτατραγανοπτερύγων!
Συ που ακούς αυτά τα λόγια, πάρε γρήγορα το πιάτο
κ' ένα ώμορφο ποτήρι,
για να φας στο πανηγύρι
όπου γίνετ' εκεί κάτω,—
ΗΜΙΧΟΡΟΣ
που τα κρέατα, σαν λύκοι
πεινασμένοι, θα τραβάν'.
ΧΟΡΟΣ
Σηκωθήτ' απάνω!. . . Νίκη!. . .
Στο φαΐ!. . . Ευοί!. . . ευάν!. . .
ΤΕΛΟΣ
Η Σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη, υπήρξε ένας
σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορά προσφερόταν συστηματικά
στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία ελληνική σκέψη (Ιστορία,
φιλοσοφία, ποίηση, δράμα, δικανικός και πολιτικός λόγος) σε
δημιουργικές μεταφορές της, από τους άριστους μεταφραστές του τόπου,
στην πιο σύγχρονη μορφή που πήρε εξελισσόμενο το γλωσσικό της όργανο.
Ο Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο
Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοτέλης, ο Θεόκριτος, ο Θεόφραστος, ο
Επίκτητος, ο Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ. προσφέρονται και σήμερα,
στις κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά, Ραγκαβή, Μωραϊτίδη,
Κονδυλάκη, Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη, Καμπάνη, Καζαντζάκη,
Βάρναλη, Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού, Φιλαδελφέως, Τσοκόπουλου,
Σιγούρου, Κ. Χρηστομάνου κλπ, σε μια σύγχρονη σειρά εκδόσεων βιβλίου
τσέπης, πράγμα που επίσης γίνεται για πρώτη φορά, συστηματικά, στην
Ελλάδα.
Αι εκκλησιάζουσαι γελοιοποιούν την περί γυναικείας ελευθερίας
ιδεολογίαν και ιδίως τας περί κοινογαμίας και κοινοκτημοσήνης τότε
αναφυείσας θεωρίας.
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΩΛΗΣΙΣ
ΛΑΔΙΑΣ ΚΑΙ ΣΙΑ Ο.Ε.
ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 22 - ΤΗΛ. 614.686, 634.506
ΤΙΜΑΤΑΙ ΔΡΧ. 10