Patrono suo singulari D. Perne, E-
_liensis ecclesiæ Cathedralis dignissi-_
mo Decano, Abrahamus Flemingus,
#eudaimonian#.
Scripsit non multis abhinc annis (optime Patrone) et non impolitè
scripsit, vir omnibus optimarum literarum remis instructissimus, de
doctorum grege non malè meritus, tuæ dignitati familiaritatis nexu
coniunctissimus, clarissimum Cantabrigiensis academiæ lumen, g[em]ma,
et gloria, Johannes Caius, ad Conradum Gesnerum summum suum, hominem
peritissimum, indagatorem rerum reconditarum sagacissimum, pulcherrimaq.
historiarum naturalium panoplia exornat[um], epitomen de canibus
Britannicis non tam breuem quàm elegantem, et vtilem, epitomen inquam
variis variorum experimentorum argumentis concinnatam; in cuius
titulum c[um] forte incidissem, et nouitate rei nonnihil delectarer,
interpretationem Anglicam aggressus sum. Postquam vero finem penso
imposuissem, repentina quædam de opusculi dedicatione cogitatio
oboriebatur tãdemque post multas multarum rerum iactationes,
beneficiorum tuorum (Ornatissime vir) vnica recordatio, instar
rutilantis stellæ, quæ radiorum splendore quaslibet caliginosas
teterrimæ obliuionis nebulas dissipat, et memoriæ serenitatem, plusquã
solarem, inducit, mihi illuxit; nec nõ officii ratio quæ funestissimis
insensæ fortunæ fulminibus conquassata, lacerata, et convulsa, penè
perierat, fractas vires multumq. debilitatas colligebat, pristinum
robur recuperauit, tandemque aliquando ex Lethea illa palude neruose
emergebat, atque eluctata est. Quã voragin[em] simulatque euaserat, sic
effloruit, adeoque increuit, vt vnamquamque animi mei cellulã in sui
ditionem atque imperii amplitudinem raperet. Nunc vero in contemplatione
meritorum tuorum versari non desino, quorum magnitudinem nescio an tam
tenui et leuidensi orationis filo possim circumscribere: Hoc, Ædepol,
me non mediocriter mouet, non leuiter torquet, non languide pungit. Est
præterea alia causa quæ mihi scrupulum injicit, et quodammodo exulcerat,
ingrati nempe animi suspicio a qua, tanquam ab aliqua Lernæa Hydra,
pedibus (vt aiunt) Achilleis semper fugi, et tam[en] valde pertimesco ne
officij mora et procrastinatio (vt ita dicam) obscænam securitatis labem
nomini meo inurat, eoque magis expauesco quod peruulgatum illud atque
decantatum poetæ carmen memoriæ occurrebat.
Dedecus est semper sumere nilque dare.
Sed (Ornatissime vir) quemadmod[um] metus illius mali me magnopere
affligebat atque fodicabat, ita spes alterius boni, nempe humanitatis
tuæ, qua cæteris multis interuallis præluxeris, erigit suffulcitque:
Ea etiam spes alma et opima iubet et hortatur aliquod quale quale sit,
officij specimen cum allacritate animi prodere. Hisce itaque
persuasionibus victus me morigerum præbui, absolutamque de canibus
Britannicis interpretation[em] Anglicam, tibi potissimum vtpote patrono
singulari, et vnico Mæcenati dedicand[um] proposui: non quod tam ieiuno
et exili munere immensum meritorum tuorum mare metiri machiner, non quod
religiosas aures sacratasque, prophanæ paginæ explicatione obtundere
cupiam, nec quod nugatoriis friuolisque narrationibus te delectari
arbitrer, cum in diuinioribus excercitationibus totus sis: sed potius
(cedat fides dicto) quod insignis ille egregiusque liber alium artium,
et præcipuè medicæ facultatis princeps (qui hoc opusculum contexuit) ita
viguit dum vixerat adeoque inclaruit, vt haud scio (vt ingenué fatear
quod sentio) an post funera parem sibi superstitem reliquerit. Deinde
quod hunc libellum summo studio et industria elaboratum in transmarinas
regiones miserat, ad hominem omni literarum genere, et præsertim
occultar[um] rerum cognitione, quæ intimis naturæ visceribus et medullis
insederat (O ingeni[um] niueo lapillo dign[um]) cuius difficultates
Laberyntheis anfractibus flexuosisque recessibus impeditas perscrutari
et iuuestigare (deus bone, quam ing[en]s labor, quam infinitum opus,)
excultum, Conradum Gesnerum scriberet, qui tantam gratiam conciliauit vt
non solum amicissimo osculo exciperet, sed etiam stud lose lectitaret,
accuratè vteretur, inexhaustis denique viribus, tanquam perspicacissimus
draco vellus aureum, et oculis plusquam aquilinis custodiret, Postremo
quemadmodum hanc epitomen a viro verè docto ad virum summa nominis
celebritate decoratum scriptam fuisse accepimus, ita eandem ipsam (pro
titulo Britannico) Britãnico sermone, licet ineleganti, vsitata et
populari, ab esuriente Rhetore donatam, tuis (eruditissime vir) manibus
commendo vt tuo sub patrocino in has atque illas regionis nostræ partes
intrepide proficiscatur: obtestorque vt hunc libellum, humilem et
obscuram inscriptionem gerentem, argumentum nouum et antehæc non auditum
complectientem, ab omni tamen Sybaritica obscoenitate remotissimum, æqui
bonique consulas.