Deze maatregelen betreffen de bewaking der jonge koninginnen, die nog
begraven liggen in hunne gevangenis van was. Ik veronderstel, dat de
bijen het verstandiger oordeelen geen tweeden zwerm uit te zenden. Hier
doen zich dus weer twee mogelijkheden voor. Zullen ze aan de
eerstgeborene der koninklijke maagden, aan haar, die wij hebben zien
uitkomen, toestaan hare vijandelijke zusteren te vernietigen, of wel
zullen ze wachten totdat deze de gevaarlijke plechtigheid van de
"parings-vlucht" heeft volbracht, waarvan de toekomst van het volk kan
af hangen? Dikwijls wettigen ze den onmiddellijken moord, dikwijls ook
verzetten zij er zich tegen, maar 't laat zich gemakkelijk begrijpen,
dat het moeielijk is uit te maken of dit gebeurt met het oog op een
tweeden zwerm, of op de gevaren van de "parings-vlucht"; want meer dan
eens heeft men waargenomen, dat ze, na tot een tweeden zwerm te hebben
besloten, plotseling daarvan afzagen en heel het voorbestemde nakroost
vernietigden, 't zij omdat de tijden ongunstiger waren geworden, 't zij
om eenige andere reden, die we niet kunnen opsporen. Doch stel dat ze
het nuttig hebben geoordeeld van het zwermen af te zien en de gevaren
van de "parings-vlucht" te aanvaarden. Wanneer nu onze jonge koningin,
aangevuurd door haar verlangen, het gebied van de groote wiegen nadert,
dan wijkt de wacht ter zijde om haar vrijen doortocht te laten. Ten
prooi aan haar woedende jaloezie werpt ze zich op de eerste
koninginne-cel, die ze aantreft en doet met tanden en pooten al haar
best om de was te breken. Ze slaagt er in, rukt met geweld de pop er
uit, die in die woning rust, wikkelt de slapende prinses los en als haar
mededingster reeds kenbaar is, keert ze zich om, steekt haar angel in de
open cel en boort als waanzinnig dezen daarin, totdat de gevangene
bezwijkt onder de wonden van het giftig wapen. Dan komt ze tot rust, en
vindt voldoening in den dood, het mysterie, dat aan den haat van alle
wezens grenzen stelt, trekt haar angel in, valt op een andere cel aan,
opent die om er echter voorbij te gaan als zeer enkel een onvolgroeide
larf of nymph in vindt, en gaat zoo voort tot op het oogenblik, dat ze
hijgend en uitgeput bemerkt, dat hare tanden en nagels machteloos langs
de wanden van was afglijden.
De bijen rondom haar zien hare woede aan zonder er in te deelen en gaan
haar uit den weg om haar het veld vrij te laten; maar zoodra een cel is
doorboord en verwoest komen ze aanloopen, halen het lijk, het nog
levende larfje of de gepijnigde nymph er uit, gooien ze uit den korf, en
proppen zich gretig vol met de kostelijke koninklijke pap, die den bodem
van de cel overdekt. En daarna, als hunne uitgeputte moeder hare woede
laat varen, voleindigen zij zelven den moord der onschuldigen, en het
vorstelijk ras heeft met zijne woonplaatsen opgehouden te bestaan.
Met de executie der darren, die overigens meer is te verontschuldigen,
is dit de afschuwelijke ure van den bijenkorf, de eenige waarin de bijen
aan tweedracht en dood verlof geven hunne woningen te overmeesteren.
En, zooals het zoo vaak in de natuur voorkomt, zijn het juist de door de
liefde bevoorrechten, die de buitengewone pijlen van een gewelddadigen
dood op zich zien gericht.
Enkele malen, doch uiterst zelden daar de bijen voorzorgsmaatregelen
nemen om dit geval te voorkomen, enkele malen gebeurt het, dat twee
koninginnen tegelijkertijd uitkomen. Dan heeft onmiddellijk bij het
verlaten van de wieg de doodelijke kamp plaats, waarvan Huber voor het
eerst een merkwaardige bijzonderheid heeft opgeteekend: telkens wanneer
de beide maagdelijke koninginnen in hun curas van sits bij hun uitval
zulk een stelling innemen, dat ze bij het steken met hun angel elkaar
weerkeerig zouden doorboren dan is het, juist als bij de gevechten in de
Ilyas, alsof den god of godin, wellicht de god of de godin van het ras,
tusschen beide komt; door een zelfden schrik bevangen, gaan de beide
strijdende partijen uiteen en ontvluchten elkaar geheel ontdaan, om kort
daarna elkander weer te zoeken en opnieuw uiteen te gaan indien de
dubbele ramp opnieuw de toekomst van hun volk bedreigt; totdat het aan
een van beiden gelukt hare onvoorzichtige of onhandige mededingster te
verrassen, en haar te dooden zonder gevaar voor zichzelve, want de wet
van de soort eischt slechts één offer.