rapideme kaj diligente konstruis langoj de furioziĝinta malico kaj
kiu devas dispremi mian amatan edzinon. Ĉu mi povas tutan tiun ĉi
monton disĵeti, pesi en ĝi antaŭ vi ĉiun ŝtonon de kondamno,
ĉiun bulon da kalumnia koto, ĉiun plenmanon da sablo ĵetita sur
viajn okulojn, por ke vi ne rimarku la veron? Se eĉ permesus al mi
tion ĉi la doloro, ĝin ne permesas la abomeno. Ĉiu el vi sendube
trovis sin iam antaŭ kontraŭulo, kiun li estus renversinta per unu
piedekbato kaj tamen ne volis lin eĉ piedekbati; ĉiu renkontiĝis
kun kulpigado, kiun li senpene estus repuŝinta, sed, haltigita de
abomeno, li ne repuŝis. La plej mizera homo havas konvinkon, ke
lia karaktero nur ĝis ia grado povas esti duba kaj atingebla de
suspektoj; sur ŝtupoj pli malaltaj li estas garantiita kontraŭ ili;
se mi, regnanoj, kulpigus iun ajn el vi, je turmentado de sklavoj,
la aliaj akceptus tion ĉi kiel eblan; sed, se mi kulpigus lin je
formanĝado de sklavoj, neniu kredus al mi sen videblaj argumentoj.
Ĉar egale ĉiu homo portas en si mezurilon de versimileco de
homaj agoj, kun kies helpo li de la unua fojo taksas la honestecon
de ĉiuj riproĉoj. Mi supozas, ke vi ankaŭ ĝin posedas en via
konscienco, ke vi ankaŭ rimarkis mem la tutan monstrecon de la
kulpigo, antaŭ ol mi sukcesis ĝin montri al vi. Efektive, kio laŭ
Hermipo kaj liaj kompanianoj, aŭ ordondonantoj, estas Aspazio?
Malĉasta hetero, delogantino de senpekaj knabinoj, mastrino de
ametaĵoj de sia edzo, difektantino de sanktaj arbaretoj, senpensema
kaj aroganta insultantino de dioj. Per multenombraj riveretoj ŝi
disfluigas moralan putron sur la tero, kaj ĉar ŝi ne povas atingi
kaj infekti la ĉielon, ŝi superĵetas ĝin per blasfemaĵoj.
Tiu ĉi venenantino morala disvastigas ĉirkaŭ si tiel mortigan
influon, ke de ĝi pereas plej geniaj mensoj kaj plej potencaj
karakteroj. Konfesu, ke tiom da teruraĵoj oni povus dividi inter
kelkaj virinoj kaj eĉ tiam ĉiu estus malofta siaspeca ekzemplero.
Monstron kunigantan en si ĉiujn tiujn ĉi abomenindaĵojn la naturo
ne kreis, naski ĝin povas nur fantazio de malnobleco. Jes, ĝi estas
spirita frukto de Hermipo, jesigita, kiel efektiva, de neniu. Mi
jam ne parolas pri la atestaĵoj de Sofoklo, Sokrato, Protagoro, al
kiuj oni penis ŝteli el la buŝo ian dusencan vorton kaj malnoble
ekuzi; sed kion pruvis aliaj atestantoj? La sklavo Trakso, videble
subaĉetita, reprenis pro timo siajn vortojn; Tucidido kaj Diofito
apogis sin sur miaj plej koraj forestantaj amikoj, kiuj ne povas
ekstari ĉi tie kaj per neado de imputitaj al ili mensogoj ree
enŝtopi ilin en la gorĝojn de la kalumniuloj. Se Aspazio tiel
senkaŝe kaj ĉie dissemadis infekton moralan, kial do oni ne
alkondukis ĉi tien la aregon da ŝiaj amatoj kaj oferoj; kiel oni
ne kolektis la multenombran sekvantaron de tiuj morale faligitaj
de ŝi knabinoj, sed oni preferis falsi la plendojn de la ekzilito
kaj de la mortinto? Furioza malamo, timigita nek de majesteco de
la malbonsorto, nek de l' morto, malnoble perfortis ilin ambaŭ. La
koroj de miaj amikoj estis konstante malfermitaj por mi kaj mi nenion
vidis en ili krom malŝato aŭ malrespekto por tiuj, kiuj nomas sin
iliaj konfidenciuloj. Tucidido, kiu alvokis al juĝo Anaksagoron,
estis sentaŭga, sed Tucidido, kiu malhonoras la senhejmulon, estas
malnobla; Menono, kiu malgloris Fidion vivan, estis bazilisko, sed
Diofito, kiu malgloras la mortinton, estas hieno. En tiu ĉi malnobla
afero partoprenis, bedaŭrinde, ankoraŭ unu homo. Mi preferus vidi
antaŭ mi fantomon de patromortiginto; sed, ĉar tiu ĉi homo jam
ekstaris, li atestu kontraŭ siaj gepatroj adoptintoj. Vi scias, ke
de mia unua edzino mi disiĝis. Ŝi petis, ke mi lasu ĉe ŝi miajn
du filojn; mi konsentis, ĉar ŝi amis ilin, mi tamen ne ĉesis
atenti ilian edukadon. Malsanema, la pli juna mortis frue; la pli
maljuna dume maturiĝante komencis aperigi malbonajn emojn kaj
malvirtajn kutimojn, kies embrion mi ne rimarkis en lia infaneco: li
drinkadis kun la riĉa junularo Atena, partoprenis en plej malĉastaj
diboĉadoj. Admonojn li akceptadis de mi komence indiferente, poste
arogante, ĝis fine li tute rifuzis al mi la obeon kaj respekton.
Longe mi ne povis trovi la fonton, el kiu li ĉerpis la rimedojn por
tia vivo; fine mi trovis, ke ilin liveras al li kelkaj aristokratoj,
kaj precipe la edzino de ia riĉulo -- kun kiu celo, vi divenas el la
prezentita al vi skribaĵo kaj el la intencita ĉi tie malhonorado
de la patro kaj de la patrino per la atestaĵo de la filo. Mi ne
analizos tiun ĉi hontindaĵon, mi eligis ĝin nur, por ke sur ĝia
fono respeguliĝu pli klare la malico de la kulpigantoj, por lumigi
al vi unu detalon, antaŭ kiu eĉ la ebria kaj zorge en kalumniado
ekzercita Ksantipo ektremis. Li edziĝis kun virino, meritanta pli
bonan sorton, kiun li malzorgis kaj kune kun la infanoj ĵetis
en mizeron. Eksciinte ĉi tion, Aspazio donis al la malfeliĉa
virino konstantan monhelpon, kiun ŝi ofte pagis dufoje, kiam la
malŝparemulo fordrinkis ĝin, kaj pri tiu ĉi Aspazio li atestis,
ke ŝi instigis al senhonesta metio lian edzinon, kiun ŝi cetere
tute ne konis! Vere, la homa lango estas kapabla plenumi ankoraŭ
pli grandajn krimojn, ol la mano! Tiu ĉi ekzemplo vin instruu,
kiel en la laboro de niaj kulpigantoj ŝanĝiĝis la vero. Kaj
kiacele oni plenumis tiun ĉi senhontan falsadon? Aspazio belega,
prudenta, libera de antaŭjuĝoj, kuraĝa, agema, glora, ĉirkaŭata
de filozofoj kaj de ili admirata, sendube vekis enviojn kaj malamojn;
sed la fina celo de l' atako ĉi tie estas mi. Ne per simpla okazo
pereis ĉiuj, kiuj staris al mi plej proksime. Unua falis Efialto,
poste Anaksagoro kaj Fidio, nun venis la tempo por Aspazio. Ĉar oni
ne sukcesis min dispremi, oni penis almenaŭ soligi kaj senesperigi
min. La nuna ekbato, se ĝi ne maltrafos, efikos tiun tiel longe
atendatan rezultaton. La kalkulo estas simpla kaj -- mi konfesas --
bona, ĉar Aspazio ne foriros el tiu ĉi mondo sola, sed kun Periklo,
kiu ŝin amas kaj adoras, kiu sen ŝi ne povus vivi. Ĉu tia espero
ne allogas! Ĉu por ĝi ne estas inde plenumi eĉ malnoblecon? Tiom
da fojoj oni vane alvokis min antaŭ la juĝon de l' popolo, tiom da
fojoj oni penis dispremi min per Spartana milito, tiom da kaptiloj mi
evitis, tiom da ekbatoj mi rebatis kaj tiom da doloroj mi eltenis, --
kaj jen ĉi tie sen ia batalo, sen kontraŭstaro mi cedos, en tombon
aŭ en ekzilejon, kien vi sendos mian plej karan amikinon, al kiu
mi ŝuldas la plej bonajn inspirojn kaj la plej feliĉajn ideojn!
Eble mi estas cetere por vi, por la regno -- baraĵo kaj ŝarĝo,
kiel maljuna sklavo, kiu fininte sian servadon, perdis la fortojn
kaj estas al laboro nekapabla kaj tamen vivas obstine. Se vi serĉis
okazon liberiĝi de mi, kaptu ĉi tiun -- facilan kaj oportunan.
Mi atendas nur ordonon, kien mi devas forporti mian kapon. Sed vi,
regnanoj, ne restu kun la konvinko, ke mi foriros dispremita de
malĉastaj agoj de tiu ĉi virino, se vi ŝin kondamnos. Mi foriros
fiera je ŝi, kvankam ŝi pekis antaŭ la leĝo. Sur la vangoj de
l' kulpigantoj trakuris, kiel mi vidas, ĝoja rideto. Jes, ŝi
pekis, ĉar ŝi pensis -- profunde kaj laŭte. La tradicio kaj niaj
regularoj vidas en ĉi tio pli grandan pekon, ol en subĵetado de
l' infanoj. La tuta saĝeco de niaj virinaj idealoj enfermiĝas en
divenado, ekscitado kaj satigado de viraj voluptoj. Se iu varmigus
ŝtonan statuon kaj instruus ĝin moviĝi, sendube ĝi trovus
amanton. Plej bongusta frandaĵo por postulemaj moralistoj estas
belega, odora korpo de malsaĝa virino. La prudento laŭ ilia opinio
estas nur maldolĉaĵo en tiu ĉi plej dolĉa frukto sur la tero.
Se la antikva kaj ĝis nun ne forigita leĝo punas per cent drakmoj
virinon, kiu eliris sen vizaĝkovrilo; se estas al ŝi malpermesite
aŭskulti en la teatro komediojn; se unu greka verkisto gloras
tion, ke neniu en Atenoj manĝas kun fremda edzino: se la konata
aristokratino fieris antaŭ mi, ke ŝiaj filinoj ne legis eĉ unu
verson de Homero, tiam efektive pekis Aspazio, kiu malkovradis sian
vizaĝon sur la strato, komunikiĝadis kun scienculoj, legis verkojn
de poetoj kaj filozofoj, diskutadis pri plej altaj demandoj sciencaj.
Tio ĉi ja signifas, ke ŝi pasigis vivon malindan! Mi aŭdas ridon
kaj aplaŭdojn por Hermipo en ĉiuj rifuĝejoj de malĉasto. Ĉar
li ne kuraĝis starigi antaŭ vi plej forpuŝindan malĉastulinon
kaj kulpigi ŝin, ĉar ŝi dirus al vi: tia estas mia okupo -- kaj
vi devus ŝin liberigi. Sed ĉu virino, pensanta libere povas diri
al juĝistaro: tia estas mia okupo? Neniel. Ĉar malĉasteco estas
metio leĝigita, filozofio -- ne. Hetero kiu ruinigus la tutan grekan
junularon -- mokus ĉiujn juĝojn, dum filozofinon meditantan pri la
deveno de steloj oni havas rajton kaj oni devas puni per morto laŭ
postulo de iu ajn. En Atenoj estas pli sendanĝere dissemi infekton
ol sciencon. Kvankam ne nur en Atenoj... Ĉiu popolo pistas la
grandajn homojn, kiel nuksojn, por eligi el ili kernojn, per kiuj ĝi
nutriĝas. Ne unu jam lumradio ekpafis el arestejaj mallumejoj, ne
unu granda ideo estis oleita per martira sango. Kiam genio ekparolas
al homaro, ĝi komence respondas per insulto kaj nur poste per beno.
Malsaĝeco vagas tra vojoj jam pretaj kaj bone gardataj, la saĝeco
trahakas al si vojon tra densa kaj maljuna arbaro, en kiu ĝin
surfalas venenaj rampaĵoj kaj rabaj bestoj. La socio estas kreita
por pigmeoj, grandeguloj vundas al si la fruntojn per ĝiaj malaltaj
kunplektaĵoj. Por ke ili tamen ne difektu kaj ne disbatu tiun ĉi
konstruaĵon, estas necese ilin faligi kaj senliberigi aŭ fortranĉi
al ili la kapojn. Vi volas tion ĉi fari kun Aspazio. Ekkreskis en
Atenoj virino -- grandegulo, kiu ne enlokiĝas en tradiciaj ĉeletoj,
kiu ilin dispuŝas kaj rompas, kiu super la nigra amaso leviĝas kiel
palmo super arbetaĵo; dishaku ĝin aŭ fortranĉu al ĝi la pinton,
se tion ĉi postulas Hermipo kaj permesas la leĝo. Sed ne pensu,
ke via hakilo estas sankta, ĝi estas nur multepeza kaj akra. Se
ĝin estus tenintaj generacioj, kiuj vivis antaŭ mil jaroj, ili
faligus ĝin sendube sur viajn kolojn, ĉar vi estus por ili senpiaj
kaj nemoralaj; se ĝin ekvidos en viaj manoj generacioj, kiuj vivos
mil jarojn poste, ili nomos vin mortigantoj. La netuŝeblajn kredojn
de niaj praavoj ni mokas hodiaŭ kaj niajn netuŝeblajn verojn la
pranepoj ankaŭ ne indulgos. Ĉar apud niaj limaj kolonoj la mondo
ne haltos en sia evolucio, sed ilin renversos, iros antaŭen kaj
starigos al si novajn. Ĉu vi povas esti certaj, ke post vi finiĝas
la progreso de l' homa ideo, ke tiuj principoj, pro kiuj vi kondamnas
Aspazion, ne estos konfesataj de ĉiuj? Se via rigardo atingas la
lastajn ekstremojn de l' monda ekzistado kaj antaŭvidas, ke via
scienco, via kredo travivos ĉiujn ventegojn kaj ĉiujn kataklismojn
en eterna senŝanĝemeco, forprenu al la edzo la edzinon, al la
infanoj -- la patrinon, kaj dediĉu ŝin kiel oferon al la dioj.
Sed, se en vian konsciencon enŝteliĝis eĉ plej malgranda dubo,
elaŭskultu ĝian averton, por ke la mantelo de l' justeco ne kovru
la krimon. La honesta koro donu al vi bonan inspiron, la hela
prudento donu al vi saĝan konsilon, via verdikto estu voĉo de l'
leĝo. (_Li malsupreniras de la parolejo, alproksimiĝas al Aspazio
kaj kisas ŝin_) Kara edzino! Kalumniado nin disigis, sed la verdikto
kunigos kaj falos sur nin ambaŭ.
ARĤONTO
La juĝa diskutado estas finita. La ĵurintoj metos senkulpigajn
blankajn globetojn en la dekstran urnon kaj la kondamnajn -- nigrajn
-- en la maldekstran. (_La ĵurintoj en granda plimulto plenigas la
dekstran urnon, -- kelkaj la maldekstran._)
METRONOMO
La voĉdonado estas finita.
ARĤONTO (_enrigardinte en ambaŭ urnojn_)
La kalkulado de globetoj estas superflua. Per la verdikto de l' juĝo
la kulpigita Aspazio estas senkulpa.
PERIKLO
Tio estas voĉo de tiu sama popolo, kiun mi servis! (_Sofoklo,
Sokrato kaj Protagoro kortuŝitaj ĉirkaŭas Aspazion, al kies piedoj
sin ĵetas kaj kisas ŝiajn genuojn areto da junaj sklavinoj._)
KELKAJ REGNANOJ (_kaptinte Hermipon_)
Al juĝo la kalumniulon!
ASPAZIO (_eltiras la ponardon kaj ĵetas al Hermipo_)
Mi ĝin jam ne bezonas, sed eble al li ĝi utilos.
PROTAGORO
Por tranĉado de pano akirita per malhonoro.
(_La kurteno falas._)
POSTPAROLO
«Aspazio» esperantigita aperas en momento fortune elektita. Ĝi
aperas tuj post la kvara kongreso esperantista, en kiu tiel
elokvente estis proklamita kaj triumfis en la koroj de diversnaciaj
kongresanoj idealo de internaciismo. Ĝi aperas samtempe en momento
de kvardekjara jubileo de Svientoĥovski, kiam en Varsovio okazas
kunveturo de liaj adorantoj.
Ĉar la aŭtoro de l' «Aspazio» dum sia longa mirege fruktodona
laborado estis apostolo de vera internaciismo, tio signifas -- de
l' ama alproksimiĝo de ĉiuj nacioj, celanta kunigi plej sanktajn
inspirojn de diversnaciaj genioj en unu komunan sunon, en unu belegan
harmonion, en kiu perdiĝos nenia tono originala kaj valora.
Ĉar duaflanke, liaj polaj adorantoj, nun alportantaj al li
festajn signojn de grandestimo kaj danko, per ĉi tio protestas
kontraŭ mallarĝa kaj malnobla kalumnio, dum longaj jaroj
persekutinte lin kvazaŭ malvarman kosmopoliton kaj egoiston, -- lin,
poeton-filozofon, kiu sciis kunigi varmegan amon al la progreso de l'
patrujo kun varmega amo al la progreso de l' homaro.
Kaj se publiko okcidenta povas malpli interesiĝi pri Svientoĥovski,
talentoplena publicisto, potenca batalanto kaj estro de l' pola
progreso dum kvardek jaroj, mi tamen nun ne vidas en pola literaturo
verkiston, kiu per sia komune-homa penso kaj tutmondaj idealoj
meritus pli esti prezentita al la diversnacia esperantistaro, ol la
aŭtoro de l' «Aspazio».
Por ni, Poloj, dezirantaj al nia lando lumon kaj varmon de
progresanta tagiĝo, Svientoĥovski estas antaŭ ĉio tiu homo,
kiu montris al ni eblecon kaj necesecon de nova evolucio sur vojo
de interna disvolviĝo anima post la nacia katastrofo en la jaro
1864, kiam unuj tute perdis esperon pri estonteco kaj plorante
sidiĝis sur la tomboj historiaj, aliaj tute perdis penson publikan
kaj interesiĝis memame nur pri sia privata bono. Pro tio ni havas
apartajn kaŭzojn por dankemo al la patro de nia progreso en la lasta
epoko.
Sed ŝajnas al ni, ke la aŭtoro de «Aspazio» kaj de multaj aliaj
dramoj («Animoj senmortaj», «Spiritoj», k. t. p.) povas elveki miron
kaj amon ankaŭ en la koroj de aliaj nacioj, kiel pensulo profunda,
poeto nobla kaj bonega stilisto. Tial mi pensas, ke la tradukinto de
l' «Aspazio» havis bonan ideon, prezentante al la esperantistaro la
belan verkon de Svientoĥovski.
En la dramon «Aspazio» la kreinto enmetis tutan sian animon -- ĉiujn
sonĝojn de idealo, ĉiujn batalojn de eterne revolucia spirito,
tutan sian amon al beleco kaj malamon al malnobleco. Vi trovos
en la figuro de Periklo sonĝon de Svientoĥovski pri homo, kiu
regas animojn ne per privilegia posteno, ne per demagoga flatado de
instinktoj de amaso, sed per pura potenco de persona genio -- bela
sonĝo, momente enkorpigita en Hellado, tiel kara al Svientoĥovski!
Vi trovos en Aspazio idealon de virino -- belan saĝecon kaj saĝan
belecon. Vi trovos ĉi tie rondon de elektitaj spiritoj de Hellado
kaj malkovros en Fidio, Sofoklo, Eŭripido -- aŭtoran amon al arto
ĉiuspeca, en Anaksagoro, Sokrato -- lian amon al filozofio, en
Protagoro -- lian senkomparan talenton dialektikan -- kaj en tuta
dramo perlojn de malvarma penso filozofa kaj rubenojn de varma kredo
je venko de grandaj koroj kaj animoj geniaj.
Unu el riproĉoj, farataj de kritiko al dramaŭtoro Svientoĥovski,
ke ĉiuj liaj personoj parolas tiel bele kaj sprite, sperte kaj
riĉe, kiel la aŭtoro mem, perdas sian forton en «Aspazio», kie la
aŭtoro prezentas spiritojn elektitajn, havantajn rajton al lingvo
elektita; krom tio la aŭtoro en ĉi tiu dramo diversigis sian
lingvon, donis aliajn akcentojn al la juna Sokrato, al la doloranta
patro Anaksagoro, kaj trafe malriĉigis la lingvon de la rondeto da
humilaj animoj en la societo de Elpiniko.
Ni tute ne certigas, ke la dramo de Svientoĥovski estas verko
sendifekta. Ni trovas nur, ke ĝi estas grandvalora kaj eminenta.
Laŭ nia opinio, difektoj teknikaj de tiu ĉi dramo: troeco de
elemento rakonta kompare kun elemento agada, multparoleco de herooj,
troa kapableco ilia por kreado de aforismoj anstataŭ akcentoj de
vera pasio en momentoj de gravaj okazintaĵoj, k. t. p. -- ĉio ĉi
ne ludas seriozan rolon apud la beleco de l' stilo kaj forto de la
esprimitaj en ĝi ideo.
Kaj ni ne havas ankaŭ intencon persekuti ĉiujn laŭvolajn
kaj nevolajn deflankiĝojn de la historia vero, kontraŭbatali
modernismojn kaj anakronismojn, ĉar sur ĉiu paŝo en tiu ĉi granda
dramo pli forte nin kaptas io pli grava -- internaj intencoj de la
aŭtoro, potenca pentraĵo de l' batalo, kiun malhumila kaj memama
intrigo flamigas en malluma amaso kontraŭ altaj spiritoj. La forumo
de Atenoj fariĝas por ni pli proksima, kiam ni renkontas «hieraŭ»
hodiaŭajn batalojn, nuntempajn dolorojn kaj sonĝojn de l' homaro.
Io eterna, eterne nobla kaj eterne malnobla en konstanta batalo --
jen kio estas grava en tiu ĉi belega dramo, kreita de spirito de unu
el la filoj de Prometeo!
Leo Belmont.
Librejo HACHETTE & Kio, 79, Boul. Saint-Germain, PARIS.
KOLEKTO DE "LA REVUO"
INSTRUA FAKO
Grammaire complète d'Esperanto, de Camille AYMONIER, profesoro ĉe
la liceo «Charlemagne».
Unu volumo in-16, 166-paĝa (_broŝurita_) Fr. 1 50
Esperanta Sintakso, laŭ verkoj de D-o ZAMENHOF kaj aliaj aŭtoroj,
en Esperanto verkita de Paul FRUICTIER.
Unu volumo in-16, 75-paĝa (_broŝurita_) 1 50
Konkordanco de la vortoj de Ekzercaro. Ellaboris Alfred E. WACKRILL.
Unu volumo in-16, 95-paĝa (_broŝurita_) 1 »
Frazaro, en Esperanto, de H. de COPPET.
Unu volumo in-16, 108-paĝa (_broŝurita_) 1 »
LITERATURA FAKO
Angla lingvo sen profesoro, unuakta komedio de TRISTAN BERNARD,
tradukita de Gaston MOCH.
Unu volumo in-8, 44-paĝa (_broŝurita_) Fr. 1 »
Aspazio, tragedio en kvin aktoj, de A. SVJENTOĤOVSKI, trad. de
D-ro Leono ZAMENHOF.
Unu volumo in-8, 154-paĝa » »
Bukedo, artikoloj pri literaturaj kaj beletristikaj demandoj,
de Ch. LAMBERT.
Unu volumo in-8, 159-paĝa (_broŝurita_) 2 »
Imenlago, novelo de Theodor STORM, tradukita el la germana lingvo
de Alfred BADER.
Unu volumo in-8, 33-paĝa (_broŝurita_) » 75
La libro de l' Humoraĵoj, originale verkita de Paul de LENGYEL.
Unu volumo in-8, 194-paĝa 2 50
La Faraono, romano de PRUS, tradukita el la pola lingvo de D-o BEIN.
Unua, volumo in-8, 194-paĝa (_broŝurita_) 2 »
Dua volumo, in-8, 238-paĝa (_broŝurita_) 2 »
Tria kaj lasta volumo, in-8, 197-paĝa (_broŝurita_) 2 »
La Reĝo de la montoj, de Ed. ABOUT. trad. de G. MOCH.
Unu volumo in-8 (en preparo) » »
La Rompantoj, kvin monologoj kun ilustraĵoj. Originale verkitaj
de Frederiko PUĴULA-VALJES.
Unu volumo in-8, 40-paĝa (_broŝurita_) 1 »
Laŭroj, kolekto de la originalaj verkoj premiitaj en la Unua
literatura konkurso de «La Revuo».
Unu volumo 142-paĝa 2 »
Makbeto, tragedio en kvin aktoj, de SHAKESPEARE, tradukita de
D-o H. LAMBERT.
Unu volumo in-8, 125-paĝa 2 »
TEKNIKA KOLEKTO
Anatomia vortaro (en latina, franca, angla kaj esperanta lingvoj),
verkita de la Medicina Esperantista Grupo.
Unu volumo in-8 Fr. 1 50
Komercaj leteroj en Esperanto, kun vortareto kvarlingva, de
P. BERTHELOT kaj Ch. LAMBERT.
Unu volumo in-16 » 50
La komerca sekretario, de Ros. SUDRIA.
Unu volumo in-16 » 50
Matematika terminaro kaj krestomatio, de R. BRICARD.
Unu volumo in-16 » 75
Monadologio, de LEIBNIZ, tradukita de E. BOIRAC.
Unu volumo in-16 » 60
Muzika terminaro, de F. de MÉNIL.
Unu volumo in-8, 20-paĝa » 60
Praktikaj komercaj leteroj (en esperanta kaj franca lingvoj),
de J. C. O'CONNOR, Ph. Dr. M. A., kaj D. D. P. HUGON.
Unu volumo in-16 » 90
Provo de Marista Terminaro, verkita sub la direkto de M. ROLLET
DE L'ISLE.
Unu volumo in 8 (_bindita_) 1 50
Vocabulaire des mots spéciaux à la philatélie, avec modèles de
lettres (en français et Esperanto), par R. LEMAIRE.
Unu volumo in-8 » 40
Vocabulaire technique et technologique Français-Esperanto,
par Charles VERAX.
Unu volumo in-8 (_bindita_) 2 50
MUZIKO
Himno al Zamenhof, paroloj kaj muziko de R. DESHAYS 1 »
La Vojo (kanto kaj fortepiano), paroloj de D-ro ZAMENHOF, muziko
de R. DESHAYS » 35
Esperanto (valso por fortepiano), muziko de A. F. de MÉNIL » 50
La kanto de l' cigno (melodio), poemo de SVIRIDOV, muziko de
F. de MÉNIL 1 »
Kuŝas somero, poezio de Th. KANALOSŜI-LEFFLER, muziko de
F. de MÉNIL 1 »
Mi aŭdas vin, poezio de Leono ZAMENHOF, muziko de F. de MÉNIL 1 »
Imprimerie Espérantiste V. Polgar-Politzer, 33, rue Lacépède, Paris.
Noto de transskribinto:
Mi registris kelkajn ŝanĝetojn kontraŭ la originalo per html-aj
komentoj. Ankaŭ originalajn paĝkomencojn mi simile registris.