Vortoj de la Predikanto, filo de Davido, reĝo en
Jeruzalemo. Vantaĵo de vantaĵoj, diris, la
Predikanto, vantaĵo de vantaĵoj, ĉio
estas vantaĵo. Kian profiton havas la homo de
ĉiuj siaj laboroj, kiujn li laboras sub la suno?
Generacio foriras kaj generacio venas, kaj la tero restas
eterne. Leviĝas la suno kaj subiras la suno, kaj al
sia loko ĝi rapidas, kaj tie ĝi
leviĝas. Iras al sudo kaj reiras al nordo,
turniĝas, turniĝas en sia irado la vento, kaj
al siaj rondoj revenas la vento. Ĉiuj riveroj iras al
la maro, sed la maro ne pleniĝas; al la loko, al kiu
la riveroj alfluas, ili alfluas ĉiam denove.
Ĉiuj vortoj estas malfortaj, ne povas homo
ĉion eldiri; ne satiĝas la okulo de vidado kaj
ne pleniĝas la orelo de aŭdado. Kio estis, tio
estos, kaj kio estis farata, tio estos farata, kaj ekzistas
nenio nova sub la suno. Ekzistas io, pri kio oni diras:
"Vidu, tio ĉi estas nova"; sed ĝi estis jam en
la eterna tempo, kiu estis antaŭ ni. Ne restis memoro
pri la antaŭuloj; kaj ankaŭ pri la posteuloj,
kiuj estos, ne restos memoro ĉe tiuj, kiuj estos
poste. Mi, Predlkanto, estis reĝo super Izraelo en
Jeruzalemo. Kaj mi decidis en mia koro esplori kaj ekzameni
per la saĝo ĉion, kio fariĝas sub la
ĉielo: tiun ĉi malfacilan okupon Dio donis al
la homidoj, por ke ili sin turmentu per ĝi. Mi vidis
ĉiujn aferojn, kiuj fariĝas sub la suno, kaj
jen, ĉio estas vantaĵo kaj aranĝoj
ventaj. Kurbigitan oni ne povas rerektigi, kaj mankantan oni
ne povas kalkuli. Mi parolis kun mia koro tiele: jen mi
kreskigis kaj multigis en mi sciencon pli ol ĉiuj,
kiuj estis antaŭ mi en Jeruzalemo, kaj mia koro
penetris multon da saĝo kaj scio. Sed kiam mi
dediĉis mian koron, por ekkoni la saĝecon kaj
ekkoni la malsaĝecon kaj sensencecon, mi eksciis, ke
ankaŭ tio ĉi estas entrepreno
venta. Ĉar ĉe multe da saĝeco estas
multe da koleremeco, kaj, kiu plimultigas siajn sciojn,
plimultigas siajn dolorojn.