1. Al la ĥorestro. Psalmo de Davido. Dio, Vi min
esploras kaj min konas.
2. Vi scias, kiam mi sidas kaj kiam mi leviĝas; Vi
komprenas mian penson de malproksime.
3. Kiam mi iras kaj kiam mi ripozas, Vi estas
ĉirkaŭ mi, kaj ĉiujn miajn vojojn Vi
konas.
4. Ĉar ne troviĝas ankoraŭ vorto sur
mia lango, kaj Vi, ho Dio, ĉion jam scias.
5. De malantaŭe kaj de antaŭe Vi
ĉirkaubaris min kaj metis sur min Vian manon.
6. Mirinda estas por mi tia sciado, tro alta, mi ĝin
ne povas kompreni.
7. Kien mi iros for de Via spirito, kaj kien mi kuros for de
Via vizaĝo?
8. Se mi leviĝos al la ĉielo, Vi estas tie; se
mi kuŝiĝos en abismo, jen Vi tie estas.
9. Ĉu mi okupos la flugilojn de la matenruĝo,
ĉu mi loĝiĝos sur la rando de la maro,
10. ankaŭ tie Via mano min kondukos kaj Via dekstra
mano min tenos.
11. Se mi diros: mallumo min kaŝos,--la
nokto fariĝos lumo ĉirkaŭ mi.
12. Eĉ mallumo ne mallumas antaŭ Vi, kaj la
nokto lumas kiel tago; mallumo fariĝas kiel lumo.
13. Ĉar Vi kreis mian internaĵon, formis min
en la ventro de mia patrino.
14. Mi gloras Vin, ĉar mi estas mirinde kreita;
mirinda estas Viaj kreitaĵoj, kaj mia animo tion bone
konscias.
15. Ne estis kaŝitaj antaŭ Vi miaĵ
ostoj, kiam mi estis kreata en kaŝiteco, kiam mi
estis formata en la profundo de la tero.
16. Mian embrion vidis Viaj okuloj, kaj en Via libro estis
enskribitaj ĉiuj tagoj kreotaj, kiam ankoraŭ
eĉ unu ne ekzistis.
17. Kiel grandvaloraj estas por mi Viaj pensoj, ho Dio, kiel
granda estas ilia nombro!
18. Se mi ilin kalkulus, ili estus pli multaj ol la sablo;
kiam mi vekiĝas, mi estas ankoraŭ kun Vi.
19. Mortigu, ho Dio, la malvirtulon, kaj sangaviduloj
foriĝu de mi!
20. Ili parolas pri Vi malice kaj Viaj malamikoj
leviĝas por trompo.
21. Viajn malamantojn, ho Dio, mi ja malamas, kaj Viajn
kontraŭulojn mi abomenas.
22. Por ekstrema malamo mi ilin malamas; ili fariĝis
por mi malamikoj.
23. Esploru min, Dio, kaj konu mian koron; provu min kaj
sciu miajn pensojn.
24. Kaj rigardu, ĉu mi estas sur malbona vojo, kaj
gvidu min sur la vojo de eterneco.