1. Preĝo de Moseo, homo de Dio. Mia Sinjoro, Vi estis
por ni rifuĝejo de generacio al generacio.
2. Antaŭ ol la montoj naskiĝis kaj Vi kreis la
teron kaj la mondon, kaj de eterne ĝis eterne, Vi
estas Dio.
3. Vi venigis homon al morto, kaj Vi diras: "revenu,
homidoj."
4. Ĉar mil jaroj estas en Viaj okuloj kiel la
hieraŭa tago, kiu pasis, kaj kiel nokta gardoparto.
5. Vi forfluigas ilin torente, ili estas kiel sonĝo;
matene ili renoviĝas kiel herbo:
6. matene ĝi floras kaj estas freŝa, vespere
ĝi dehakiĝas kaj sekiĝas.
7. Jes, ni pereas de Via kolero, kaj de Via kolerego ni
neniiĝas.
8. Vi metis niajn malbonagojn antaŭ Vin, nian
kaŝitaĵon antaŭ la lumon de Via
vizaĝo.
9. Ĉar ĉiuj niaj tagoj pasis sub Via kolero,
malaperis niaj jaroj, kiel sono.
10. La daŭro de nia vivo estas sepdek jaroj kaj
ĉe forteco okdek jaroj; kaj ilia tuta majesto estas
penado kaj suferado, ĉar ĝi forkuras rapide
kaj ni forflugas.
11. Kiu scias la forton de Via kolero, Vian terurecon kaj
Vian indignon?
12. Instruu nin kalkuli niajn tagojn, por ke ni akiru
saĝan koron.
13. Returnu Vin, ho Dio! Kiel longe? kaj kompatu Viajn
Sklavojn.
14. Satigu nin matene per Via boneco, kaj ni kantos kaj
ĝojos en la daŭro de nia tuta vivo.
15. Ĝojigu nin tiel longe, kiel Vi nin premis, tiom
da jaroj, kiom ni vidis mizeron.
16. Al Viaj sklavoj aperu Viaj faroj, kaj Via
beleco--al iliaj infanoj.
17. Kaj la favoro de la Sinjoro, nia Dio, estu super ni, kaj
la faron de niaj manoj fortikigu al ni kaj fortikigu la
faron de niaj manoj.