S-ro Utterson sidis apud la fajro unu vesperon post la
vespermangxo, kiam li estis mirigita ricevi viziton de
Poole.
--Dio min benu, Poole, kio kondukas vin cxi tien? li
ekkriis, kaj poste, rigardinte lin duan fojon, kio estas? li
aldonis, cxu la doktoro estas malsana?
--S-ro Utterson, diris la viro, io malbona okazas.
--Sidigxu, kaj jen glaso da vino por vi, diris la
legxisto. Nun, ne rapidu, kaj diru al mi klare tion,
kion vi deziras.
--Vi konas la kutimojn de la doktoro, sinjoro, respondis
Poole, kaj vi scias, kiel li sin enfermadas. Nu, li estas
ree enfermita en sia kabineto; kaj la afero al mi ne
placxas, sinjoro,--mi mortu, se gxi al mi
placxas! Sinjoro Utterson, mi ion timas!
--Nu, mia brava, diris la legxisto, klarigu plene.
Kion ja vi timas?
--De preskaux unu semajno mi ion timas, respondis
Poole, obstine malatentante la demandon, kaj mi ne povas
elporti tion plu.
Lia mieno plene konfirmis liajn parolojn; lia maniero
estis sxangxita; kaj krom en la momento kiam li
anoncis sian teruron, li ne ecx unufoje rigardis la
legxiston rekte en la vizagxon. Ecx nun li
ankoraux sidis kun la glaso da vino negustumita sur sia
genuo, la okuloj direktitaj al angulo de la planko.
--Mi ne povas elporti tion plu, li rediris.
--Nu, diris la legxisto, mi vidas, ke vi ja havas
iun bonan motivon, Poole; mi komprenas, ke okazas io grave
maltrankviliga. Penu diri al mi, kio estas.
--Mi pensas, ke efektivigxis ia krimajxo, diris
Poole rauxke.
--Krimajxo! ekkriis la legxisto, multe timigita
kaj sekve iom kolerema. Kia krimo? Kion li ja volas diri?
--Mi ne kuragxas diri, sinjoro, estis la respondo;
sed, cxu vi venos kun mi, vidi por vi mem?
La sola respondo de S-ro Utterson estis levigxi kaj
preni sian cxapelon kaj superveston; sed li rimarkis kun
miro la altan gradon de la kontentigo, kiu esprimigxis
sur la vizagxo de la servisto, kaj konstatis eble kun ne
malpli da miro, ke la vino estas ankoraux ne gustumita,
kiam tiu gxin remetas sur la tablon por sekvi lin.
La placo, kiam ili tien alvenis, estis plena de vento kaj
polvo. Poole, kiu la tutan vojon estis marsxinta unu
aux du pasxojn antauxe, nun haltis meze de la
trotuaro, kaj, malgraux la malvarmega vetero, deprenis
sian cxapelon kaj sekigis la frunton per rugxa
naztuko. Sed malgraux la rapideco de lia veno, tiu ne
estis la roso de la ekzercado, kiun li forvisxis, sed la
malseketajxo de ia sufokanta angoro; cxar lia
vocxo, kiam li parolis, estis maldolcxa kaj rompita,
kaj pala lia vizagxo.
--Nu, sinjoro, li diris, jen ni alvenis, kaj Dio
permesu, ke nenio malbona okazis.
--Amen, Poole, diris la legxisto.
CXe tio la servisto frapis laux tre diskreta
maniero; la pordo estis malfermita sed ankoraux detenata
per la cxeno, kaj vocxo de interne demandis:
--CXu estas vi, Poole?
--CXio en ordo, diris Poole, tralasu nin.
La vestiblo, kiam ili envenis, estis hele lumigita; la
fajro estis alte amasigita, kaj cxirkaux la fajrejo
la tuta servistaro, viroj kaj virinoj, staris kunpremite
kiel sxafaro. Vidinte S-ron Utterson, la
cxambristino histerie ekploretis, kaj la kuiristino,
ekkriante: Dank' al Dio! estas S-ro Utterson!
antauxenkuris kvazaux sxi dezirus lin enbrakigi.
--Kio! Kio! CXu vi cxiuj estas cxi tie?
diris la legxisto malkontente. Tre neregule, tre
maldece, via mastro estus tre malkontenta.
--Ili cxiuj timas, diris Poole.
Absoluta silento sekvis; neniu protestis; nur la
cxambristino altigis la vocxon kaj nun lauxte
ploris.
--Fermu la busxon! Poole diris al sxi, kun
sovagxeco de maniero, kiu atestis pri liaj propraj
malagorditaj nervoj, kaj, efektive, kiam la knabino tiel
subite altigis la noton de sia lamentado, ili cxiuj
eksaltis kaj turnis sin al la interna pordo kun vizagxoj
de teruroplena atendo.
--Kaj nun, diris la cxefservisto, turnante sin al la
trancxilpurigisto, donu al mi kandelon, kaj ni tuj
plenumos la aferon.
Kaj tiam, li petis al S-ro Utterson lin sekvi, kaj
elkondukis lin al la posta gxardeno.
--Nun, sinjoro, li diris, vi venu kiel eble plej
senbrue. Mi deziras, ke vi auxdu, sed ke vi ne
auxdigxu. Kaj vidu, sinjoro, se okaze li petus al vi
eniri, ne faru.
La nervoj de S-ro Utterson, cxe tiu neatendita
finigxo, faris eksalton, kiu preskaux renversis lin,
sed li reprenis sian kuragxon kaj sekvis la serviston en
la laboratoriejon kaj tra la hxirurgian teatron, kun
gxia malordajxo de ujoj kaj boteloj, gxis la
malsupro de la sxtuparo. CXi tie Poole signalis al
li, ke li staru flanke kaj auxskultu, dum li mem,
demetante la kandelon kaj farante grandan kaj evidentan
alvokon al sia decidemo, supreniris la sxtuparon kaj
frapis per iome sxancela mano sur la rugxan bajeton
de la kabineta pordo.
--Jen S-ro Utterson, sinjoro, kiu deziras vin vidi, li
kriis, kaj, ecx dum li ankoraux faris tion, li
denove agitate signalis al la legxisto, ke li
auxskultu.
Vocxo el interne respondis:
--Diru al li, ke mi ne povas akcepti kiun ajn, gxi
diris plende.
--Dankon, Sinjoro, diris Poole, kun noto kvazaux
triumfa en sia vocxo, kaj, relevante la kandelon, li
kondukis S-ron Utterson malantauxen trans la korton kaj
en la grandan kuirejon, en kiu la fajro estis
estingigxinta kaj la blatoj saltadis sur la planko.
--Sinjoro, li diris, rigardante en la okulojn de S-ro
Utterson, cxu tiu estis la vocxo de mia mastro?
--GXi sxajnis multe sxangxita, respondis
la legxisto tre pala, sed redonante rigardon
kontraux rigardon.
--SXangxita! Nu, mi pensus ke jes! diris la
servisto. CXu mi estas dudek jarojn en la domo de tiu
cxi homo, nur por trompigxi pri lia vocxo? Ne,
sinjoro, la mastron oni ien forigis; li estis forigita
antaux ok tagoj, tiam, kiam ni auxdis lin alvokantan
al la nomo de Dio, kaj kio estas tie interne anstataux
li, kaj kial gxi restas tie, estas io, kio vokas al la
cxielo, S-ro Utterson!
--Tiu cxi estas tre stranga rakonto, Poole; tiu
cxi estas iome fantazia rakonto, mia bonulo, diris S-ro
Utterson, mordante sian fingron. Supozite ke cxio estas
kiel vi opinias, supozite ke Doktoro Jekyll estis... nu,
mortigita, kio povus decidigi la mortiginton restadi cxi
tie? Sensence estas. Tio ne rekomendas sin al la prudento.
--Nu, S-ro Utterson, vi estas viro tre malfacile
konvinkebla, sed mi ja vin fine kredigos, diris Poole. Dum
tiu cxi lasta semajno, li, aux gxi, aux tio,
kio ajn logxas en tiu kabineto, postuladis nokte kaj
tage iuspecan medikamenton, kaj ne povas ricevi gxin
laux sia deziro. Estis iufoje lia kutimo (tio estas, la
kutimo de la mastro), skribi siajn ordonojn sur paperfolion
kaj jxeti gxin sur la sxtuparon. Ni havis nenion
alian dum tiu cxi semajno, nenion krom paperoj kaj
fermita pordo, kaj la mangxajxoj mem devis esti
lasitaj tie por esti kontrabande enkaptataj kiam neniu
rigardis. Nu, sinjoro, cxiutage, ja du-trifoje en la
sama tago, estis ordonoj kaj plendoj, kaj mi estis sendita
diskuri al cxiuj pograndaj apotekistoj en la urbo.
CXiufoje kiam mi reportis la substancon, estis alia
papero dirante al mi, ke mi redonu gxin, cxar
gxi ne estas pura, kaj poste venis alia mendo al alia
firmo. Tiu cxi drogo estas treege bezonata--kiu ajn
estas la motivo.
--CXu vi havas iun el tiuj paperoj? demandis S-ro
Utterson.
Poole sercxis en sia posxo, kaj eltiris
cxifitan letereton, kiun la legxisto, sin klinante
pliproksimen al la kandelo, zorge esploris. GXia enhavo
estis jena: <<Doktoro Jekyll prezentas siajn komplimentojn
al Sinjoroj Maw. Li certigas al ili, ke ilia lasta specimeno
estas nepura kaj tute neutila por lia nuna celo. En la jaro
18**a, D-ro J. acxetis de S-roj Maw iome grandan
kvanton. Li nun petegas, ke ili sercxu kun la plej
fervora zorgo kaj ke, se iom da sama kvalito restas, ili
ekspedu gxin tuj al li. La kosto ne estas konsiderinda.
La graveco de cxi tio al D-ro J. povas apenaux esti
trograndigata.>>
GXis tiu punkto la letero estis skribita suficxe
trankvile; sed, poste, kun subita plumknaro, la emocio de la
skribinto estis eksplodinta. <<Pro Dio>>, li estis
aldoninta, <<trovu por mi iom de la antauxa.>>
--Tiu cxi estas stranga letereto, diris S-ro
Utterson, kaj tiam, rapidavocxe.--Kiamaniere okazas, ke
gxi estas malfermita?
--La viro cxe Maw estis tre kolera, sinjoro, kaj
rejxetis gxin al mi kvazaux gxi estus tiom
da malpurajxo, respondis Poole.
--CXi tiu estas sendube la skribstilo de la doktoro,
vi scias? dauxrigis la legxisto.
--Mi pensis, ke gxi similas, diris la servisto iom
malkontente; kaj, poste, per alia vocxo: Sed kion gravas
la stilo de l' skribo? li diris; mi vidis lin.
--Vidis lin! rediris Utterson. Nu?
--Jen la nekompreneblajxo! diris Poole. Mi eniris
subite en la teatron el la gxardeno. SXajnis, ke li
elglitis por sercxi tiun drogon aux kion ajn gxi
estas; cxar la kabineta pordo estis nefermita, kaj jen
li estis cxe la malproksima flanko de la cxambro,
sercxante inter la ujoj. Li suprenrigardis kiam mi
envenis, eligis ian krion kaj suprenkuregis per la
sxtuparo en la kabineton. Nur dum momento mi lin vidis,
sed la haroj starigxis sur mia kapo kiel la pikiloj de
histriko. Sinjoro, se tiu estis mia mastro, kial li havis
maskon sur la vizagxo? Se tiu estis mia mastro, kial li
ekkriis kiel rato kaj kuris for de mi? Mi servadis lin
suficxe longatempe. Kaj ja ...
La viro haltis, kaj pasigis la manon sur la vizagxo.
--CXio cxi tio estas strangaj cirkonstancoj,
diris S-ro Utterson, sed mi kredas, ke mi ekvidas lumon. Via
mastro, Poole, estas evidente atakita de unu el tiuj
malsanoj, kiuj samtempe turmentegas kaj deformas la
suferanton. Tial, tiom kiom mi scias, la
sxangxigxo de lia vocxo, tial la masko kaj
la evitado de siaj amikoj, tial la avideco trovi tiun
cxi drogon, per kiu la malfelicxulo konservas iom da
espero pri fina resanigxo,--Dio permesu, ke li ne
trompigxu! Jen mia klarigo; gxi estas suficxe
malgaja, Poole, ja terurega por konsideri, sed gxi estas
simpla kaj natura, konsekvencas bone kune kaj liberigas nin
de cxiaj supermezuraj timoj.
--Sinjoro, diris la servisto, makule paligxante, tiu
ajxo ne estas mia mastro, kaj jen la vero. Mia mastro--li
cxirkauxrigardis kaj komencis subparoli--estas
altkreska, belforma homo, kaj la alia estis pligxuste
malgrandegulo.
Utterson provis nenian proteston.
--Ho, sinjoro, ekkriis Poole, cxu vi pensas, ke mi
ne konas mian mastron post dudekjara servado? CXu vi
pensas, ke mi ne scias gxis kioma alto lia kapo atingas
cxe la pordo de la kabineto, kie mi lin vidadis
cxiumatene? Ne, sinjoro, tiu maskitajxo neniam estis
D-ro Jekyll--Dio scias, kio gxi estas, sed neniam
gxi estis D-ro Jekyll, kaj estas la kredo de mia koro,
ke okazis mortigo.
--Poole, respondis la legxisto, se vi tion diras,
farigxos mia devo certigxi pri tio. Kvankam mi multe
deziras respekti la sentojn de via mastro, kvankam mi estas
multe embarasita pri tiu cxi letereto, kiu sxajnas
pruvi, ke li ankoraux vivas, mi konsideros, ke estas mia
devo, trabati tiun pordon.
--Ha, S-ro Utterson, jen vi parolas! ekkriis la
servisto.
--Kaj nun venas la dua demando, dauxrigis la
legxisto, kiu tion faros?
--Nu, vi kaj mi, sinjoro, estis la sentima respondo.
--Tio estas bone dirita, respondis la legxisto, kaj
kio ajn rezultos, mi zorgos pri tio, ke vi ne estos
perdanto.
--Estas hakilo en la teatro, dauxrigis Poole, kaj vi
povas ekpreni la kuirejan fajrincitilon por vi mem.
La legxisto ekprenis en la manon tiun malelegantan
sed pezan ilon, kaj balancis gxin.
--CXu vi scias, Poole, li diris, suprenrigardante,
ke vi kaj mi estas metontaj nin en situacion iome
dangxeran?
--Vi povas ja prave diri tion, respondis la servisto.
--Estos do bone, ke ni estu sinceraj, diris la alia. Ni
ambaux pensas pli ol ni diris; ni malkasxu nun
cxion. Tiun maskitan figuron, kiun vi vidis, cxu vi
gxin rekonis?
--Nu, sinjoro, gxi iris tiel rapide kaj tiel
kunpremite, ke mi apenaux povas jxuri pri tio, estis
la respondo. Sed se vi volas demandi, cxu gxi estis
S-ro Hyde?--Nu, mi pensas, ke jes! GXi ja estis simile
granda; kaj gxi havis la saman rapidan malpezecon de
movado; kaj plie, kiu alia povus eniri per la pordo de l'
laboratorio? Vi ne forgesis, sinjoro, ke, kiam okazis la
mortigo, li ankoraux havis sur li la sxlosilon. Sed
tio ne estas cxio. Mi ne scias, S-ro Utterson, cxu
vi iam renkontis S-ron Hyde?
--Jes, diris la legxisto, mi unufoje parolis kun li.
--Sekve vi devas scii, same kiel ni ceteraj, ke estis
cxe tiu sinjoro io stranga--io, kio timigis homon--io,
kion oni sentis en sia spina cerbo.
--Mi konfesas, ke mi sentis iom da tio, diris S-ro
Utterson.
--Precize, sinjoro, respondis Poole, nu, kiam tiu
maskitajxo eksaltis kvazaux simio el inter la
hxemiajxoj kaj kuregis en la kabineton, tio
malsupreniris mian spinon kiel glacio. Ho! mi scias, ke tio
ja ne estas pruvo, S-ro Utterson, sed homo havas siajn
sentojn, kaj mi donas al vi mian bibliojxuron, ke estis
S-ro Hyde.
--Jes, jes, diris la legxisto, miaj timoj inklinas
al la sama konkludo. Malbono, mi timas, malbono devis nepre
naskigxi el tiu kunligo. Jes, vere, mi vin kredas, mi
kredas, ke malfelicxa Harry estas mortigita, kaj mi
kredas, ke lia mortiginto (pro kia celo, Dio sole povas
diri) ankoraux sin kasxas en la cxambro de sia
viktimo! Nu, estu nia nomo la Vengxo! Alvoku Bradshaw![22]
La lakeo alvenis, tre nervema kaj pala.
--Regu vin, Bradshaw, diris la legxisto. Tiu cxi
necerteco malbone efikas, mi scias, sur vin cxiujn, sed
mi nun intencas meti al gxi finon. Poole kaj mi perforte
trabatos al ni vojon en la kabineton. Se cxio estas
bona, miaj sxultroj estas suficxe largxaj por
porti la kulpon. Dume, por la okazo se io estas vere
malbona, aux se iu malbonfarinto penos forkuri per la
posta elirejo, vi kaj la knabo devas cxirkauxiri la
angulon kun paro de tauxgaj bastonoj, kaj ekokupi
postenon cxe la pordo de la laboratorio. Ni donas al vi
dek minutojn por atingi vian lokon.
CXe la foriro de Bradshaw la legxisto rigardis
sian posxhorlogxon.
--Kaj nun, Poole, ni iru al la nia, li diris; kaj,
prenante la fajrincitilon sub la brako, li antauxeniris
en la korton. Estis jam tute mallume. La vento jxetis la
lumon de la kandelo, jen tien jen reen, cxirkaux
iliaj pasxoj, gxis ili atingis la sxirmon de la
teatro, kie ili silente sidigxis por atendi. Londono
solene zumadis cxirkauxe, sed pli apude, la
senbrueco estis rompata nur de la sono de piedo, kiu
movigxadis antauxen-malantauxen sur la kabineta
planko.
--Tiamaniere gxi marsxadas la tutan tagon,
sinjoro, murmuris Poole, jes, kaj pli grandan parton de la
nokto. Nur kiam nova specimeno venas de la apotekisto okazas
mallonga halteto. Ha! estas malbona konscienco, kiu estas
tiel malamika kontraux la ripozo. Ha, sinjoro! cxiu
pasxo parolas pri sango kruele disversxita. Sed
auxskultu denove, iome pliapude, enmetu vian koron en
viajn orelojn, S-ro Utterson, kaj diru al mi, cxu tio
estas la piedo de l' doktoro?
La pasxoj faladis malpeze kaj strange, kun difinita
svingado, kvankam ili iris tiel malrapide; tio efektive
estis tute malsama de la peza, grinca pasxado de Harry
Jekyll. Utterson ekgxemis.
--CXu neniam okazis io alia? li demandis.
Poole kapjesis.
--Foje, li diris, foje mi auxdis gxin plorantan.
--Plorantan! Kiel tio? diris la legxisto, kun subita
frostotremo de teruro.
--Plorantan kiel virino aux animo damnita,[23]
diris la servisto. Mi foriris kun tia sento en la koro, ke
mi mem povus ankaux plori.
Sed nun la dek minutoj ekfinigxis. Poole eltiris la
hakilon de sub amaso da pakpajlo; la kandelo estis starigita
sur la plej apuda tablo, por lumigi al ili dum la atako, kaj
ili alproksimigxis kun haltigata spirado al tie, kie tiu
senlaca piedo ankoraux antauxen-malantauxeniris
en la senbrueco de la nokto.
--Jekyll, kriis Utterson, per lauxta vocxo, mi
postulas vidi vin.
Li pauxzis momenton, sed alvenis neniu respondo.
--Mi sciigas al vi per justa averto, ke niaj suspektoj
estas vekitaj, ke mi devas kaj volas vin vidi, li
dauxrigis; se ne kun via propra kunsento, tiam per bruta
forto!
--Utterson, diris la vocxo, pro Dio, kompatu!
--Ha! tiu ne estas la vocxo de Jekyll--gxi
estas tiu de Hyde! ekkriis Utterson. Trahaku la pordon,
Poole.
Poole svingis la hakilon super sian sxultron; la bato
skuis la konstruajxon, kaj la rugxtegita pordo
saltis kontraux la seruron kaj cxarnirojn. Lugubra[24]
kriego, kvazaux de nur besta teruro, sonis el la
kabineto. Supren denove la hakilo, kaj denove la paneloj
fendigxis kaj saltis la kadro; kvarfoje falis la bato,
sed la ligno estis kuntenema kaj la metalajxoj estis de
bonega fariteco; kaj nur post la kvina bato disrompigxis
la seruro, kaj la ruinoj de la pordo trafalis internen sur
la tapisxon.
La siegxantoj, timigite de sia propra tumulto kaj de
la silento kiu sekvis, destaris iome malantauxen kaj
enrigardis. Tie antaux iliaj okuloj estis la kabineto en
la trankvila lumo de la lampo, bona fajro ardis kaj
kraketadis en la fajrujo, la kaldroneto kantis sian
kanteton, du-tri tirkestoj estis malfermitaj; paperoj nete
ordigitaj kusxis sur la tablo, kaj pli proksime de la
fajro la mangxilaro estis metita por la temangxo. La
plej trankvila cxambro, oni dirus, kaj, se forestus la
vitraj sxrankoj plenaj de hxemiajxoj, la plej
ordinara en Londono tiun nokton. GXuste en la mezo
kusxis treege tordita korpo de homo, ankoraux
ekskuata. Ili alproksimigxis piedfingre, turnis gxin
sur gxian dorson, kaj vidis la vizagxon de Edward
Hyde. Li estis vestita per vestoj multe tro grandaj por li,
vestoj laux la staturo de la doktoro, la tendenoj de l'
vizagxo ankoraux movigxis vivsimile, sed la vivo
estis efektive tute forigxinta, kaj per la dispremita fiolo[25]
en lia mano, kaj la forta odoro de migdalkernoj, kiu restis
en la aero, Utterson sciis, ke li rigardas la kadavron de
memdetruinto.
--Ni venas tro malfrue, li diris severe, aux por
savi, aux por puni. Hyde estas irinta al sia jugxo,
kaj al ni restas nur trovi la korpon de via mastro.
La plej granda parto de la konstruajxo estis okupata
de la teatro, kiu plenigis preskaux la tutan
teretagxon, kaj de la kabineto, kiu formis plisupran
etagxon cxe unu ekstremajxo kaj rigardis sur la
korton. Koridoro kunigis la teatron kun la pordo en la
flankstrato. Estis ankaux kelkaj mallumaj kameroj kaj
vasta kelo. CXiujn ili nun traesploris. En cxiun
kameron ili bezonis nur ekrigardi, cxar cxiuj estis
malplenaj. La kelo, ja, estis plenigita je cxiuspeca
forjxetajxo, sed jam dum ili malfermis la pordon,
ili estis avertitaj pri la neutileco de plua sercxado
per la falo de tuta mato da araneajxo, kiu dum jaroj
sigelis la enirejon. Nenie trovigxis postsigno de Harry
Jekyll, senviva aux viva.
Poole piedfrapis sur la kahelojn de la koridoro.
--Li kredeble estas enterigita cxi tie, li diris,
auxskultante la sonon. Aux eble li forkuris, diris
Utterson, kaj turnis por ekzameni la pordon al la
flankstrato. GXi estis sxlosita, kaj kusxantan
apude sur la kaheloj, ili trovis la sxlosilon, jam
makulitan per rusto.
--CXi tio ne montras uzadon, rimarkis la
legxisto.
--Uzadon! ehxis Poole. CXu vi ne vidas, sinjoro,
ke gxi estas rompita? kvazaux iu estus gxin
piedfrapadinta.
--Ha! dauxrigis Utterson, kaj la disrompoj
ankaux estas rustigxintaj.
La du viroj rigardis sin reciproke kun teruro.
--Tio cxi preteriras mian komprenon, Poole, diris la
legxisto, ni revenu en la kabineton.
Ili silente supreniris la sxtuparon, kaj, de tempo al
tempo turnante timoplenan ekrigardon al la kadavro,
esploradis pli zorge la enhavon de la kabineto. Sur unu
tablo estis postsignoj de hxemia laborado, diversaj
mezuritaj amasetoj de ia blanka salo kusxis sur vitraj
pelvetoj, kvazaux por ia eksperimento, cxe kiu la
malfelicxulo estis malhelpita.
--Tiu estas la sama drogo, kiun mi cxiam alportadis
al li, diris Poole.
Post tio, en la dauxrigo de sia esplorado de la
cxambro, la sercxantoj alvenis gxis la
spegulego, en kies profundon ili rigardis kun senvola
teruro.
--Tiu cxi spegulo vidis kelkajn strangajxojn,
sinjoro, murmuris Poole.
--Kaj certe neniun pli strangan, ol si mem, ehxis la
legxisto per la sama tono. CXar por kio Jekyll povus
gxin bezoni? li diris.
--Tion vi ja povas demandi, sinjoro, diris Poole.
Poste, ili sin turnis al la tablo. Sur la pupitro, inter
la orda aro da paperoj, plej supra kusxis granda
koverto, kaj gxi portis, skribitan per la mano de la
doktoro, la nomon de S-ro Utterson. La legxisto rompis
la sigelon, kaj diversaj enfermitajxoj falis planken. La
unua estis testamento verkita laux la samaj
eksterordinaraj kondicxoj, kiel tiu, kiun li redonis
antaux ses monatoj por servi kiel testamento en okazo de
morto, kaj kiel donacakto en okazo de malapero; sed
anstataux la nomo de Edward Hyde, la legxisto kun
nepriskribebla mirego legis la nomon de Gabriel John
Utterson. Li rigardis Poole, kaj poste denove la paperojn,
kaj fine la malbonfarinton, sternitan sur la tapisxo.
--Turnigxas al mi la kapo, li diris. Li jam
cxiujn cxi tagojn restadis cxi tie kiel
posedanto; li ne havis kauxzon por ami min; li devis
furiozi, vidante sin elpusxita, kaj tiun cxi
dokumenton li tamen ne detruis.
Li levis la plej proksiman paperon; gxi estis
mallonga letereto skribita de la doktoro, kun dato cxe
la supro.
--Ho, Poole! la legxisto kriis, li estis viva,
cxi tie, hodiaux. Lin forigi dum tiel mallonga
intertempo, oni ne povus; li devas ankoraux vivi, li
certe ien forkuris!
Sed kial do forkuris? Kaj kiel? Kaj cxi tion en tiu
okazo ni kuragxu nomi memmortigo? Ho, ni devos esti
singardemaj. Mi antauxvidas, ke ni ankoraux povas
impliki vian mastron en ian teruran katastrofon.
--Kial vi ne legas gxin, sinjoro? demandis Poole.
--CXar mi timas, respondis la legxisto solene.
Al Dio placxu, ke mi por tio ne havu kauxzon!
Kaj cxe tio li proksimigis la paperon al sia okulo
kaj legis la jenan:
<<Mia kara Utterson!--Kiam tio cxi venos en viajn
manojn, mi estos malaperinta, en cirkonstancoj, kiujn mi ne
havas la kapablon antauxvidi; sed miaj instinktoj kaj
cxiuj cirkonstancoj de mia sennoma situacio al mi diras,
ke la fino estas certa kaj devas baldaux veni. Iru, do,
kaj unue legu la rakonton, kiun Lanyon, laux sia averto,
estis metonta en viajn manojn: kaj se vi deziros scii ion
pli, turnu vin al la konfeso de