Antaŭ nelonge unu muzik-komitato skribis al diversaj provincoj de
Svedujo por eltrovi la muzikan kapablon de la provincoj. El B. provinco
en Uplando ili ricevis la jenan raporton:
"Tie ĉi sin trovas neniu, kiu ludas la violonon. Antaŭ kelkaj jaroj
estis tie ĉi unu dungato, kiu terure ludaĉis tian instrumenton, sed ĝi
sonoris pli malbelsone ol akordiono, kaj li fine mortis.
"De akordionoj sin trovas, mi pensas, ses en la provinco, sed estas
neniu, kiu povas ludi ilin. Unu, mi ĵus memoras, oni vendis aŭkcie por
75 spesmiloj kaj la najbara provinco akiris ĝin.
"Sed fonografojn ni havas. Mi kalkulis eĉ ĝis dek unu, sed eble oni
povus trovi plu. Tiujn, kiuj posedas fonografojn, oni konsideras kiel
aristokratojn, kaj oni ĉiam invitas ilin al la diversaj festoj, k. t.
p.; tiuj, kiuj ne havas fonografojn, frotas pecojn da ligno kontraŭ la
fenestroj kaj la sono estas preskaŭ la sama."
En la homo kiu tiel skribis oni ja havas bonan muzikkritikiston.