I
Estis malfrua kristnask-vespero antaŭ multaj, multaj jaroj. La popolo de
Lundokro estis ĵus fininta la vesperajn preĝojn kaj sin pretigis por la
nokto. Tiam eniris la dungato, la maljuna Johano, el la ĉevalejo kaj
diris:
"Hele brilas ia lumo en la fendego de la monteto."
Kun grandega miro ili ĉiuj eliris al la korto.
Jes, la dungato vere ne eraris. Ĝuste en la fendego oni vidis helan,
ruĝan lumeton.
La infanoj paliĝis. Lumo sur la monteto kaj eĉ en la kristnask-vespero
mem! Ho! Ĝi certe ne estas stelo, ĉar la lumo sin trovas iom sub la
horizonto, kaj ĝi ne estas ies lanterno, ĉar ĝi restas tute senmova sub
la arboj.
"Mi scias, kio ĝi estas," diris la maljuna Johano. "Estas la koboldoj en
la monteto, kiuj kalkulas sian monon en la kristnaska nokto."
"Koboldoj sin trovas nur en historioj," diris la mastro. "Sed la lumo,
tamen, estas mirinda. Mi tien iros por eltrovi kio ĝi estas."
"Patro, patro!" ekkriis la infanoj maltrankvile. "Ne iru tro proksime al
la malbonaj koboldoj!"
Tiam ridetis la patro kaj karesis la plej malgrandan infanon.
"Infanoj!" diris li grave. "Dum idolservo regis en la mondo, la koboldoj
sin trovis ĉe la infanoj de la mondo. Sed tiam aperis la granda, mirinda
lumo en Oriento. Postulis mil jarojn, antaŭ ol ĝia lumo atingis al la
nordo. Sed kiam ĝi fine venis, kiam la apostolo de la nordo, la inda
Ansgar, venis kun la prediko pri la Kruco, tiam falis la antikvaj dioj
de siaj altaroj, kaj kun ili malaperis ĉiuj koboldoj kiel pajlrestaĵo
estas forblovata per la vento. Se iu el vi ne kuraĝas sekvi min, mi
sola iros kaj sen timo, ĉar mi staras sub la mano de la Ĉiopova.
"Mi iros kune kun vi, pacĵo," diris eta Ingemar. "Mi ne timas."
"Mi ankaŭ, kaj mi ankaŭ," ekkriis unu post alia.
La procesio ekiris, la mastro antaŭe. Eta Ingemar tenis la patron ĉe la
mano. Kvietaj, sciamaj kaj timemaj la aliaj infanoj postesekvis.
Estis mallume inter la montetoj kaj arboj, mallume kaj kviete. Nur
kelkaj steloj briladis sur la ĉielo, kaj kelkfoje estis aŭdata la krio
de strigo en la arbaro.
La mirinda lumo brilis antaŭ ili, brilis kaj malaperis. Ree ĝi ekbrilis
kaj malaperis laŭ la kurbo de la vojeto inter montetoj kaj arboj.
La areto pli kaj pli proksimiĝis al la monteto. La lumo nun hele brilis.
Nur unu plu monteto kaj kurbo de la vojeto kaj ili sin trovis ĉe la
fendego. Kun frapantaj koroj la infanoj ekrigardegis en la fendegon.
Kaj kion ili vidis? Nenion, precize nenion. La lumo jam malaperis kaj
la monteto kuŝis silenta kaj dezerta kaj malluma.
"Nun ni vidas, almenaŭ, ke tie ĉi ne estas koboldoj," diris la patro.
"Ili dormas la eternan dormadon en sia miljara, silenta tombo."
Sed la dungato, la maljuna Johano, havis siajn proprajn pensojn pri tio.
"Ni estis tro multaj," diris li, "kaj ne restis silentaj. Oni devus esti
sola kaj porti la biblion aŭ psalmaron. Tiun oni devus ĵeti inter la
koboldojn. Ili do malaperos el la mondo kaj forlasos la oron."
La mastro rigardegis lin.
"La vorton de Dio oni devas havi en la koro, ne nur en la mano," diris
li. "Tiu, kiu per la biblio penas akiri mondan riĉecon, agas tre
malinde. Vi certe ne volas ĵeti la sanktan libron tiel, kiel oni ĵetas
ŝtonon?"
Johano hontis kaj restis silenta. Baldaŭ ili atingis la hejmon. Sed kiam
ili sur la korto sin turnis al la monteto, la stranga lumo ree brilis en
la fendego.
"Paĉjo," diris Ingemar, "Ĉu ni reiru tien?"
"Ne," respondis la patro. "Kio ajn ĝi estas, ni ne maltrankviligu ĝin.
Eble morgaŭ ni eltrovos la klarigon de la enigmo."
Ili eniris la dometon, kaj baldaŭ ĉiuj iris liton.