Malriĉa laplandano foje renkontis giganton kaj li bone sciis ke la
grandegulo baldaŭ manĝegus lin se li ne iel povus venki lin. Li tial
proponis ke ili reciproke provu sian forton. "Ni frapu niajn kapojn
kontraŭ tiun ĉi arbon," li diris, "kaj tiu, kiu plej profunde povas
enpuŝi la kapon estas sendube la plej forta." La giganto unue provis. Li
staris iom malproksime de granda pinarbo, zorgeme almezuris per la
okulo, kaj tiam kuregis kontraŭ la arbon. Sed li ne povis fari eĉ
signeton per la kapo. La laplandano diris do ke li en la sekvanta tago
provos sian forton. Dum la nokto li kavigis multajn arbojn kaj kovris la
truojn per la ŝelo. Kiam la tago venis li kuregis de unu arbo al alia,
kaj enpuŝegis la kapon en la trunkon ĝis la oreloj. Kun multe da mirego
la giganto rigardis lin, sed poste li proponis ankoraŭ alian provon.
"Tiu, kiu plej alten ĵetos mian hakilon," diris li "estas la plej
forta." La giganto ĵetis unue, kaj tiel alten ke la hakilo preskaŭ
malaperis.
"Treege malbone," diris la laplandano. "Kiam mi ĵetos mi ĵetos ĝin tiel
alten ke ĝi restos sur la nuboj."
"Ne, ne mia kara filo!" ekkriis la alia, "mi ne volas perdi mian hakilon
kaj mi tial konfesas ke vi estas la plej forta." Tiamaniere la
laplandano estis la venkanto eĉ tiun ĉi fojon.
La sekvantan tagon kiam ili ambaŭ elvenis el la arbaro, la laplandano
komencis tordi salik-branĉetojn.
"Kion vi intencas fari el ili?" demandis la grandegulo.
"Mi faros korbon por forporti vian arĝenton."
"Ho, mia filo!" ekĝemis la giganto, "permesu al mi teni la arĝenton, kaj
mi plenigos vian ĉapelon je arĝento."
"Bone!" diris la laplandano.
Dum la giganto forestis, la laplandano fosis puton, faris trueton en la
ĉapelon kaj metis ĝin super la puto.
"Grandegan ĉapelon vi havas," murmuris la giganto.
"Plenigu ĝin!" kriegis la alia, "aŭ mi ĵetos vin al la nuboj kiel mi
estis faronta je la hakilo."
Kun multe da timo la grandegulo plenigis la ĉapelon kaj la laplandano
fariĝis riĉa homo.