Apud Tiblo en la Badelunda provinco staris iam palaco de kiu oni nun
vane serĉas restaĵon. En la palaco loĝis reĝa sinjorino kune kun sia
juna kaj belega filino. Unu tagon alvenis al la palaco princo kaj oni
ricevis lin en la plej reĝa maniero; kaj baldaŭ la du junuloj fortege
amis unu la alian. Ĉar ili sciis ke multaj okuloj rigardas ilin, ili
decidis kunveni unu nokton apud Klinto, rivero fluanta suden de la
palaco, tre proksime al Klinta Monto.
En la malfrua nokto, kiam la palaco fariĝis kvieta kaj ĉiuj dormis, la
princino kviete foriris al la ekstera muro, sed la gardisto ne volis
malfermi la pordegon. Ŝi do detiris siajn ringojn por donaci al li, sed
li rifuzis. Ŝi nun forprenis la oran ĉenon kaj aldonis al la ringoj; nun
la maljunulo ne plu povis rifuzi, sed malfermis la pordegon kaj
permesis al ŝi foriri kondiĉe ke ŝi revenu antaŭ ol la tagiĝo.
Kiam ŝi alvenis al la rivereto, ŝajnis al ŝi ke ŝi vidas la princon
sidantan sur ŝtono apud la rivereto, kaj ŝi tial kuris al liaj brakoj,
sed eltrovis anstataŭe ke ŝi estas en la brakoj de la montreĝo de Klinta
Monto, kiu forportis ŝin en la monton. Li permesis al ŝi, tamen, ke ŝi
ekpendu sian kronon sur branĉon de pinarbo apud la rivereto por montri
al la princo ke ŝi jam estis tie.
Post kiam ili eniris la monton, la giganto zorgeme metis la fraŭlinon
sur litkovrilon en sia ĉambro, kie ŝi ekdormis, kaj li tiam iris al la
patrino kaj rakontis al ŝi pri la bela eltrovo.
La princo, dume, alvenis al la fonto. Kiam li ne trovis sian amantinon
tie, li ĉirkaŭiradis en la valo kaj fine atingis la monton, kie li
eltrovis la kronon en la arbo. Nun li komprenis kio okazis kaj malespere
mortigis sin per la glavo.
Kiam la princino vekiĝis, la gigantino ordonis al la filo ke li
rekonduku ŝin al la fonto. "Sed," diris ŝi, "antaŭ ol vi atingos la
lokon, tri vivoj perdiĝos."
Tiel okazis. Dum la giganto alportis la fraŭlinon al la fonto, ŝi mortis
kaj li metis ŝin ĉe la princo. Kaj la pordgardisto, forte ĉagreniĝante
pro sia ago, fine ĵetis sin malsupren el la gardturo kaj mortiĝis.
La princon kaj lian amantinon oni metis sur oran vagonon kaj forportis
ilin al bela, verda valo kaj enterigis ilin en la grandan amasaĵon apud
la monto Gryto. Eĉ la vagonon kaj la glavon oni metis en la amasaĵon,
kie jare en la printempo aperas girlando el blankaj floroj. Sed iom en
la estonteco oni trovos kaj la vagonon kaj la glavon kaj tiu, kiu unue
rigardos la glavon, perdiĝos per ĝi.